సంకల్పం

 కథ
- వల్లూరు శివప్రసాద్‌ - 92915 30714

ఆ ప్రాంతమంతా ఆకాశంలో కారుమేఘాలు కమ్ముకొంటున్నాయి. గాఢాంధకారం అలముకొంటున్నది. ఒక పెద్ద అఘాతం. దానికేసి వరుసలుగా ట్రక్కులు భారంగా కదులుతున్నాయి. జనం ఆ ట్రక్కుల వెంటపడి పరుగులు తీస్తూ గుండెలు అవిసేలా రోదిస్తున్నారు.
అగాధం అంచున నిలువెల్లా తెల్లని మాస్కులు ధరించిన సైనికులు నిలబడి ట్రక్కుల్ని వెనుకకు తిప్పించి, డోర్స్‌ అన్‌లాక్‌ చేసి, లోపల వున్న మూటల్ని కిందకు జారవిడుస్తున్నారు. ఆ మూటల్లో వున్నది నిర్జీవమైన మనుషుల శరీరాలు. అన్‌లోడ్‌ చేసిన ట్రక్కులు వెనుదిరిగి వెళ్ళిపోతుంటే ఆ స్థానంలో మరో ట్రక్కు వచ్చి చేరుతున్నది.
జనం హాహాకారాలతో, రోదనలతో ఆ కొండలు ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి. మతిస్థిమితం తప్పిన కొందరు ప్రాణాలతో అగాధంలోకి దూకేస్తున్నారు. వాళ్ళను నిలువరించటానికి సైనికులు వ్యర్థ ప్రయత్నాలు చేస్తున్నారు. జనం అగాధం వైపు రాకుండా కట్టడి చేయడానికి టియర్‌గ్యాస్‌ వదులుతున్నారు.
ఆ బీభత్స భయానక దృశ్యాల్ని చూస్తూ ప్రాణాలను అరచేత్తో పట్టుకొని భయం భయంగా నడుస్తున్నది డాక్టర్‌ రేణుక. మానవ మేథ వైఫల్యానికి, పరాజయానికి ఋజువుగా అగాధంలోకి గుట్టలు గుట్టలుగా పడిపోతున్న శవాలను చూస్తుంటే రేణుక హృదయం ద్రవించిపోతోంది. శాస్త్రీయంగా, వైజ్ఞానికంగా, సాంకేతికంగా పురోగమిస్తూ ప్రకృతిపై ఆధిపత్యాన్ని సాధించానని ఇంతకాలం విర్రవీగుతున్న మనిషికి తానెంత అల్పుడనన్న దానికి దృష్టాంతం ఇంతకన్నా ఏముంటుంది?
అగాధం అంచున నిలచి శిలలా స్తంభించిపోయిన తనను ఒక్కసారిగా వెనకనుంచి ఎవరో తోసేశారు. 'కెవ్వున' ప్రాణభయంతో అరుస్తూ అంతులేని అగాధంలోకి జారిపోసాగింది.
'నో... నో' అంటూ బిగ్గరగా అరుస్తూ బెడ్‌మీదనుంచి తుళ్ళిపడి లేచిన డాక్టర్‌ రేణుక దగ్గరకు ఒక నర్స్‌ పరుగెత్తుకొచ్చింది.
''మేడమ్‌! మేడమ్‌! వాట్‌ హేపెండ్‌!'' అంటూ పట్టుకొని ఆశ్చర్యంగా, భయంగా అడుగుతున్న సిస్టర్‌ మాటలకు ఈ లోకంలోకి వచ్చింది రేణుక.
పెద్ద హాలు. వెలుగుతున్న లైటు. రెండు వరుసలుగా బెడ్స్‌, వాటిమీద పడుకుని వున్న మనుషులు, డ్యూటీ నర్సులు చూస్తూనే తనెక్కడున్నానో గ్రహించింది రేణుక.
ఒక నిమిషానికి తేరుకుంది. భయంతో చెమటలు పట్టాయి. తీవ్రంగా కొట్టుకుంటున్న గుండె అదుపులోకి వస్తున్నది. తను కన్న పీడకల నుంచి వాస్తవంలోకి రావడానికి మరికొంత సమయం పట్టింది.
''మేడమ్‌ మంచినీళ్ళు'' సిస్టర్‌ అందించిన మంచినీళ్ళు గటగటా తాగేసి, ఖాళీ గ్లాసు తిరిగిచ్చేసింది.
''ఛీ... ఛీ... ఏదో పీడకల'' సణుగుతుంటే సిస్టర్‌ ముసిముసిగా నవ్వుతోంది.
గోడ గడియారం తెల్లవారుఝాము నాలుగున్నర అయినట్లుగా చూపుతోంది. హమ్మయ్య పదిరోజులు గడిచాయి. ఇంకా నాలుగే రోజులు అనుకొన్నది రిలాక్స్‌డ్‌గా!
