ఎరమ్రట్టి ఇటుకల ఇల్లు

డా మౌని
9397048771


'నాయనో! రాత్రి కురిసిన వానకు మన ఇల్లు ఉరుస్తూనే ఉందిగదా. నా పుస్తకాలు బాగా తడిసిపోయాయి. నేను బడికి పోను అయ్యోరు కొడతాడు' అంటూ నాల్గవ తరగతి చదువుతున్న పెద్దకొడుకు  మునిమోహనమూర్తి తండ్రికి ఫిర్యాదు చేసాడు. ఇంతలో మూడవ తరగతి చదువుతున్న రెండవ కొడుకు రత్నమునికుమార్‌ కూడా తన పుస్తకాల గుడ్డసంచి పూర్తిగా తడిచిపోయిందంటూ అన్న మాటలకు వంత పాడాడు. మొత్తానికి ఇద్దరు పిల్లలు బడికి వెళ్ళడానికి భయపడుతున్నారు. వెళ్తే తడిసిన తమ పుస్తకాలను చూస్తే అయ్యవారి దగ్గర దెబ్బలు తినాల్సివస్తుందని. అదీ నిజమేకదా! ఇప్పటికీ పల్లెల్లో తమ కులదేవర పేరుతో తమ బిడ్డలకు ఆ పేరులోని ఏదో ఒక పదం వచ్చేటుగా పేర్లు పెట్టడం ఆనవాయితీగా ఉంది. ఇక్కడ వెంకటముని పేరులో ముని, అలాగే అతని కొడుకుల పేర్లలో మునిమోహన్‌మూర్తిలోను, రత్నమునికుమార్‌లోను ముని తప్పక చోటుచేసుకోవడం వారికి తమ కులదేవత మునీశ్వరుడు మీదున్న భక్తిప్రపత్తులే. ఇలాగే మిగత కులదేవతలు అంటే గుర్రప్పస్వామి, రెడ్డెమ్మ, నాగాలమ్మలను కొలిచే వారు ఆ దేవతల పేర్లు వచ్చేవిధంగా తమ బిడ్డలకు పెట్టుకోవడం సమాజంలో ఒక సంప్రదాయంగా మిగిలిపోయింది.
బడికి వెళ్ళనంటున్న కొడుకుల మాటలు వింటున్న చిన్నపాటి రైతు వెంకటమునికి వారికి జవాబు ఏమి చెప్పాలో తోచలేదు. వర్షాకాలం వచ్చినప్పుడల్లా బిడ్డలతో, వచ్చేఏడు కొత్త ఇల్లు కట్టుకుందాము అంటూనే పిల్లలకు ఆశపెడుతూనే ఉన్నాడు. కాని అతని కోరిక తీరని ఆశగా మిగిలిపోతా
ఉంది. అయితే తండ్రి చెప్పే మాటలకు ఆ ఇద్దరు పిల్లలు కలలు కంటూనేఉన్నారు ఎంతో ఆశగా. పెద్ద పిల్లోడు మునిమోహనమూర్తి అయితే బడిలో నాలుగు మాటలు మాట్లాడితే అందులో రెండు మాటలు కొత్తగా కట్టబోయే ఇంటిని గూర్చే చెప్పేవాడు. రెండవవాడు రత్నమునికుమార్‌ అయితే ఇంకా కొంచెం గొప్పగా చెప్పేవాడు. ' మా నాయన! కొత్త ఇల్లు కడితే అందులో నాకొక గది, మా అన్నకు ఒక గది ఇస్తాడంట చదువుకోవడానికి' అంటు కళ్లు రెపరెపలాడిస్తూ ఆనందంతో చెప్పేవాడు. తోటి పిల్లలు కూడా వారి మాటల్ని ఎంతో ఆశ్చర్యంగా వినేవారు. ఎందుకంటే ఇంచుమించు పల్లెల్లో అందరి ఇళ్లు బోదతో కప్పిన మట్టి ఇండ్లే, పూరిండ్లే. కొందరివైతే నాలుగు అంకణాల తాటి ఆకుల ఇండ్లు, పూరి గుడిసెలే ఎక్కువగా ఉండేవి. అయితే ఆ ఊరిలో నలుగురు ఐదుగురు పెద్ద రైతుల ఇండ్లు తప్పిస్తే అందరివి సాదాసీదా పూరిండ్లే. పెద్దరైతుల్లో కోదండనాయుడు పేరున్న పెద్దరైతు. పదెకరాల మాగాణి సొంతదారుడు. పదిమంది పనివాళ్లతో వ్యవసాయం చేస్తూ, ఊరిలో అధికారం చెలాయిస్తుంటాడు. ఆయన పొలాలెప్పుడు వరిపైరు, చెరకు తోటలతో కళకళలాడుతుండేవి.
వెంకటమునికి ఊరిబయట మెట్టనేలలో రెండెకరాల చేను ఉంది. అది వాళ్ల తాతల నుంచి సంక్రమించిన ఆస్తి. ఆ చేనులో చిన్న నీళ్ల బావి తప్పితే పెద్ద నీటి ఆధారం లేదు. వర్షం కురిస్తేనే పంటలు, లేకుంటే లేదు. అందుకే ఆ చేనులో వేరుశెనగ పంటతో పాటు కందిచెట్లు, అలసందులు, పెసలు, ఆనపకాయ, గుమ్మడిపాదులు వేసుకుని ఫలసాయం పొందుతూ కుటుంబాన్ని పోషించుకుంటూనే చిన్నాచితక వ్యాపారం చేసుకుంటున్నాడు. వెంకటముని, భార్య రాజమ్మ కూడా ఇద్దరి పిల్లల్ని ప్రేమగా పెంచుకుంటూ ఎంతో అన్యోన్యంగా కాపురం చేసుకుంటూ కుటుంబాన్ని ఇద్దరూ కలిసి పదిమందిలో గౌరవంగా లాక్కొస్తున్నారు.

