నిజంగా 'నివురు' కప్పని నిప్పే?

కొండ్రెడ్డి వెంకటేశ్వరరెడ్డి - 9948774243

'నిజం' ఇప్పుడు వో నిష్ఠూరమైన మాట. నిజాన్ని బతకనీయని రోజులు. ఇవాళ నిజం నిజంగా మనిషి వర్తనం నుండి దూరంగా జరిగిపోతూనే వుంది. అవసరం అనుకున్నచోట అదృశ్యమౌతూనే వుంది. నిజం నిప్పులాంటిదే కాని అది నివురు గప్పి నిజస్వరూపాన్ని శక్తిని దాచుకుంటుంది. ఇట్టి పరిస్థితుల్లో కొట్టుమిట్టాడుతున్న నిజాన్ని ''నిజం''గా కలం పేరు చేసుకొని నిజమైన చైతన్యానిచ్చే కవిత్వం రాస్తున్న కవి శ్రీరామమూర్తి. ఈయన కాయం వృద్దాప్యాన్ని లోగొన్నా ఈయన కలం ముత్యం ఉరకలెత్తే యవ్వనాన ఒడిసిపట్టుకొని ఆధునికి భావాలను ..... మానంగా ప్రకాంశింపచేస్తూ నూతన ఒరవడితో పదునైన సరికొత్త అభివృద్ధితో కవితలల్లడం నేటి సాహిత్యరంగం మెచ్చుకోదగిన అంశం. ఈ కవి 'నిజం'గా వో ధిక్కార స్వరం. అన్యాయాలన్నా, ఆధిపత్యాలన్నా, దౌర్జన్యాలన్నా, దుర్మార్గాలన్నా గిట్టని కవీయన. వాటిమీద అక్షరాయుధాల్ని ప్రయోగించి, ఎదురొడ్డి వాటి నడ్డివిరవాలనే ఉబలాటం ఈ కవికుంది. అందుకే ప్రతికవితా వో ముల్లులా దుర్మార్గం గుండెల్లో గుచ్చుకునే విధంగా రెచ్చిపోయి రాశాడీకవి. ఈయన గొప్ప ఆశాజీవి. అందుకే వైఫల్యాలను ఎత్తిచూపుతూ, వైరుధ్యాలను భేరీజు వేసుకుంటూ, వైవిధ్యభరితమైన ఎన్నో సూచనలు మెత్తమెత్తగా హత్తుకునే విధంగా కత్తివాదర కనపడకుండా, ప్రకృతి, సమాజం, వ్యక్తి అభేదాన్ని పాఠకుల ముందుంచుతాడు. ''రాలిన ఆకులను / లెక్కబెట్టు కోదు చెట్టు/... పాలను కొలిచివ్వదు తల్లి / పరిమళానికి ఫీజడగదు పువ్వు / ఉదయాస్తమయాలు / సొమ్మసిల్లవు '' అంటారు.

నేడు మన పాలకుల మాటలకు అర్థాలే లేవు. 'అవునంటే కాదనిలే' లాగుంటాయి. ''మట్టిని కుండ చేయడం / అజాతీయత / కుండను మట్టి చేయడమే / జాతీయత'' అంటారు. ''జాతీయత'' కవితలో వ్యంగ్యంగా చెప్తూ.

ఇవాళ సమాజంలో మంచి మొలకెత్తని విత్తులా పొక్కి పొలమారి పొడగట్టకుండానే పోతుంది. చెడు వడివడిగా మొలకెత్తి గుండెల్లోకి వేళ్లు జొనిపి తీరని బాధకు పోగేస్తుంటుంది. కాల ప్రవాహం రంగులు మార్చుకుంటూ పోతుందో, మనమే మన కళ్లళ్లో రంగులు పూయిస్తున్నామో ఈ లోకం నుంచి రాలిపొయ్యేదాకా అర్థంకాని అయోమయం, మనల్ని వెంటాడుతూనే వుంది. నేడు మనిషి గమ్మత్తైన మత్తులో తూలిపోతున్నాడు. సాంత్వనం ఎవరికి మాత్రం ఎదురై కూడి ఊరడిస్తూంది. ''ఒక్క గుండె తడిలో ఎన్ని గుండెలు పుడతాయో అవి దేహాన్ని తొడుక్కొని గుండె గుండెకు పాకుతూ తరతరాల అణగారిన బతుకుల్ని రగిలిస్తూ అణిగివున్న పచ్చిగడ్డిని మరిగించి దగాకోరులను దావానలమై వెంటపడి కాల్చే రోజుల కోసం'' కవిత్వాన్ని నిప్పు కణికలు జేసి రాజేస్తున్న కవి ''నిజం' 'మోకాళ్ల చిప్పలకు గడ్డానికి ఆనుకున్న చేతులు, బిగి