ఊపిరి సలపని పనులతో, గంటలు, రోజులు చకచకా గడిచిపోతుంటే కాలం గిర్రున తిరిగిపోతుందే అన్న స్థితి నుండి ఇప్పుడొక విపత్కర పరిస్థితి. కాలం ఏమాత్రం గడవటం లేదన్నట్లు నిమిష నిమిషాన్ని లెక్కించుకొంటూ భారంగా రోజులు నెట్టుకొస్తున్న దుస్థితి.
నెలక్రితం నాటి పరిస్థితుల్ని బేరీజు వేసుకొంటుంటే ఆశ్చర్యం! అపనమ్మకం! ఆందోళన! అశాంతి! బంధిఖానాను తలపింపచేస్తున్న భయానక వాతావరణం!
ఎవరూ ఊహించనిది! ఎవరూ కోరుకోనిది! ప్రపంచం విలవిల్లాడుతోంది. జనజీవనం అస్తవ్యస్థమైంది. ఆరోగ్య, ఆర్థిక వ్యవస్థలన్నీ తలక్రిందులైపోయాయి. సామాన్యులు, అసామాన్యులు, యువరాణులు, దేశాధినేతలు సైతం ప్రాణభయంతో గజగజ వణికిపోతున్న దారుణం. మిన్ను విరిగి మీదపడుతున్నట్లు పరిస్థితులు చకచకా మారిపోయాయి.
2020 మార్చి 1నాటికి ప్రపంచవ్యాప్తంగా కరోనా కేసులు లక్షన్నర పైబడ్డాయి. ఆరువేల మంది మరణించారు. ఇటలీ, స్పెయిన్‌లలో కరోనా విజృంభించింది.
11 మార్చిన కరోనా వైరస్‌ను ప్రపంచ మహమ్మారిగా ప్రపంచ ఆరోగ్య సంస్థ ప్రకటించింది.
ప్రపంచం ఒక్కసారిగా ఉలికిపాటుకు గురైంది. కరోనా కేసులు ప్రపంచవ్యాప్తంగా రెండు లక్షలకు చేరువైనాయి. భారత్‌కు వచ్చే విమానాలు రద్దు.
భారత ప్రధాని మార్చి 22న జనతా కర్ఫ్యూ ప్రకటించారు. ఇళ్ళలోంచి ఎవరూ బయటకు రావద్దని విజ్ఞప్తి. దాంతో సాధారణ పౌరులకు కరోనా గురించిన తీవ్రతను తెలియజేసినట్లయింది.
చైనాతో పాటు అమెరికా, ఫ్రాన్స్‌, జర్మనీ, స్పెయిన్‌, ఇటలీ, ఇరాన్‌ దేశాల ప్రజల ఆరోగ్య పరిస్థితులు దారుణంగా దెబ్బతిన్నాయి.
మార్చి 24 నాటికి ప్రపంచంలో కరోనా కేసులు నాలుగు లక్షలకు చేరువయ్యాయి. పదిహేడువేల మరణాలు సంభవించాయి. మనదేశంలో కరోనా కేసులు ఐదువందలు దాటాయి. వ్యాధిపట్ల ఉపేక్షతాభావం పనికిరాదని దేశం గుర్తించింది.
మార్చి 24 అర్ధరాత్రి నుంచి ఇరవై ఒక్క రోజులు దేశంలో లాక్‌డౌన్‌ ప్రకటించింది. ప్రజలు సామాజిక దూరం పాటించాలని, ఇల్లు దాటి వీధుల్లోకి రాకూడదని ప్రభుత్వం ఆంక్షలు విధించింది. పోలీసు యంత్రాంగం ప్రజల ఆరోగ్య సంరక్షణకు నడుం బిగించింది.
'మిమ్మల్ని, మీ కుటుంబ సభ్యుల్ని, స్నేహితుల్ని, దేశం మొత్తాన్ని కష్టాల్లోకి నెట్టేసే ప్రమాదం. నిబంధనల్ని అతిక్రమిస్తే యావద్దేశం మూల్యం చెల్లించుకోవాల్సి వస్తుంది. సామాజిక దూరం తప్పక పాటించాలి' ప్రధానమంత్రి చేతులు జోడించి సందేశమిచ్చారు.
రాష్ట్రంలోనూ కేసులు బయటపడటంతో రాష్ట్రప్రభుత్వం నివారణ చర్యలు చేపట్టింది. రాష్ట్ర సరిహద్దుల్ని మూసివేసింది. వైద్యరంగాన్ని అప్రమత్తం చేసింది. ప్రభుత్వ ఆసుపత్రుల్లో డాక్టర్లు, నర్సులు అంకితభావంతో విధి నిర్వహణ చేపట్టారు. పారిశుద్ధ్య కార్మికులు తమవంతు సహకారమందిస్తున్నారు.