వెంకటముని చేను ఎర్రమట్టి చేను. ఆ ఇలాకాలో అలాంటి మట్టి ఉండే చేన్లు లేవనే చెప్పాలి. ఊరిలో జనాలు, చుట్టుపక్కల వాళ్లు ఉగాది, దీపావళి సంక్రాంతి పండుగలకు ఇండ్లు అలికి, ముగ్గులు పెట్టేసమయంలో వెంకటముని చేనులోని ఎర్రమట్టిని గంపలుగంపలుగా తీసుకుని వెళ్ళేవారు. ఆ ఎర్రమట్టిని గోడలకు అలంకరణ చేసేవారు. అలాగే ద్వారబంధరాలకు, అరుగులు అలికేందుకు

ఉపయోగించుకునేవారు. తమ చేలోని ఎర్రమట్టి ఎంత తీసుకెళ్ళినా వెంకటముని, రాజమ్మలు వారిని పల్లెత్తి ఒక మాటకూడా అనేవాళ్లు కాదు. తమ చేనులోని ఎర్రమట్టి పదిమందికి పండుగలకు, పబ్బాలకు

ఉపయోగపడుతున్నందుకు ఆనందంతో మురిసిపోయేవారు. అది వారి మంచి మనసుకు వన్నె తెచ్చేది. ఆ చేనులో, తాతల కాలం నాటి నుంచి పెరిగి పెద్దవైన యాభై పెద్దపెద్ద చెట్లు ఏపుగా పెరిగి దృఢంగా కనిపించేవి.

