అమ్మకేమైంది

 కథ
- చేలిక రాజేంద్రప్రసాద్‌ 9985835601

గోడకున్న గడియారంకేసి చూస్తే ఆగిపోయి కనిపించింది. అసలే రాత్రి. ఎప్పుడెప్పుడు తెల్లవారుతుందా అని చూస్తూ బిక్కుబిక్కున గడుపుతున్నాడు రవి. ఇంటి పక్కనున్న వీరేశం మామ ఇంట్లోని ల్యాండ్‌ ఫోన్‌ పని చేయడం లేదు. ఊరందరికీ అదొక్కటే దిక్కు. మంచికైనా, చెడుకైనా అందరికీ అదే కేరాఫ్‌. బయట పెద్ద వర్షం ఇంటి దగ్గర ఏమైందోనని ఒకటే భయపడుతున్నాడు రవి. గతంలో ఎన్నడూ అంత అగులుబుగులైంది లేదు.
సరిగ్గా పుష్కర కాలానికి ముందు ముచ్చట....
రవి వాళ్లది చిన్న కుటుంబం. అమ్మ ఈరక్క. అయ్య గుండయ్య. చెల్లెలు జ్యోతి, తమ్ముడు నరేశ్‌. రవి వాళ్లది మరీ మారుమూల గ్రామం కాకున్న అంతగా అభివృద్ధి మాత్రం ఎరిగిన పల్లె కాదు. రోడ్డు సౌలతు కూడా లేని పల్లెటూరు. ఊరికి బస్సు కూడా రాదు. ఎటన్న పోవాల్నంటే నడుసుకుంటనో లేదంటే సైకిల్‌ మీదనో వెళ్లాల్సిందే. ఊర్లో ఉన్న బడిలో ఐదో తరగతి వరకు చదువు అయిందంటే ఇంకా సదువాలంటే పక్కనే మూడు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న నాగారంలోని పెద్దబడికి వెళ్లాల్సిందే. రెండు వేల మంది ఉన్న ఆ ఊరంతా ఎవుసం చేసుకుని బతికేటోల్లే. అందరిదీ అంతంత మాత్రమే ఉన్న జీవితం. పచ్చని పొలాలు. ఊరి చుట్టూ ఎప్పుడూ నీటితో కళకళలాడే నాలుగైదు చెరువులు. గుండయ్యకు చదువు రాదు. ఉన్న మూడెకరాల్లో ఎవుసం చేసుకుంట భార్యబిడ్డల్ని సాదుకుంటాండు. గుండయ్యతో పెళ్లైన నుంచి ఈరక్కకు భర్తే లోకం. ముగ్గురు పిల్లలు అయ్యాక ఆ నలుగురే లోకంగా బతుకున్న ఎడ్డి బాగుల్ది. పొద్దున లేచి ఇల్లు, వాకిలి ఊడ్చి, అలుకుపూతలు చేసి బువ్వకూర వండేదాక మొఖం కూడా కడుక్కోదు. వంటపని అయినంక ఇంత బగ్గు నోట్లేసుకుని పళ్లు తోముకునుడు, అటెంక (ఆ తర్వాత) పిల్లలను బడికి పంపే వరకు పనిల్నే మునిగిపోయేది. బిడ్డలు బడికెళ్లినంక మొగనితో కలిసి బుక్కెడు బువ్వ తిని సద్దులు కట్టుకొని పెండ్లామొగల్లు ఇద్దరు కలిసి బాయి కాడికి పోయేటోళ్లు. ఇలా ఉన్నంతలో బుక్కెడు తిని సంబురంగా గడుపుతాండ్రు.