జిల్లాకేంద్రంలోని ఒక ప్రభుత్వ హాస్పిటల్‌లో డాక్టర్‌గా పనిచేస్తున్న డాక్టర్‌ రేణుక దేశవిదేశాల్లో జరుగుతున్న ఈ పరిణామాలన్నింటిని అవగాహన చేసుకొన్నది. మార్చి రెండవ వారంలో తండ్రి హఠాన్మరణం చెందటంతో వారం రోజులు సెలవు పెట్టింది.
జనతా కర్ఫ్యూ నాటికి పెట్టిన శెలవు పూర్తయింది.
''రేణూ! కొంతకాలం సెలవు పొడిగిస్తే మంచిదేమో! ఎందుకొచ్చిన తలనొప్పి, సిచ్యుయేషన్‌ బ్యాడ్‌గా వున్నట్టుంది'' సుదర్శన్‌ సలహా ఇచ్చాడు.
''ఇలాంటి పరిస్థితుల్లోనే ప్రజలకు డాక్టర్ల అవసరం ఎంతైనా వుంటుంది''
''కావచ్చు! కానీ కరోనా ఒక అంటువ్యాధి అంటున్నారు... తెలిసీ రిస్క్‌ ఎందుకు పేస్‌ చెయ్యడం?''
''రిస్క్‌ అనేది ఏ రూపంలోనైనా వుండొచ్చు, డిసీజ్‌ రూపంలోనే రావాలనెక్కడుంది?''
సుదర్శన్‌ హైకోర్ట్‌ లాయర్‌. వాదనలో ఎదుటి పక్షాన్ని కట్టడి చేయటంలో తగిన నైపుణ్యాన్ని ప్రదర్శించగలడు.
''ఫేట్‌ని నమ్ముతానంటావు?''
''నో, ఫైటింగ్‌ యగెస్ట్‌ సిచ్యుయేషన్‌. ఒక పేషంట్‌ ప్రాణాలు పోతాయని తెలిసినా, ఆఖరి క్షణం వరకు పోరాటం చెయ్యటం మా విద్యుక్త ధర్మం''
''ప్రాక్టికల్‌గా ఆలోచించమంటున్నాను, పోరాటానికి తగిన ఆయుధాలు ఇవ్వకుండానే విజయాలు సాధించాలని ఆదేశాలిచ్చే మహామహులకు మన దేశంలో కొరత లేదు'' సుదర్శన్‌ మాటల్లో నిరసన ధ్వనించింది.
''అది సామాజికవేత్తలు ఆలోచించాల్సిన విషయాలు. వైద్యశాస్త్రంలో నూతన ఆవిష్కరణల కోసం తమ ప్రాణాలను త్యాగం చేసిన మహానుభావులెందరో వున్నారండీ!''
''మనం సామాన్యులం రేణుకా!''
''కావచ్చు. అంత గొప్ప త్యాగాలు చేసే శక్తి సామర్థ్యాలు నాబోటివాళ్ళకు లేకపోవచ్చు. ఈ వృత్తిలో వాళ్లను స్ఫూర్తిగా తీసుకొని పనిచెయ్యటం విధిగా భావిస్తాను.''
''నా బాధను నువ్వు అర్థం చేసుకోవటం లేదు. నా భార్యగా, సింధు తల్లిగా నీ ఆరోగ్యం మాకు ముఖ్యం''
''మనందరి ఆరోగ్యాలు సామాజిక ఆరోగ్యంతో ముడిపడే వున్నాయి. దాన్ని కాపాడటంలో నాలాంటి డాక్టర్ల అవసరం ఎంతో వుంది. మనకు మనం ముఖ్యం అనుకోవటం సంకుచితం కాదా?''
కొద్దిసేపు సుదర్శన్‌ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు.
''ఓ.కె. నీతో ఏకీభవించకుండా వుండలేను. ఈ పోరాటం అందరూ కలిసి చేయాల్సిందే. గెలుపు సాధించాల్సిందే'' డాక్టర్‌ రేణుకను ప్రేమగా దగ్గరకు తీసుకున్నాడు.
మర్నాడే డాక్టర్‌ రేణుక డ్యూటీలో జాయినయింది.
''వెల్‌డన్‌! లీవులో వున్న స్టాఫ్‌నంతా డ్యూటీలో జాయినవ్వాలని నోటీసులు పంపుతున్నాం. ఆ అవసరం లేకుండానే డ్యూటీలో జాయినయ్యారు'' చిరునవ్వు నవ్వాడు హాస్పిటల్‌ చీప్‌.
''ఇప్పటికే లేట్‌ అయ్యానేమో సర్‌!'' నవ్వింది డాక్టర్‌ రేణుక.
