కవిత్వపు ''అగ్ని శిఖ'' కకోర

నచ్చిన రచన

- రాచమళ్ళ  ఉపేందర్‌ - 98492 77968

ష్టపడడం తెలిసినవారు ఉన్నత శిఖరాలపై నిలుస్తారు. ఉత్తమ వ్యక్తిత్వంతో జీవిస్తారు. 'కకోర'గా ప్రసిద్ధులైన కటుకోఝ్వల రమేష్‌ కష్టజీవి. బాల్యం నుండే కష్టాలను అమితంగా ఆరాధించారు. ఒక్కో మెట్టు ఎక్కుతూ ప్రభుత్వ ఉపాధ్యాయులుగా ఎదిగారు. ఆహార్యం గంభీరంగా ఉన్నా.... అంతరంగం మాత్రం సుతిమెత్తన. చిన్నా, పెద్దా అరమరికలు లేకుండా ఆప్యాయంగా పలకరించటం అతని సహజ లక్షణం. చిన్ననాటి నుండే అనేక సంఘటనలు, అంతఃసంఘర్షణలతో మానసిక వేదన చెందాడు.  'ఉద్విగ్న మానస సాధారణ సంభాషణే కవిత్వం' అన్న క్రిష్టోఫర్‌ కార్డ్వెల్‌ మాటలు నిజం చేస్తూ కలం చేత పట్టాడు. కవిగా మారాడు. దాశరథి రంగాచార్య నుండి రావెళ్ల వేంకట రామారావు వరకు అనేకమంది లబ్ద ప్రతిష్టులైన రచయితలతో స్నేహం చేయటం, గంటల తరబడి సంభాషించటం ద్వారా సరికొత్త మెళకువలను నేర్చుకున్నాడు. సమాజాన్ని సవ్యమైన దిశలో నడిపించటానికి తన వంతుగా సాహిత్య కృషి చేస్తున్నాడు.

25 సంవత్సరాలుగా కవిత్వం రాస్తూ ఇప్పటి వరకు సుమారు 500 పైగానే కవితలను రాసి, అందరిని అబ్బురపరిచాడు. అభినందనలు అందుకున్నాడు. అందుకుంటూనే వున్నాడు. పలు కవితలకు రాష్ట్ర, జాతీయ స్థాయి పురస్కారాలు సైతం సాధించాడు.  ఇతని కవిత్వం నిండా భగభగమండే భావాలకు అగ్నిశిఖలాంటి అక్షరాలను జోడించడం కన్పిస్తుంది. తద్వారా కవితను చదివే పాఠకుడికి రససిద్ధి కలిగేలా కృషి చేస్తాడు. అలాంటి కవితల్లోంచి 101 కవితలను ఏరి తొలి కవితా సంపుటిగా ''అగ్నిశిఖ'' పేరుతో వెలువరించారు. ఈ ప్రయత్నానికి సహస్ర అభినందనలు. 'అగ్నిశిఖ' పుస్తకంలోని కొన్ని కవితలను పరిశీలిస్తే కవి అసాధారణమైన ప్రతిభా పాటవాలు పాఠకుల్ని ఆశ్చర్యచకితుల్ని చేస్తాయి.

''అగ్నిశిఖపై...!''  కవితలో కవి భావావేశపు పాళ్ళు ఏ స్థాయిలో ఉన్నాయో చూడొచ్చు. ''నన్ను నేను ఉన్నపళంగా వెతుక్కున్నప్పుడు / తారాస్థాయిలో తాండవం చేస్తుంటాను / మహోజ్వలమైన 'అగ్నిశిఖ'పై..!'' ఈ కవిత ఆసాంతం చదివిన తర్వాత పాఠకుడు ఉద్విగ్నభరితమైన వాతావరణంలో చిక్కుకుంటాడు.