రవికి పక్కుళ్లే చదువు అయిపోయింది. సిటీ పోయ్యేందుకు తయారైతాండు. కొడుకెళ్తాండని తల్సుకుంటనె ఈరక్క సంటిపిల్లలలెక్క ఏడ్సుడు మొదలువెట్టింది. '' ఇంట్లో ఎప్పుడూ ఐదుగురం తిరిగేది. నువ్వెళ్లిపోతే నలుగురమైతం. నీ ఎనుక తమ్ముడొత్తడు.. ఆడిపోరికి ఎవలో ఓ అయ్యను సూసి పంపిత్తే దాని సందాల అది పోతది. ఇంట్ల మల్ల మీ అయ్యా, నేనే మిగులుతం'' అంటూ ఎక్కెక్కి ఏడ్సింది. గుండయ్య ధైర్నం చెప్పిండు. పిల్లగాండ్లు సుఖంగా బతుకాల్నంటె పెద్ద సదువులు సదివియ్యాలె కదా. ఎప్పటికి మనదగ్గర్నే ఉంచుకుంటే వాళ్ల బతుకులెట్ల. అంటూ తనకు వత్తున్న ద్ణుఖాన్ని ఆపుకుంట గద్రాయించిండు. తమ్ముడు, చెల్లి మనిషోదిక్కు రవి మీద పడి ఏడ్సిండ్రు. రవి కూడా పెద్దగా ఏడుపు మొదలుపెట్టే సరికి '' పిచ్చోడా.. ఏడుపేందిరా.. సదువుకోసమే గదా.. బాగా సదువాలె.. నిన్ను చూసి తమ్ముడు కూడా మంచి నేర్సుకోవాలె.. '' అంటూ గుండయ్య కొడుక్కు ధైర్నం చెప్పిండు. ఈరక్క కొడుక్కోసం చేసిన అప్పాలు బ్యాగుల సదిరింది. ''యాల్లకు తిను.. ఎవ్వలతో కయ్యానికి పోకు.. మంచిగా సదివి పేరు తేవాలె బిడ్డా..'' అంటూ కొడుక్కి పదేపదే చెప్పుతనే ఉన్నది. గుండయ్య కొన్ని పైసలిచ్చి ''పైలం కొడుకా.. ఇంకా ఏమన్న కావాల్నంటె ఆగయ్య మామతో పంపిస్త.. నాకు నాలుగు దినాల ముందు సెప్పు..'' అని కొడుక్కి చెప్పిండు. అవ్వ, అయ్యా, తమ్ముడు, చెల్లెలు, వీరేశం మామ, అనసూయ అత్త ప్రేమగా పంపుతాంటె రవి కండ్ల నీళ్లు తూడ్సుకుంట పట్టణానికి బైలెల్లిండు.
సిటీలోని ఓ కాలేజీల చేరిండు రవి. రెండు రోజులు ఎట్లనో ఓ తీరుగ క్లాసులు ఇన్నడు. అక్కడ్నే పరిచయమైన రాము అద్దెరూంలో సర్దుకుంటానని చేరిపోయిండు. అంతా కొత్తకొత్త. మొదట్ల కొంచెం కష్టమే అనిపించడంతో ఊకెఊకె (మళ్లీమళ్లీ) ఇంటికిపోయి వచ్చెటోడు. కొద్ది దినాలకు సిటీ వాతావరణం అలవాటైంది. సూత్తాంటనే మూడేండ్లు గడిచినరు. డిగ్రీ అయిపోయింది. నరేశ్‌ది పదో తరగతి అయిపోయింది. చెల్లెలు తొమ్మిదిలకు చేరింది. ఊరికి ఎనిమిది కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న మండల కేంద్రంలోని కాలేజీల తమ్మున్ని చేర్పించిండు రవి. ఇంటి దగ్గర ఎవుసం ఏమంత మంచిగ సాగుతలెదు. కాలం సరిగ అయితలేదు. అవ్వయ్యకు యేండ్లు మీదపడుతానరు. పనుల్లేక కూలోల్లు పట్టణాలకు వలసలు పోయిండ్రు. అన్ని కట్టాల్లో పొట్టకు సావు లేకుండా మాత్రం రోజులు