పిడికిళ్లు కావాలని, శూన్యానికి అప్పగించిన చూపులు అసంఖ్యాక విల్లంబులై మోహరించాలనే కలలతో కలం కదుపుతున్న కవీయన. ''నిన్ను నిన్నుగా రగలనీయనప్పుడు / నివురుగప్పి / నిలువెల్లా దహించుకు పోయి / విస్ఫోటమై విప్లవమై'' రగలాలనేది కవి ఎత్తుగడ. అన్యాయానికి ఎదురొడ్డి నిల్చే శక్తిని పెగలనీయనప్పుడు / పేరుకుపోయి / చిరుగాలి తాకిడికే చినకై / వానై వరదై సమూహమై లావాయై'' చుట్టుముట్టి బూడిద చేయడం ఖాయం అనే భరోసా జనానికి కలిగిస్తాడు కవి.

మత మౌఢ్యం మనలను ఎంత మూర్ఖులుగా తీర్చి దిద్దుతుందో చెప్తూ ''గోవుకు నరమాంస / నైవేద్యం / సహజీవన క్షేత్రంలో / వైషమ్యాల సేద్యం'' అంటూ గోవుల రక్షణ మిషతో మనుషులను చూపే దౌర్భాగ్యం మనది. హంతక మనస్తత్వం మనది అంటూ ఎత్తి పొడుస్తాడు కవి. అయినా మనం అనుకుంటే ''ఓటుగా గ్రహణంతో / పాశవికతను పలాయనం / పట్టించ గలవాళ్లం'' అనే నిబ్బరాన్ని కలిగిస్తాడు.

దేశంలో సమానత్వం లోపించి, పక్షపాతం, వివక్ష, స్వార్థం విచ్చుకున్న సమాజాన్ని ఎత్తిచూపుతూ ''మేథోమథనంలో / పుట్టిన వసుధైక్యత సుధ/ తెరలేస్తున్న మోహినీ పంపకం'' అంటారు. విడ్డూరమైన విపత్తిలోకి నెట్టివేయబడుతున్న జనాన్ని చూచి జుగుప్స చెందుతాడు కవి. ''చివరి వరుస చివరి వాడినీ / కాలేని వాడినై'' ఏకాకిగా ఈ దేశంలో మిగిలిపోయిన వాణ్ణి అంటూ ''ఇక్కడి ప్రకృతి చిత్ర పటంలో / దుర్భిణీ వేసి చూసినా / నన్ను పరవశింపచేసే రేఖ గల్లంతు'' అంటూ వాపోతాడు ఒక అట్టడుగు వర్ణం వాడిగా.

''మిథోపోయి''ని ఈ కవి కవిత్వంలో బాగానే వాడుకున్నాడు. ''మిథోపోయి'' అంటే పురాణ ప్రతీకలు, సందర్భాలను నేటి ఆధునిక కవిత్వంలో పట్టుక రావడం. అది నెగటివ్‌ కావచ్చు. పాజిటివ్‌ కావచ్చు. ''ఏకవర్గం'' కవితలో ''అణుధూళికన్న / శక్తివంతమైన గోధూళి / బహుళ జాతి కోసం / జాతి బహుళత్వం బలి'' అంటూ ''పిత్రోన్మాదంతో నాడు / తల్లిని తెగనరికినవారే / మతోన్మాదంతో నేడు'' అంటూ పరశురాముని వీర పితృభక్తిని ఎత్తిపోస్తాడు కవి. 'ఏకాదశావతారం'' కవితలో ''దానజ్ఞానం / మరసేవల నరశోకం / మేథ జనమేథం / యంత్రం ఏకాదశావతారం / శ్రీవారి చక్రాగ్నికి/ శ్రమూహం బలి/ మానవలోకంలో మునిషి వెలి / అందులో శ్రమూహం అంటే శ్రమ జీవులు.