''నో.... నో... ఏ పరిస్థితుల్లో మీరు లీవ్‌లో వెళ్ళింది నాకు తెలుసు. మీ బాధ్యతను మీరు సక్రమంగానే గుర్తించారు'' ప్రశంసిస్తూ జాయినింగ్‌ రిపోర్ట్‌ మీద సంతకం పెట్టాడు చీప్‌.
''డాక్టర్‌ కోవిడ్‌-19 వైరస్‌ గురించి, దాని విజృంభణ గురించిన సమాచారం మీరు గమనిస్తూనే వున్నారనుకుంటాను. రోజురోజుకీ విపత్కర పరిస్థితుల్ని మనం పేస్‌ చేయాల్సి రావచ్చు. ప్రజల్ని చైతన్యపర్చటం, కరోనా వ్యాప్తిని నిరోధించటం ప్రధానం. అందుకు ఇతర ప్రభుత్వ యంత్రాంగం కూడా మనకు సహకరిస్తున్నది. తక్కువ మరణాలతో ఈ మహమ్మారిని తరిమికొట్టడం మనకో పెద్ద సవాలు. అంతదాకా మనకు విశ్రాంతి లేదనుకోవాలి'' దృఢంగా చెప్పాడు హాస్పిటల్‌ చీఫ్‌.
''ఇట్సాల్‌ రైట్‌ సర్‌! ఈ క్షణం నుంచే ఆ టార్గెట్‌ దిశగా పని మొదలెడ్తాను'' చీప్‌ దగ్గర శెలవు తీసుకొని రేణుక వార్డులోనికి నడిచింది.
్జ్జ్జ
ఒక్కసారి లాక్‌డౌన్‌ ప్రకటనతో దేశంలో రవాణా వ్యవస్థ స్తంభించిపోయింది.
రహదారుల దిగ్బంధనతో ఇతర రాష్ట్రాల్లో, జిల్లాల్లో నిలిచిపోయిన చిరుద్యోగులు, విద్యార్థులు, వలస కార్మికులు స్వస్థలాలకు చేరుకునే దారిలేక కష్టాల పాలయ్యారు. నిరసనలు, వేడుకోలులు వెల్లువెత్తాయి. ఎక్కడివారక్కడే వుండమంటూ నిర్బంధాలు విధించారు.
షాపులు, సినిమాహాళ్ళు, ప్రయాణాలు, విందులు, వినోదాలు, మాల్స్‌ అన్నీ బంధయ్యాయి. కూరగాయలు, పాలు, పండ్లు లాంటి నిత్యావసర వస్తువుల లభ్యతకు కొంత వెసులుబాటు వచ్చింది. ప్రజలు గుమిగూడకుండా భౌతికదూరం పాటించాలంది. ప్రజల కదలికలను పోలీసుల సాయంతో కట్టడి చేయసాగింది.
ప్రైవేటు హాస్పిటల్స్‌లో వైద్యం చేయటానికి వైద్యులు సైతం భయాందోళనలకు లోనవుతున్నారు. కరోనా అనుమానిత కేసుల్ని ట్రీట్‌ చేసే ఉపకరణాలు తమవద్ద లేవంటూ చికిత్స చేయటానికి ముందుకు రావడం లేదు.
కరోనా కేసుల చికిత్స, అనుమానితుల పరీక్షలు, సంరక్షణ బాధ్యతలన్నీ ప్రభుత్వమే స్వీకరించాల్సి వచ్చింది. ప్రభుత్వ హాస్పిటల్స్‌ రకరకాల రోగులతో కిక్కిరిసిపోతున్నాయి. వైద్యులు, నర్సింగ్‌ స్టాఫ్‌ నిద్రాహారాలు లేకుండా డ్యూటీలు చెయ్యాల్సి వస్తోంది. స్వీయరక్షణ చేసుకుంటూ చికిత్స చేయడం కత్తిమీద సాములా తయారైంది.
డ్యూటీలకు ఒకవేళంటూ పాటించే పరిస్థితి లేదు.
డాక్టర్‌ రేణుక ఇంటికన్నా హాస్పిటల్‌లోనే ఎక్కువ వుండాల్సి వస్తున్నది. ఇంటికి వస్తూనే ధరించిన బట్టలన్నీ తీసేసి, వాష్‌ చేసుకొని స్నానం చేసి, బట్టలు మార్చుకొని గాని కుటుంబసభ్యులతో కూర్చోలేకపోతుంది.
కుటుంబ సభ్యుల్ని తాకాలంటే భయం. వారితో మాట్లాడాలంటే భయం. వారితో కలిసి తినాలంటే భయం. ఇంట్లో వుంటే సింధుకి స్నానం చేయించటం, ఆడించటం, అన్నం తినిపించటం అన్నీ తానే చేసేది. సింధుని ప్రేమగా, దగ్గరగా తీసుకోవాలన్నా, మురిపాలకు, ముద్దుముచ్చట్లకు ఏమైనా తినిపించాలన్నా సాహసించలేకపోతున్నది. దూరం దూరంగానే కూతుర్ని వుంచుతున్నది. పరిస్థితుల్ని అర్థం చేసుకోలేని ఐదేళ్ళ వయసు సింధుది.