నెట్టకొత్తాండ్రు గుండయ్య దంపతులు. పెండ్లాం మొగళ్లు దొడ్డు బియ్యం తిని, కొనుక్కొచ్చిన సన్నబియ్యం పిల్లలిద్దరికి పెడుతూ కాలం ఎల్లదీస్తాండ్రు. ఖర్సులు పెరిగినరు. పెట్టుబడి కోసం అప్పులు ఇచ్చేటోల్లు లేరు. ఎవుసం జేసుడు సానా కష్టమైతాంది గుండయ్యకు. చదువులకు, పెట్టుబడికి, దవాఖాన్ల చుట్టూ తిరుగుడుకు ఏడి పైసలు సాల్తలెవ్‌. ఇంక తప్పేటట్టు లేదని కొద్దిగ భూమి అమ్ముదమని పెండ్లాంతో చెప్పిండు. అవ్వసొంటి భూమిని అమ్మడం ఇద్దరికీ ఇష్టం లేదు. కానీ యాళ్ల అట్లచ్చింది. ఓ మూలన కూసోని ఏడ్సింది ఈరక్క. బాయికాడికి పోయి భూమిని సూత్తాంటెనే కండ్లపొంటి నీళ్లు కారుతనే ఉన్నయి. పక్కలకెళ్లి లేసిన కాన్నుంచి మల్ల పక్కమీదికి పోయేదాక ఆ భూమిల్నే తెల్లాదేది. ఆ భూమిల్నే పొద్దుపోయేది. అసొంటి భూమిని అమ్మడానికి చేతులు రావడం లేదు. మరి పైసలెల్లక పెద్దోని చదువు మధ్యల్నే ఆగేటట్టున్నదనే బాధ ఓ పక్క. చిన్నోడు కూడా ఇంటర్‌ చదువబట్టె. వానిక్కూడా ఖర్సులు పెరగవట్టె. పిల్ల పెద్దమనిషైంది. ఈ కట్టాల నడుమ అమ్ముడు సరనిపించింది. అవసరం మనదైనప్పుడు కొనేటోడు అగ్గువకు అడుగుడు లోకం ఉన్నదేనాయె. గుండయ్య పరిస్థితి కూడా అట్టనే తయారైంది. గిట్టుబాటు కాక గుండయ్య భూమి అమ్మే విషయాన్ని వాయిదేసుకున్నడు. తెలిసిన శేటు దగ్గర భూమి కాయిదాలు కుదవ పెట్టి అప్పు తెచ్చిండు.
ఈరక్కకు ఆరోగ్యం సక్కగుంటలేదు. ఎప్పుడూ జ్వరం, బాగా దగ్గు. ఊళ్లె డాక్టర్‌ ఇచ్చే గోళీలు మింగడం, తినబుద్దైతే బుక్కెడంత తినుడు. అంతేగాని పెద్ద దవాఖానకు పోయేందుకు పైసలు లేక రోజురోజుకు బక్కవడ్తాంది. ఊళ్లే డాక్టరేమో ఒక్కసారి పరీక్షలు చేయించుకో రోగమేందో తెలుస్తదని చెప్పుతాండు. పైసల్లేక ఈరక్క ఊళ్లె డాక్టరిచ్చిన గోళీలు మింగుతు ఇంటిదగ్గర పిల్లకు తెల్వకుండ రోజులు నెట్టుకొత్తాంది. రవి వచ్చినప్పుడల్లా ఈరక్క పాణం గురించి తెలువనియ్యకుండా పెల్లాం మొగలిద్దరూ మెదిలెటోల్లు. '' వానికి తెల్తే రందికి సదువు సక్కగ సదువడు.. మనకెప్పుడూ ఈ కట్టాలు ఉండేటియేనాయె.. పెద్దోన్ని బాధపెట్టద్దు..'' అనుకునెటోళ్లు. రవికి అమ్మ ఆరోగ్యం మీద అనుమానం వచ్చి అడిగినా ఈరక్క నవ్వి ఊరుకునేది. '' ఏం లేదు కొడుకా.. కొంచెం పెయి ఎచ్చగున్నది..ఊళ్లే డాక్టర్‌ తాతకు సూపించుకున్న. మందులిచ్చిండు. ఏసుకుంటాన.. నాకేం కాలె బిడ్డా..'' అంటూ మాట దాటేసింది.