ఈ సమాజాన్ని చదవాలంటే 'కొలిమిలో ఇనుములా చూపును పుటం పెట్టాలి. అది క్రొత్త ఆలోచన నిల్పి, అక్షరముగా రూపు దాల్చి బాధిత జానాస్త్రమై పోతుంది అంటాడు కవి. అంతులేని ఆర్థిక ఆశ అన్యాయం, అక్రమాల కాళ్లతో అంతుచిక్కని వేగంలో నడుస్తుంది. ''హేతువు గుండెల్లో తీతువు మృత్యుగళం వినిపిస్తున్నప్పుడు, గెద్దకు గద్దె సమాధిలో సహజీవనం చేస్తున్నప్పుడు, మైమరిచి పోతున్నప్పుడు, సామాజిక విధ్వంసకర శక్తులు 'ఓటాటలో'' గెలుస్తూ అధికారాన్ని హస్తగతం చేసుకోవడం చూస్తూనే ఉన్నాం. పాలకుల్లో పేట్రేగిన స్వార్థం ప్రజాస్వామ్యాన్ని కూనీ చేస్తూ జనంలో క్షోభా యాత్రలు చేస్తుంది. ''మతాతీత రాజ్యాంగాన్ని / పాదపీఠం చేసుకొని / మతతత్వ భుజంగాన్ని / తలలో దాల్చుకుని'' పాలకులు స్వేచ్ఛాకాంక్షల సౌందర్యాల్ని కాలరాస్తూ రావడానికి గాలం వేస్తూ దేశాన్ని గుల్ల జేస్తున్నారు. దారితెన్ను తెలియని తనం, ఎక్కడున్నామో, మన ఆకాశం మన నెత్తిమీద కనబడడం లేదు. మన నేల మన కాళ్ళ కింద నుంచి జరిగిపోతుంది. మనం మనంగా బలవంతంగా మన దేశాన్ని బహిష్కరించి వెళ్ళే కాలం ఎంతో దూరంలో లేదు. దీన్ని మేధో వలస అనే ముద్దు పేరుతో మన పాలకులు పిలుస్తారు.

మన పాలకులు వడ్డీవ్యాపారుల ఆగడాలను అరికడతామని హామీలు గుప్పిస్తున్నారు. 'కాల్‌మనీ' అని ఆ వ్యాపారానికి ముద్దు పేరు పెట్టారు. కాల్‌మనీ కాలనాగు కాటుకు బలైపోయిన దరిద్ర నారాయణులకే 'ఎక్స్‌గ్రేషియా' ఇచ్చి లెక్కలు తుడిచేస్తున్నారు. ఈ రోజు జనం ''కాల్‌మనీ / బలపెట్టిన శీలం / శూలమై లేస్తుందనే నమ్మకముడిగిన / దయనీయం'' లో జీవిస్తున్నారు. మిన్నీరే కన్నీరై ఆకలి శోకమైంది. ఆరుకాలాల కృషిని అప్పనంగా హరిస్తున్న దుర్మార్గపు దళారే వ్యాపారుల జోలికి పాలకులు పోవడం లేదు.

పాలనలో జరిగే ఎన్నో విధ్వంసక చర్యలు 'నిజం'  కవితా వస్తువులుగా స్వీకరించారు. 'నివురు' కవితా సంపుటిగా వెలువరించారు. ప్రతి కవిత క్లుప్తత, గుప్తతతోపాటు ఆలోచింపచేసే భావాలతో పరిఢవిల్లింది. ఇందులో 141 కవితలున్నాయి. కవిత్వానికి సరికొత్త చూపుతో పాటు చురుకైన భావనాపటిమను కూర్చారు. పాలకుల వాగ్దానాల మహామాయను ఎంతో నేర్పుగా ఎత్తి చూపారు. ఓటు విలువ తెలిసికోలేక ఓటును నోటుకు అమ్ముకొని, ఆయుధం కోల్పోయిన సైనికుల్లా ప్రజాస్వామ్యంలో జనం కునారిల్లుతున్నారు. నివురు కప్పిన నిప్పు రగిలి జ్వలించాల్సిన తరుణం ఆసన్నమైందంటాడు నిజం. ఇది నిజం, ''నివురు'' అందరూ చదవదగిన కవిత్వంగా భావిస్తూ కవికి అభినందనలు తెలియజేద్దాం.