రాత్రుళ్ళు కథలు చెప్పించుకుంటూ, ముద్దు ముద్దుగా ఎన్నెన్నో కబుర్లు చెప్పించుకుంటూ, కౌగిలిలో ఇముడ్చుకుని నిద్రపుచ్చే తల్లి ఒంటరిగా హాల్లో దివాన్‌కాట్‌మీద నిద్రపోవటం సింధుకి నచ్చటంలేదు.
ఉదయం లేచేసరికి తల్లి కనబడటం లేదు. తండ్రే సింధుకి స్నానం చేయించటం, బట్టలు మార్చటం, ఆడించటం, అన్నం తినిపించడం జరుగుతోంది.
''నాన్నా! అమ్మ ఎందుకలా వుంటుంది? రోజూ తనే స్నానం చేయించేది, అన్నం పెట్టేది, రాత్రి కథలు చెప్పేది, నిద్ర పుచ్చేది...'' సింధు గొంతులో దుఃఖం.
''అమ్మ డాక్టర్‌ కదా! కొన్నాళ్ళు బాగా బిజీగా వుంటుంది. చాలామందికి ఒంట్లో బాగాలేదంట. వాళ్ళందరికీ ట్రీట్‌మెంట్‌ చెయ్యాలిగా!'' అంటూ బుజ్జగించి చెప్తున్నాడు సుదర్శన్‌.
''ఎన్నాళ్ళిలా రేణూ!'' అడిగాడొక రోజు.
''ఏమో! వారాలు... నెలలు కూడా కావచ్చు. రోజురోజుకీ కేసులు పెరుగుతున్నాయి'' రేణుక సమాధానం.
''మనకు మనమే అంటరానివాళ్ళమై బ్రతకాల్సి వస్తోంది'' నవ్వలేక నవ్వాడు సుదర్శన్‌.
''నౌ వి హ్యూమన్‌ బీయింగ్స్‌ ఆర్‌ డిసీజ్‌ కేరియర్స్‌, లైక్‌ సో యానిమల్స్‌, ఒకరికొకరు దూరం పాటించడమే సేఫ్టీ'' నవ్వింది డాక్టర్‌ రేణుక.
రోజురోజుకు జిల్లాలో కేసుల సంఖ్య బయటపడసాగింది. దేశవిదేశాలనుండి వచ్చినవారి ద్వారా వైరస్‌ సోకుతుందని ప్రభుత్వం గుర్తించింది. అనుమానితుల్ని క్వారంటైన్‌ సెంటర్లలో వుంచి పరీక్షించటం మొదలైంది. పరీక్షల ద్వారా పెరుగుతున్న కేసుల సంఖ్య ఆందోళన కలిగించసాగింది.
ప్రభుత్వం ప్రజల కదలికలను కఠినంగా నియంత్రిస్తూ నివారణ చర్యల్ని ముమ్మరం చేసింది. వ్యాధి గురించిన సరైన అవగాహన లేకుండా, బాధ్యత లేకుండా, నిబంధనల్ని ఖాతరు చేయకుండా నిర్లక్ష్యంగా తిరుగుతున్న ఆకతాయిలకు పోలీసు లాఠీ దెబ్బలు తప్పడం లేదు.
వలస కార్మికులు గూటికి, కూటికి వాసిపోతున్నారు. కేంద్ర రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు కాయకష్టం చేసుకుని బ్రతికే కూలీలకు అరకొరగా సహాయక చర్యలు చేపట్టాయి. కార్మికులు దిక్కుమొక్కూ లేని పరిస్థితుల్లో వేలాది కిలోమీటర్లు ప్రయాణానికి సిద్ధపడి, స్వగ్రామాలకు చేరుకోవాలని రోడ్లబాట పట్టారు.
ఇలాంటి విపత్కర పరిస్థితుల్లో కూడా కూరగాయల ధరలు, నిత్యావసర వస్తువుల ధరలు పెంచి లబ్ది పొందజూస్తున్న చిన్న పెద్ద వ్యాపారులను కేసులు పెట్టి శిక్షిస్తామని అధికారులు హెచ్చరించాల్సి వచ్చింది.
ఏప్రిల్‌ 14 దగ్గర పడుతుంది. ప్రపంచ దేశాల్లో కరోనా మరణ మృదంగం మోగిస్తోంది. అమెరికా, ఇటలీ, బ్రిటన్‌ దేశాలు వ్యాధి నియంత్రణకు నానా తంటాలు పడుతున్నాయి.