వీరేశం మామది కిరాణా దుకాణం. అనసూయ అత్త, వీరేశం మామంటే ఊరందరికీ ఇంటి పెద్దలెక్క. ఊరందరికీ వీరేశం ఇంట్ల ఫోనే దిక్కు. ఊల్లె ఎవ్వలకు ఫోన్‌ వచ్చిన వీరేశం ఇంట్లో మనిషి లెక్క మాట్లాడెటోడు. ఏ కార్యమైన పెండ్లాంమొగల్లు వచ్చెటోల్లు. దీవెనలిచ్చెటోల్లు. ఏమన్న కొత్తపని మొదలుపెట్టాల్నంటె వాళ్ల ఇగురుం (సలహా) అడిగెటోళ్లు. అందరు పగటిపూట ఎవుసం పనులకు పోతె ఎవలకన్న ఫోన్‌ వత్తె వాల్లచ్చినంక అనసూయ అత్త వాళ్ల ఇంటికెళ్లి చెప్పేది. ఈరక్క ఆరోగ్యం బాగలేదనే విషయం రవి ఎప్పుడు ఫోన్‌చేసినా దాచిపెట్టింది. ఈరక్క కూడా అనసూయత్తకు ''చెప్పొద్దవ్వా... కొడుకు బెంగ పెట్టుకుని ఆగమైతడు..'' అని బతిలాడింది.
రవి పీజీ పూర్తి చేశాడు. ఇంటి దగ్గర పైసలకిబ్బంది అయితాందని ఓ చిన్న ఉద్యోగం సూసుకున్నడు. రూం కిరాయి. తిండికి అవసరమైన సామాన్లు, చిల్లర ఖర్చుల వరకు ఎల్లదీసుకుంటాండు. అమ్మకు పాణం బాగ లేదనె విషయం తెల్వదు. అప్పుడప్పుడు ఇంటికెళ్లి అందరిని చూసి వత్తాండు. ఇట్లుండగనే రవి ఓ రోజు వీరేశం మామ ఇంటికి ఫోన్‌ చేసిండు. ఎంతకూ ఫోన్‌ ఎత్తలేదు. ఎటైనా ఊరెళ్లారేమో అనుకున్నడు. తెల్లారి ఫోన్‌ చేత్తె అనసూయత్త ఫోన్‌ ఎత్తింది. '' అత్తా.. నిన్న నాలుగైదుసార్ల ఫోన్‌ చేసిన.. ఎత్తలేదు.. ఎటెళ్లిండ్రు అత్తా.. ''అని అడిగిండు. '' ఎటు పోలేదు కొడుకా.. ఇంటికాన్నె ఉన్న.. మామ సామానుకు పోయి పగటిల్లి వచ్చిండు'' అని చెప్పి.. '' ఇంటికత్తవా బిడ్డ ఈ నడుమ..'' అని అడిగింది. మొన్ననే వచ్చిన కద అత్త. ఇప్పట్ల రాను అని రవి చెప్పిండు. ఎందుకత్తా అని అడిగితే అమ్మకు కొంచెం మంచిగుంటలేదు. నిన్న నువ్వు ఫోన్‌ చేసినప్పుడు అక్కన్నే ఉన్న.. అని చెప్పింది. ఆ మాటలు ఇనంగనె రవి గుండె కలుక్కుమన్నది. ఏమైంది అత్త అమ్మకు అని అడుగుడు మొదలుపెట్టిండు. ఏం లేదులే బిడ్డ.. కొంచెం మొస్స వత్తాంది. అన్నం తింటలేదు. నేనే