గతం తాలూకూ మధుర స్మృతులు మననం చేసుకున్నప్పుడల్లా మనసు ఆనంద పారవశ్యంలో మునిగి తేలుతుంది.  ఆనాటి సంస్క ృతినీ, పద్దతులను జ్ఞప్తికి తెస్తాయి. దీంతో ప్రస్తుతం కోల్పోతున్నదేమిటో స్పష్టమౌతుంది. అలాంటి ఓ సుమధుర స్మ ృతి ''బొట్టు పెట్టె''  కవిత ద్వారా ప్రతి ఒక్కరికి కలుగుతుంది. ''పాత సామానున్న గదిలో / తలకిందులైన బొట్టుపెట్టెను / ఇప్పుడు ఓ అనాథలా చూస్తున్నప్పుడు / మనసంతా / పగిలిన అద్దమవుతుంది''  అంటూ అమ్మకు, బొట్టుపెట్టెకు, ఆ రెండింటితో తనకున్న అనుబంధాన్ని తలచుకుంటూ మథనపడతాడు. కాదు... కాదు... పఠితుల్లో ఆర్థ్రతను కలిగిస్తాడు. ఇది రసవిద్య తెలిసిన కవికి మాత్రమే సాధ్యం. ఈ కవిత ఇంగ్లీషు భాషలోకి కూడా అనువాదం కావటం అభినందనీయం.

'బాస నీకు దండమే...''  కవితలో ''పలక మీద గీసిన పదం లెక్క / పలుకుల మీద వాలిన పాలపిట్ట లెక్క / ఎంత సక్కంగుంటవే / నా బాసమ్మ.... ఓ యాసమ్మ...'' భాస... యాసను... వర్ణించిన తీరు ముచ్చటగా వుంది.

కవిలోని చైతన్యం శిఖరాగ్రంలో ఉందనడానికి మచ్చుతునక ''మొలకెత్తుదాం రండీ..!'' కవిత. ''ఒకరిపై ఒకరం రంధ్రాన్వేషణలు మాని / రంధ్రాలు పడుతున్న ఓజోన్‌ పొరకు / వెచ్చని గుండె చప్పుడుతో పచ్చని తెరల్ని కుట్టేద్దాం../ పర్యావరణ సంక్షోభాల ఒత్తిళ్లను / చెట్టుతల్లి పొత్తిళ్లలో వదిలేసి / వసుధ గుమ్మానికి పచ్చని తోరణాలు కట్టేద్దాం..'' చక్కటి అభివ్యక్తిని ప్రోది చేశాడు.

''ఏలికతనం నియంత పోకడై / చీకటి దాడికి పూనుకుంటే / అక్షరం క్షమించదు / అగ్నిస్నానం చేయిస్తుంది / తస్మాత్‌ జాగ్రత్త!'' కుటిల రాజకీయాలపై, కుహనా కుతంత్రాలను వల్లెవేస్తున్న స్వార్థపరులైన నాయకులపై ఉవ్వెత్తున ఎగిసిపడతాడు.

''వికృతమో... వికారమో.../సుందరమో.. సుకుమారమో../ మన మొఖాన్ని చూసి మనమే మురిసినట్లు / మనసుని చూసి మురిసే అద్దముంటే బాగుండేది / మనసుని నిలువెల్లా చూసే కళ్లుంటే బాగుండేది / ఇంతెందుకు మనసుకే కళ్లుంటే బాగుండేది''  నిజంగా మనసుకే కళ్లుంటే బాగుండేది అంటూ మంచి భావుకతతో కవిత్వీకరణ చేశాడు.

నాయనను తలచుకుంటూ... రాసిన  ''మండుతున్న కుంపటిలా'' కవిత ఈ సంపుటికే వన్నె తెచ్చింది అనటం అతిశయోక్తి కాదు. ''ఊపిర్ని గొట్టంతో ఊదీ ఊదీ / నాయన కళ్లు రెండూ.../ కొలిమిలోని నిప్పురవ్వలయ్యేవి / కడుపులో ఆకళ్లు/సెగలు సెగలుగా రగిలినా / నాయన పనిలోనే మునిగిపోయేవాడు''  నాన్నతో ఉన్న అనుబంధాన్ని గొప్పగా ఆవిష్కరించాడు.