అమెరికాలో వేలాది మరణాలు నమోదవుతున్నాయి. శవాల ఖననం పెద్ద సమస్యగా తయారైంది. కన్నీటితో అంతిమ వీడ్కోలు పలికే బంధుమిత్రులు కానరావడం లేదు. చావు భయంతో వణికిపోతున్నారంతా.
అలాంటి విపత్కర పరిస్థితి మన దేశానికి రాకూడదన్న కృతనిశ్చయంతో కేంద్రప్రభుత్వం చర్యలు చేపడుతోంది. దేశంలో దారుణ మరణాలు సంభవించకున్నా కేసులు పెరుగుతూ ప్రజలు భయాందోళనలకు గురవుతున్నారు.
రాష్ట్రంలోను కేసులు క్రమంగా వెలుగులోకి వస్తున్నాయి. కరోనా బాధితుల సంఖ్య పెరుగుతూ మరణాలు కూడా చోటు చేసుకుంటున్నాయి. కరోనా సహాయక చర్యల నిమిత్తం కేంద్రరాష్ట్ర ప్రభుత్వాలకు వివిధ రంగాల ప్రముఖులు, వ్యాపార సంస్థలు విరాళాలు అందజేస్తున్నాయి. పేద కుటుంబాలను ఆదుకొంటూ స్వచ్ఛంద సేవాసంస్థలు మానవత్వాన్ని చాటు కొంటున్నాయి
వైద్య సేవల నిమిత్తం హాస్పిటల్‌కు వస్తున్నవారిలో ఎవరు పాజిటివో, ఎవరు నెగెటివో తెలియని విషయం. ప్రభుత్వం అనుమానితులను తీసుకువచ్చి పరీక్షలు చేస్తుండటంతో ఒక్కో కేసు బయట పడుతున్నది. పాజిటివ్‌ వచ్చినవారి కుటుంబీకుల్ని, సన్నిహితుల్ని క్వారంటైన్‌కు తరలిస్తున్నారు.
ఈ పరిస్థితుల్లో డాక్టర్‌ రేణుక ఇంటికి వెళ్ళడానికే సంశయిస్తున్నది. కుటుంబీకులతో సన్నిహితంగా మెలగటం శ్రేయస్కరం కాదనిపించింది. లాక్‌డౌన్‌ ముగిసేదాకా హాస్పిటల్‌లోనే వుండటానికి నిర్ణయించుకొన్నది.
''సింధు గోల పెట్టేస్తుందేమో రేణుకా?'' సుదర్శన్‌ సందేహం వెలిబుచ్చాడు.
''తప్పదు, ఏదైనా అనర్థం జరిగితే నావరకే పరిమితం కావాలి'' చెప్పింది రేణుక.
ఏం మాట్లాడలేకపోయాడు సుదర్శన్‌.
రేణుక ఇంటికి రావడం మానేసిన మరుసటిరోజు నుంచే సింధు గొడవ మొదలెట్టింది.
''అమ్మెందుకు ఇంటికి రాదు? ఎక్కడికెళ్ళింది? ఎప్పుడొస్తుంది?'' ఇలా రకరకాల ప్రశ్నలతో వేధించడం మొదలెట్టింది.
సుదర్శన్‌ ఎన్ని విధాలు చెప్పినా సింధు గ్రహించలేకపోతున్నది. రకరకాల అనుమానాలు, సందేహాలు వ్యక్తం చేస్తున్నది. ఇరవై నాలుగ్గంటలూ ఇంటిపట్టునే వుంటున్న సుదర్శన్‌ మాత్రం ఎన్నిసార్లు చెప్పిందే చెప్పి సముదా యించగలడు?
''రేణుకా! ఇదిగో నీ కూతురికి నువ్వే సమాధానం చెప్పు, నావల్ల కావటం లేదు'' ఫోన్‌ చేతికిచ్చాడు.
''అమ్మా! తల్లీ! నేనెక్కడికీ వెళ్ళలేదమ్మా! ఇక్కడే... ఈ వూళ్ళోనే వున్నాను. నాన్నను విసిగించకు. నాన్నా, నువ్వూ ఆడుకోండి, కార్టూన్‌ ఫిల్మ్‌ ్స చూడండి'' రకరకాలుగా బుజ్జగించ ప్రయత్నించింది.
ఆ ప్రభావంతో కొద్దిసేపు తల్లిగురించిన దిగులు మర్చిపోగలుగుతుంది సింధు. ఉదయానికి మళ్ళీ మొదలు. వేళకు తినటం, పడుకోవటం లేదు. తనలో తాను కుమిలిపోతున్నది. కళ్లు కన్నీటి కాల్వల్లా ప్రవహిస్తున్నాయి.