రెండు రొట్టెలు చేసుకపోయి ఇచ్చిన.. తిట్టంగతిట్టంగ బలిమీటికి ఒక్కటి తిన్నది అని చెప్పింది. రవికి ఎట్లనో అనిపిచ్చింది. అమ్మకు అసలేమైంది అత్త అని గుచ్చిగుచ్చి అడిగిండు. కొద్దిరోజులు నుంచి ఆరోగ్యం మంచిగుంటలేదు. దగ్గు, మొస్స ఎక్కువైంది. నీకు చెప్పితె సదువు నాశనమైతదని చెప్పనియ్యలె. నువ్వొక్కసారి ఇంటికి రారా.. అంతా తెల్తది అని చెప్పింది అనసూయత్త. రవికి అప్పటికప్పుడే ఇంటికిపోవాల్ననిపించింది. కానీ తోటి ఉద్యోగి ఆ రోజు సెలవులో ఉండడంతో ఆ పూట ఆఫీసుల్నె గడిపిండు. తెల్లారి సెలవుపెట్టి ఇంటికి బైలెల్లిండు.
బస్సెక్కిన నుంచి రవికి ఎప్పుడెప్పుడు ఇంటికెళ్దామా అని ఆదుర్త ఎక్కువైంది. మధ్యలో బస్సు దిగి ఆటోలోనో, రిక్షాలోనో ఊరెళ్లాలి. తొందరగ ఎల్తె బాగుండూ అనే ఆలోచనలో ఉండగానే బస్సు దిగే ఊరు వచ్చింది. అక్కడ ఆటోలు, రిక్షాలు లేక గంటసేపు నిల్సున్నడు. అప్పటికి ఓ ఆటో వచ్చింది. పికులాపికులం (ఫుల్‌గా నిండింది) ఉన్న ఆటోలో కమ్మీ పట్టి నిల్సుని ఊరికి బెలెల్లిండు. ఇల్లు దగ్గరకస్తాంటె ఏమోమో ఆలోచనలత్తానరు. గుడ్లనిండ నీళ్లు తిరుగుతానరు. ఆటోల నిల్సుని ఉండేసరికి దూరం నుంచె చెల్లెకు కనిపించిండు. జ్యోతి తల్లికి చెప్పింది. లేని బలాన్ని కూడగట్టుకుని ఈరక్క మంచంలకెళ్లి లేసే ప్రయత్నం చేసింది. రవి దబదబ చెప్పులిప్పి కాళ్లు కడుక్కుని అమ్మ మంచం దగ్గరకు పరుగెత్తిండు. గట్టిగా కావలిచ్చుకుని పెద్దగ ఏడ్సిండు. ఓ పక్క చెల్లె, తమ్ముడు, ఎవ్వళ్లకు వాళ్లు ఏడుస్తునే ఉన్నరు. అప్పుడే బాయికాడికెళ్లిన గుండయ్య వచ్చి కొడుకొచ్చిన విషయం చూసి ఎప్పుడొచ్చినవ్‌రా అని అడిగిండు. ఏడుపులు ఇన్న చుట్టు పక్కలోల్లు వచ్చిండ్రు.. అనసూయత్త దుకాణం మూసి వచ్చి, ఎప్పుడొచ్చినవ్‌రా రవి అని అడిగింది. ఈరక్క '' రా వదిన కూసో.. బిడ్డా.. అత్తకు పీటెరు.. '' అని జ్యోతికి చెప్పింది.