ఈ కవితా సంపుటిని పై మెట్టుకు చేర్చే మరో ఆణిముత్యంలాంటి కవిత ''గులేరు ఓ జ్ఞాపకం''. నన్నెంతగానో కదిలించిన కవిత. నాతో మాట్లాడిన కవిత. ఈ కవితలో వాడిన పదచిత్రాలు చాలా బాగున్నాయి. జంతువులైనా, మనుషులైనా ఎదుటివారిని హింసిస్తే మిగిలేది మానసిక క్షోభ మాత్రమే. అంతేకాదు మనిషిగా మృతమైనట్లే. దీనికి విరుద్దంగా అంటే హింసకు బదులు ప్రేమించటం మొదలెడితే ప్రపంచమంతా ఆనందంతో, సుఖశాంతులతో విలసిల్లుతుందనే ఆకాంక్షను వ్యక్తపరిచాడు. ''జేబులో గులకరాళ్లు / చేతిలో గులేరు / కొమ్మమీది గువ్వను / గురి చూసి కొట్టాను / వేల వేల వేటగాడి / చూపులు నాలో.../ గాయంతో విలవిల్లాడిన పక్షి దృశ్యం / గులేరును పది కాలాలు / గోడకు వేళ్ళాడదీసింది / ఇప్పుడు నా చేతిలో / కాసిన్ని ధాన్యపు గింజలు / కోటానుకోట్ల ప్రేమికుడి / రూపులు నాలో...'' అంటూ కవిత ముగుస్తుంది. ప్రతి మనిషి ప్రేమ స్వరూపుడు కావాలనే  తృష్ణ అంతర్లీనంగా కనబడుతుందీ కవితలో.

ఇలా చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని నిత్యం అధ్యయనం చేస్తూ... తన జీవిత అనుభవాన్ని రంగరించి పదునైన, ఆలోచనాత్మకమైన కవిత్వాన్ని సృష్టిస్తున్నాడు. తల నేనే... తలార్ని నేనే... అని అనగలిగిన గట్సున్న  ఈ కవికి సమాజం పట్ల మంచి ఎరుక ఉంది. అగ్నిశిఖల్లాంటి ఈ పుస్తకంలోని కవితాక్షరాలు సమాజంలోని చెడును కరిగించి మంచిని పుష్కలంగా ఉత్పత్తి చేస్తాయనడంలో సందేహం లేదు. నగకు నగిషీలు దిద్దినంత ఓర్పుగా, నేర్పుగా అక్షరాలతో సరికొత్త పదబంధాలను, పద చిత్రాలను కలం నుండి కురిపిస్తున్నాడు కటుకోఝ్వల రమేష్‌.

ఇక ముద్రణ విషయానికొస్తే.... 264 పేజీలతో.... నాణ్యత కలిగిన పేపర్‌తో.... సర్వాంగ సుందరంగా ముస్తాబైన కవర్‌పేజి పుస్తకానికి అదనపు ఆకర్షణ అని చెప్పక తప్పదు. ఈ సంపుటికి అందించిన ముందుమాటలన్నీ కూడా చాలా ప్రాధాన్యత కలిగినవే. కవిత్వమే కాదు... పుస్తకాన్ని ముద్రించటంలో కూడా కవి చూపించిన ప్రతిభను, తపనను మెచ్చుకోకుండా ఉండలేము. కకోర కలం నుండి మరెన్నో ఆణిముత్యాల్లాంటి కవితలు వెలువడి, సమాజాభ్యున్నతికి మరెంతో పాటుపడాలని మనమంతా కోరుకుందాం.