ఒంటరితనం, కూతురలా వుండటం సుదర్శన్‌కి కష్టంగా వుంది. దూరంగా పల్లెల్లో ఎక్కడో వుంటున్న తల్లిదండ్రుల్నో, అత్తమామల్నో రప్పించాలన్నా లాక్‌డౌన్‌ కారణంగా సాధ్యం కాదు.
హాస్పిటల్లో అనుమానితుడిగా వుంచి, వైద్యం చేస్తూ పరీక్షలు చేసిన ఒక వ్యక్తికి కరోనా పాజిటివ్‌గా బయటపడింది. ఆ పేషెంట్‌కి చికిత్స చేసిన రేణుక, ఇతర స్టాఫ్‌ నర్సులూ క్వారంటైన్‌ సెంటర్‌కి తరలించబడ్డారు. అందరికీ కరోనా టెస్ట్‌ చేశారు. అదృష్టవశాత్తూ అందరికీ నెగెటివ్‌ వచ్చింది. అయినా రెండు వారాలు అక్కడ వుండాల్సిందే.
సెల్‌ఫోన్‌ రింగయింది. ఉలికిపాటుగా రేణుక ఫోన్‌ చేతిలోకి తీసుకుంది. సుదర్శన్‌ గొంతు 'హలో' అంటూ పలకరించింది.
''ఆఁ! చెప్పండి! సింధు ఎలా వుంది?''
''నేనూ, సింధు బయట నిలబడున్నాం.''
డాక్టర్‌ రేణుక గుండె దడదడ కొట్టుకుంది.
''వాట్‌! ఇక్కడికొచ్చారా? ఈ పరిస్థితుల్లో...'' ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.
''అయినా తప్పలేదు, సింధు డిప్రెషన్‌కి లోనవుతోంది. ఒక్కసారి నిన్ను చూపించి తీసుకెళ్దామని వచ్చాను'' డల్‌గా ధ్వనించింది సుదర్శన్‌ స్వరం.
''ఓ.కె. ఇట్సాల్‌ రైట్‌!'' డాక్టర్‌ రేణుక గొంతు జీరబోయింది.
ఫోన్‌ కట్‌ చేసి, బెడ్‌మీద పడేసి, రూంలోంచి బయటకు నడిచి గేటుముందుకొచ్చి నిలబడింది. రోడ్డు కవతల నిలబడున్న టూవీలర్‌ మీద కూర్చుని వున్న సింధు తల్లిని చూస్తూనే, ''అమ్మా! అమ్మా!'' అంటూ రమ్మని చేతులూపుతోంది.
డాక్టర్‌ రేణుకకు దుఃఖం ముంచుకొచ్చింది.
ఒక్కసారి రోడ్డుకడ్డం పడి పరిగెత్తుకెళ్ళి కూతుర్ని కౌగిలించుకోవాలన్న ఆరాటంతో రెండడుగులు వేసింది.
ఒక్కసారిగా ఎవరో సంకెళ్లు వేసి వెనక్కు లాగినట్లుగా అదాటుగా నిలబడిపోయింది.
''అమ్మా రా అమ్మా! రా! రా!'' అంటూ ఏడుస్తూ చేతులూపుతున్న కూతుర్ని చూస్తూ, నిస్సహాయంగా నిలబడిపోయింది. పొంగుకొస్తున్న దుఃఖాన్ని పెద్దరికం అణచిపెడ్తోంది. చెమ్మగిల్లుతున్న కండ్లనుండి జలజలా రాలుతోన్న కన్నీరు మూతికి బిగించుకొన్న మాస్క్‌ను తడిపి ముద్ద చేస్తున్నాయి.
మనిషికి మనిషికి మధ్య హద్దుగా పాటించాల్సిన భౌతికదూరం. కదలికలకు పరిమితులు. నోటి మాటకు ఆంక్షలు. శరీర స్పర్శకు ఆంక్షలు.
గ్లోబల్‌ విలేజ్‌ నేడు భయంభయంగా దూరదూరాలకు జరుగుతున్న దుస్థితి. దేశదేశాల మధ్య అనుమానాలు. అపనమ్మకాలు. ఆరోపణలు. అభాండాలు.
''అమ్మా! ఇంటికి వెళ్ళమ్మా!'' అంటూ గొంతు పెగల్చుకుని చేతులూపుతోంది రేణుక.
''రామ్మా! ప్లీజమ్మా! అన్నం పెట్టమ్మా! కథలు చెప్పమ్మా! నిద్ర పుచ్చమ్మా! రామ్మా!'' రమ్మని చేతులూపుతూ ఏడుస్తూనే వుంది సింధు.
''ఏడవకు తల్లీ! అమ్మ తొందరగానే ఇంటికి వచ్చేస్తానంటుంది'' సముదాయించే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు సుదర్శన్‌. ''కాదు. ఇప్పుడే రావాలి. అమ్మను తీసికెళ్ళిపోదాం, రమ్మను.'' గోల పెడుతున్నది.