మంచిచెడులు అడిగిన తర్వాత రవి అసలేమైందో తెల్సుకోవాలని అడుగుడు మొదలుపెట్టిండు. ఎంతకూ ఎవ్వలూ చెప్తలేరు. కొద్దిసేపటికి ఓపిక నశించి అరిచినంత పనిచేసిండు. జ్యోతి అన్న దగ్గరకుపోయి '' మాక్కూడా తెల్వనిత్తలేరన్నా..'' అన్నది ఏడుపాపుకుంట. చివరకు అనసూయత్తే '' అరే రవి అమ్మకు కొద్ది దినాల్నుంచి పాణం మంచిగుంటలేదు. మనిషంతా ఎట్లనో అయితాంది. ఎందరు చెప్పిన ఇనిపించుకుంటలేదు. పెద్ద దవాఖాన్ల చూపించుకోమంటె పనులున్నరు రెబ్బోత.. మాబ్బోత.. అంటూ గడుపతాంది. ఇప్పుడు బాగా ఇబ్బంది పడ్తాంది. '' అంటూ చెప్పింది. '' అమ్మా రేపే దవాఖానకు పోదాం.. సిటీల్నే చూపిస్తా..'' అంటూ చెల్లెకు అన్ని సదురవె అని చెప్పిండు రవి. రాత్రి గడిచింది. పొద్దుగాల్నె రవి తల్లిని, చెల్లిని తీసుకుని నగరానికి బయలెల్లిండు. తన రూంకు తీసుకపోయి మొఖాలు కడుక్కుని ఆస్పత్రికి బైలెల్లిండు. అక్కడ ఈరక్కకు కొన్ని పరీక్షలు చేసిన తర్వాత రిపోర్టులు చూసిన డాక్టర్లు ఆమెకు పెద్దరోగం (క్యాన్సర్‌) ఉన్నదని నిర్ధారించిండ్రు.
విషయాన్ని రవిని పక్కకుపిల్సుకుని చెప్పిండ్రు డాక్టర్లు. వాళ్ల మాటలు ఇనంగానే రవికి గుండు ఆగినంత పనైంది. కండ్లల్ల నీళ్లు కారుతాంటె ఏం మాట్లాడాల్నో తెల్వలేదు. డాక్టర్‌ గది ముందు అమాయకంగా వచ్చిపొయేటోళ్లను సూసుకుంటా కూర్చున్న తల్లీ చెల్లిని అద్దంలో సూసిన రవికి ఏడుపు తన్నుకొచ్చింది. అయినా అనుకున్నడు. పెద్ద రోగం ఎవ్వలకు చెప్పినా తట్టుకోరని రవి మనుసుల్నే దాసుకుని డాక్టర్‌ రాసిచ్చిన మందుల చిట్టీని తీసుకుని మందులు కొనుక్కొని అందరు కలిసి రూంకు చేరుకున్నరు. దారెంట, రూంకు వచ్చినంక కూడా డాక్టర్‌ ఏం చెప్పిండురా అని అమ్మ ఎన్నిసార్లు అడిగినా రవి అసలే చెప్పలేదు. ఏం లేదమ్మా కొంచెం రక్తం తక్కువున్నదట మంచిగ తింటె సరిపోతదని చెప్పిండ్లు అని మాట మార్చి చెప్పిండు వస్తున్న దు:ఖాన్ని ఆపుకుంట. కొద్దిసేపటికి అమ్మా ఏమన్న పండ్లు కొనుక్కొత్త.. చెల్లె నువ్వు తిందురట అంటు బయటకెళ్లే ప్రయత్నం చేస్తుంటే '' వద్దు బిడ్డ.. నాకేమొద్దు.. చెల్లెకేమన్నా తే.. అది సక్కగ తింటలేదు.. ఆడపిల్ల ఆరోగ్యం మంచిగుంటనే ముందుముందు ఏం కాదు.. లేకపోతే ఇగో నాలెక్క లేనిపోని రోగాలొత్తయి.. మళ్ల దవాఖాన్ల చుట్టు తిరుగాలె.. అని కొడుక్కు చెప్పింది. ఆ మాటలు వింటాంటె రవికి ఏడుపు ఆగలేదు. కండ్లనీళ్లు తూడ్సుకుంటునే పక్కనే ఉన్న పండ్ల బండికాడికిపోయి డజన్‌ అరటిపండ్లు, కొన్ని సేపులు (ఆపిల్స్‌), అంగురా(ద్రాక్ష) తెచ్చి తల్లికి, చెల్లెకి తినుమన్నడు. కొంచెం సేపటికి అన్నం తినిపించుకుని అమ్మకు గోళీలు వేయించి ఆ మాట, ఈ మాట మాట్లాడుకుంట నిద్రలకు జారుకున్నరు.
