నేనే...పంజరం!

కవిత

 -  భండారు విజయ - 8801910908

నంత కాలగమనంలో
ప్రతి రోజూ..నేను
తెల్సీ తెలియకుండానో
అన్యమనస్కంగానో
నిరంతరంగా...నన్ను నేను
ఇరువై నాలుగు గంటలతో
జార విడిచేసుకుంటాను

కుక్క పిల్లలా
నా వెనువెంట
అతినమ్మకంగా
నడచిన జ్ఞాపకం ఒకటి
ఏదో ఒక క్షణాన
కన్నీటి చుక్కై రాలి
భళ్ళున పగిలిపోయి
గాలిలో ఇంకిపోతూ వుంటుంది

నమ్మకం ఉన్నప్పుడే కదా
మోసగించబడేది
మాటలెన్ని మీరినా

మనోవ్యధలెన్ని రగిలినా

పొరపాట్లన్నీ..మన్నించుకొని

చిరునామా లేని నిన్ను

ప్రేమానుబంధాల లోగిలి

పరచి జల్లించుకుంటాను

జారి పడిపోయిన నిన్నను

ప్రశ్నల తుంపర వెంటాడి

కౌగిలించుకుంటున్నప్పుడు

జవాబులు రెక్కలుపుతూ

కదిలిపోవటం చూసి

నన్ను నేను కప్పుకుంటూ

రేపటి కలుగులోకి

ఒదిగిపోతూ వుంటాను

జీవితం చిన్నదే

ఆశలవలయాలే  పెద్దవి

జిగేలుమంటూ

మనిషితనం మౌనం

పరుచుకున్నప్పుడల్లా....

నన్ను పంజరంలో చుట్టి

రెక్కలచప్పుడు వినబడకుండా

దాచేసుకుంటాను

 

అక్కడెక్కడో..గాలి

దుమారం రేగినప్పుడు

మనసును ఒలిచేసి

చీకటి వస్త్రాన్ని దులిపేస్తూ

వెలుతురు స్నేహాన్ని

ఆహ్వానిస్తాను...

నన్ను నేను వెదుక్కుంటాను

 

కాలమా!

నువ్వు నాకొక జ్ఞాపకానివి విరిచేసుకున్న విలాపానివి

మిగుల్చు కున్న ధరహాసానివి