భోరున ఏడుస్తున్న సింధుకు అర్థమయ్యేలా ఎలా చెప్పాలో తోచడం లేదు సుదర్శన్‌కు.
రోడ్డుకటు తల్లి - ఇటు కూతురు - మధ్యలో సుదర్శన్‌. కళ్ళల్లో నీరు సుడులు తిరుగుతోంది.
డాక్టర్‌ రేణుక దుఃఖం దిగమింగుతూ బైబై చెపుతూ గేటు లోపలకు వెళ్ళిపోయింది.
ఏడుస్తోన్న సింధును అలానే ముందు కూచోబెట్టుకుని బైక్‌ స్టార్ట్‌ చేసుకొని ఇంటివైపు దారి తీశాడు.
రేణుక రూంలోకి వచ్చి నిభాయించుకోవడానికి చాలాసేపు పట్టింది. నిలకడలేని మనసులో రకరకాల ఆలోచనలు. కొంతకాలం వరకు ప్రపంచంలోని దేశదేశాల ప్రజల సమస్యలు, ఆలోచనలు రకరకాలు. నేడు ప్రపంచమంతా ఒక్కటే సమస్య. ఒకే ఒక ఉమ్మడి శత్రువు. కోవిడ్‌-19.
ఒక మహమ్మారి బారినుండి రక్షించుకోవడానికి మానవాళి చేస్తున్న మహాపోరాటం.
స్వీయరక్షణకు ప్రాణహాని కలిగించే క్రిముల విషయంలో అత్యంత జాగ్రత్తలు పాటిస్తున్న ప్రజలు, మానవ అభ్యున్నతికి ఆటంకం కలిగిస్తున్న అవినీతి, కులమతభేదాలు, మూఢనమ్మకాల లాంటి సామాజిక రుగ్మతలనూ దూరం పెట్టలేకపోతున్నారు? పర్యావరణ విధ్వంసానికి పాలబడుతున్నారు? మానవాళి మనుగడకే ముప్పు తెచ్చి పెడుతున్నారు.
ఇప్పటికైనా ఈ మనుషులకు కనువిప్పు కలుగుతుందా? వర్గ దోపిడీలకు, ఆర్థిక అసమానతలకు, ఆధిపత్య పోరాటాలకు స్వస్తి పలుకుతారా? ఏమో! ఏమో! డాక్టర్‌ రేణుకకు నాలుగు రోజుల తర్వాత తిరిగి కరోనా నిర్ధారణ పరీక్ష చేశారు. నెగెటివ్‌ రావటంతో స్టాఫంతా పెద్ద రిలీఫ్‌గా ఫీలయ్యారు. క్వారంటైన్‌ సెంటర్‌ నుంచి డిశ్చార్జి చేశారు.
ఇంట్లోకి అడుగుపెడుతున్న తల్లిని చూస్తూనే, వడలిపోయిన పువ్వులా వున్న సింధు ముఖం వేయి రేకులతో వికసించింది.
సింధు, ''అమ్మొచ్చింది! అమ్మొచ్చింది!'' అంటూ పరుగున తల్లిమీదకు దూకి వాటేసుకొంది. కన్నీళ్ళతో ఆర్తిగా కూతుర్ని కౌగిలిలో పొదువుకొంది డాక్టర్‌ రేణుక. తల్లీకూతుళ్ళిద్దరూ ఎంతోకాలం తర్వాత కలుసుకున్నట్లుగా ఆనందసాగరంలో తేలియాడసాగారు.
రెండ్రోజులు ఇంటిల్లిపాదీ ఒకరినొకరు విడిచిపెట్టకుండా, కబుర్లూ, కథలు, ముచ్చట్లతో గడిపేశారు. మూడు వారాలుగా సుదర్శన్‌ పడుతున్న మానసిక వ్యధకు రెండ్రోజులు గొప్ప ఊరట లభించినట్లయింది. రోజురోజుకూ దేశంలో, రాష్ట్రంలో పెరుగుతున్న కరోనా కేసులు, మరణాలు, పరిస్థితులు సాధారణ స్థితికి ఇంకా చేరుకోలేదన్న సత్యాన్ని వెల్లడిస్తున్నాయి.
ఈ విరామం, విశ్రాంతి తాత్కాలికమేననీ, ఒక డాక్టర్‌గా కరోనాపై పోరాటానికి రేపో మాపో విధుల్లో చేరాల్సిన బాధ్యతను గుర్తు చేసుకొంటూ మానసిక స్థైర్యాన్ని కూడగట్టుకుంటుంది. కోవిడ్‌-19 నిర్మూలన సమూలంగా సాధించే లక్ష్యంలో తనూ మరికొంతకాలం నిమగం కావాల్సిందే!