అనంతాన్ని నేనిప్పుడు

కవిత

- యామినీ దేవి కోడే - 9492806520

నాకూ ఓ స్వప్నం ఉండేది.

ఆ స్వప్నానికీ రెండు రెక్కలు  తొడిగి..

ఒకానొక దశలో ఎగరాలనే మరిచాను.

నా కలలేవీ.. నావి కాదప్పుడు..

నన్ను నాకు కానివ్వని లోకంలోకి అడుగులు వేసాక..

నన్నెందుకో నేనప్పుడు మరిచి పోయాను.

అప్పటికి రెండు చేతులు నా లోంచి మొలక వేసి చెంపనద్దుకున్నాయి.

దిగులు చెట్లు ఊడలు పాతుకుంటున్న తరుణంలో..

ఊపిరి తీసుకోవాలన్నా.. అనుమతులవసరమైయ్యేంత

అచేతనా స్థితి నుండి

కోలుకునే లోగా..

అసంకల్పితాలోచనారహిత సందర్భంలో మరో రెండు చేతులు నన్ను చుట్టుకున్నాయి..

కాలం వడిలో కలత పడ్డా..

నాకు నేనే లేకుండా

నా లోకమంతా మర్చిపోయాను.

నా అనేకానేక చేతులు తో

అలవికానివన్నీ అవలీలగా చేసినప్పుడు

ఆత్మ సంత ప్తి అలుముకుని చిరునవ్వొకటి పరుచుకుంటుంది.

రంగుల కలలెప్పుడూ రాలేదు కానీ..

నిజాన్ని స్వాగతించే సానుకూలత మాత్రం కలిగింది.

నాలుగు చేతులు కలిసి

నాకంటూ  ఉన్నాననిపించే

జ్ఞాపకాలన్నీ దోసిట్లో నింపి

నన్ను నాకు  తిరిగిచ్చాక..

బ్రతకడం మాని

జీవించడం మెదలెట్టిన క్షణాల సాక్షిగా..

దిగులు చెట్లను కూకటి వేర్లతో పెకలించిన

అనంతాన్ని నేనిప్పుడు..