్జ్జ్జ
ఎండకాలం అవడంతో పనులేమి లేకపోవడంతో ఊరంతా చెట్లకిందే కూర్చొని మంచిచెడులు మాట్లాడుకుంటూ కాలం గడుపుతున్నరు. రవి పాణం ఊరుకోక నాలుగొద్దులకోసారి ఇంటికి పోయివత్తనే ఉన్నడు. ఎవరడిగినా ఏం చెప్పుతలేడు. ఈరక్క మందులు ఆరు నెలల కోర్సు వాడుతోంది. రోజురోజుకు బొత్తిగా మనిషి తెర్లయితాంది. సూత్తాంటెనే రోజులు గడ్తానరు.కాలం నెత్తిమీదకొచ్చింది. వానకాలం రానే వచ్చింది. ముసుర్లు పడుతానరు. ఓ రాత్రి జోరువానందుకున్నది. అయిటిపూనినంక అదే పెద్దవాన. ఆ రాత్రి గుండయ్య, ఈరక్క, నరేశ్‌, జ్యోతి కలిసే బువ్వ తిన్నరు. ఈరక్క మందులేసుకుని పన్నది. గాలిదుమారానికి కరంటు పోయింది. ఉడ్కపోత్తాంటే అటుకొట్టుకుని, ఇటుకొట్టుకుని కట్టం(కష్టం)గా అందరు నిద్ర పోయిండ్రు. అర్దరాత్రి పూట ఏదో సప్పుడైతే గుండయ్యకు తెలివచ్చి(మెలకువ) లేచిండు. పెండ్లాం మంచం మొఖన సూసిండు. మొస్స తీసుకునేందుకు ఈరక్క ఇబ్బందిపడ్తాంది. ''ఏమైతాందే..'' అన్నడు. నాకంతా ఎట్లనో అనిపిత్తాంది.. అగులుబుగులైతాంది.. అని బలిమీటికి చెప్పింది ఈరక్క. శెత్తిరి (గొడుగు) దొరుకలేదు. చీకట్ల ఎక్కడేమున్నదో కనిపిత్తలేదు. ''డాక్టర్‌ తాత దగ్గరికి పోరా నరేశ్‌'' అనంగానే తలమీద తువ్వాల కప్పుకుని ఊళ్లే డాక్టర్‌ దగ్గరికి ఉరికిండు నరేశ్‌. జ్యోతి తల్లి మంచంల కూసోని ఏడ్తాంది. అమ్మా.. ఏమైతాందే.. అని పదేపదే అడుక్కుంటా కాళ్లుచేతులు నల్తాంది.. గుండయ్య దబదబ వీరేశం ఇంటికెళ్లి లేపిండు. అనసూయ, వీరేశం ఆగమాగం తలుపులు దగ్గరపెట్టి వానల్నే ఉరికొచ్చిండ్రు. ఈరక్కను సూడంగనే అనసూయ అదిలిపడ్డది. ఎంబడే ఎనుకకు తిరిగి ఇంటికెళ్లి రవి ఇచ్చిన నంబరుకు ఫోన్‌ చేసింది. అది వాళ్ల ఓనర్‌ ల్యాండ్‌ ఫోన్‌. ముందుగాల రింగుకు ఎవలూ ఫోన్‌ ఎత్తలేదు. అనసూయ మళ్లఫోన్‌ చేసింది. ఈసారి అవతలి వాళ్లు ఫోన్‌ ఎత్తి మాట్లాడంగానే ''ఒక్కసారి రవిని పిల్వరా..'' అన్నది కంగారుగా. ఆ మాటలు వినగానే రవిని పిలిచిండు ఓనర్‌. రవి దిగ్గున లేచి వచ్చి ఫోన్‌ చేతికి తీసుకున్నడు. అనసూయ అత్త మాట గుర్తుపట్టిండు. ''అత్తా ఏమైంది..'' అని అడిగిండు గాబరాపడుతు.
''అరేరు రవి అమ్మకు...'' అనంగనె ఫోన్‌ కట్‌ అయింది. రవి మళ్ల ఎన్నిసార్లు ఫోన్‌ చేసినా అనసూయత్త వాళ్ల నంబర్‌కు కలువలేదు. వానకు ఎక్కన్నో లైన్లు తెగిపోయినట్టున్నరు. రవిలో భయం మొదలైంది. ఇంటికాడేమైందో అని గాబరషురువైంది. ఓనర్‌కు ''థ్యాంక్స్‌ అంకుల్‌..' అని చెప్పి ఆలోచించుకుంటనె రూంలకు వచ్చి కూలబడ్డడు. కండ్లపొంటి నీళ్లు కారుతనే ఉన్నరు. గోడకున్న గడియారం కేసి చూస్తే ఆగిపోయి కనిపించింది. ఏవేవో ఆలోచనలు. అమ్మకు ఏమైందో.. ఇంటికాడ పరిస్థితి ఎట్లున్నదో.. అనే భయంతో కండ్లపొంటి నీళ్లు కారుతనె ఉన్నరు. బయట పెద్దవాన. ఎప్పుడు తెల్లారుద్దా ఇంటికెప్పుడు పోతనా.. అని ఒకటే టెన్షన్‌. రవికి గతంలో ఎప్పుడు అంతభయమైంది లేదు. అయ్యతో కలిసి అమ్మ పడిన కష్టం, చదివించడానికి అప్పులు దొరకక పడిన ఇబ్బందులు, బువ్వ సాలక తమ్ముడికి, చెల్లికి తనకు తినిపించి అమ్మ నీళ్లు తాగి పడుకున్న రోజులు.. అమ్మా, అయ్యా కడుపు ఎండబెట్టుకుని పైసలు కూడబెట్టి చదువులకు పంపిన దినాలు.. ఓదానెంట ఓటి చిన్నప్పటి విషయాలన్నీ రవి మెదట్ల తిరుగుతనే ఉన్నరు. అమ్మ ఎల్లిపాయమిరంతో తినిపిచ్చిన ముద్దలు, కుటుంబమంతా కలిసి గడిపిన దినాలు అన్నీ కండ్లల్ల మెదిలినరు రవికి. అర్దరాత్రి వేళ అనసూయ అత్త ఫోన్‌ అనేసరికి డాక్టర్లు చెప్పిన మాటలు యాదికొచ్చినరు. తెల్లారితే గానీ బైట కాలు పెట్టలేని పరిస్థితి. కాలం వేగం తగ్గిందా అన్నంత ఆవేదన చెందాడు రవి. తీవ్రంగా మదనపడుతూనే ఆ రాత్రి క్షణాలను అతి కష్టంగా గడిపిండు. బైబై తెల్లరంగానె(కొద్దికొద్దిగా తెల్లవారుతుండగానే) తొందర్తొందరంగా ఊరుకు బైలెల్లిండు. ఇంటి దాపులకు పోంగనె రవి అనుమానం నిజమైంది. డాక్టర్లు చెప్పిందే జరిగింది. అమ్మ లోకాన్ని ఇడిసిపోయింది. చెల్లెను, తమ్మున్ని సూసుకుంటునే రవి నిశ్చేష్టుడైండు.