    ఒకసారి ఊరిపెద్ద కోదండనాయుడు కన్ను వెంకటముని ఎర్రమట్టి చేనుమీద పడింది. కోదండనాయుడి ఈ ఆలోచనకు, ఆయన మోచేతి నీళ్లు తాగే చెంచాగాళ్లు ఆయన మాటకు వంతపాడటం అలవాటే కదా. దానిఫలితం ఒకరోజు కోదండనాయుడు, వెంకటముని తన ఇంటికి పిలిపించుకున్నాడు. 'వెంకటముని ఈ ఎర్రమట్టిచేను నాకు ఇచ్చేస్తే నీకు స్వర్ణముకి వంకకాడ అడవిబాటకు దగ్గరుండే రెండెకరాల చేను నీకు ఇచ్చేస్తాను. ఇప్పుడు నీ పొలంలో ఎలిపైర్లు మాత్రం చేస్తున్నావు. నేనిచ్చే పొలంలో చిన్నపాటి బోరు వేసుకుని చక్కగా సేద్యం చేసుకోవచ్చు. సాలుకు రెండుమూడు పంటలు పండించుకోవచ్చు' అని చెబుతుండగా వెంకటముని అడ్డు తగిలిలాడు. 'లేదన్నా ఎట్టి పరిస్థితిల్లోను నా చేనును మార్చుకునేది లేదు. అది మా తాత ముత్తాతల ఆస్తి. ఆ ఎర్రమట్టి చేను అంటే ప్రాణం అన్నా. వేరే విషయం ఏదైనా ఉంటే మాట్లాడండి. చేను విషయం మాత్రం వద్దు' అంటు లేచి బయటకు వచ్చేశాడు వెంకటముని,   ఇంకా అక్కడ ఉంటే వాళ్ళందరు కలిసి బలవంతం చేసి తన మనసును మార్చేస్తారేమో అని.

కోదండనాయుడికి ఆయన చెంచాగాళ్లకు మతి పోయినట్లు అయ్యింది. వెంకటముని పట్టుదల, మొండితనం ఊరిలో వాళ్ళందరికి తెలిసిందే. తాను ఒకరి సొత్తు ఆశించడు. తనకున్నంతలో తన బ్రతుకు బతికేస్తాడు. కనుక వెంకటమునితో ఈ విషయం మాట్లాడటం సుద్దదండుగ అని అనుకున్నారు. కోదండనాయుడు మనసు మాత్రం ఈసారి అవకాశం వస్తే వెంకటమునిని జారిపోనీకుండా వలేసి పట్టాలనుకున్నాడు. ఎందుకంటే కోదండనాయుడి చూపు ఆ చేనుకంటే కూడా అందులో నూరేళ్లు పెరిగిన ఆ పెద్దచెట్లు మీదనే ఉంది.

ఆ రోజు రాత్రి వెంకటమునికి రాజమ్మకు కంటిమీద కునుకే లేదు.కొత్త ఇళ్లు కట్టుకోవాలన్నా ఆశ, కోదండనాయుడు మాటలతో వారిలో తెలియని భయం చోటుచేసుకుంది. ఎలాగైన తమచేలోని ఎర్రమట్టితో ఇటుకలు కోయించి, నాలుగైదు పెద్ద చెట్ల కలపతో ఇంటికి కావాల్సిన వస్తు సామాగ్రిని చేయించుకుని ఇల్లు పూర్తిచేసుకోవాలని, తమబిడ్డల కళ్లలో ఆనందం చూడాలన్నదే  వారి జీవితఆశయం. అయినా అన్నింటికి ఆ దేవుడే ఉన్నాడని ఆయనపై భారం వేసి ఆలోచనలో మునిగిపోయారు ఆ భార్యాభర్తలు.     

పోయిన ఉగాది పండుగకు కర్నాటక ప్రాంతం ములబాగల్‌ నుంచి, బంగారు తిరుపతి నుంచి రాజమ్మ  దూరపు బంధువులు తమ ఇంటికి రావడం,  ఆటవిడుపుగా అందరూ కలిసి ఎర్రమట్టి చేనుకాడ వంటావార్పు చేసుకుని అక్కడనే ఆనందంగా పండుగ చేసుకోవడం జరిగింది. ఆ సమయంలో మాటల్లో మాటగా ములబాగల్‌ నుంచి వచ్చిన రాజమ్మ చిన్నాన్న వెంకటమునితో ' అబ్బా! వెంకటముని నీ చేల్లో మట్టి ఎర్రగా మినమిన మెరుస్తాఉందయ్యా, ఈ మట్టితోగాని ఇటుకలు చేస్తే మంగుళూరు పెంకులు కూడా వీటి ముందు దిగదుడుపే. ఈ సారి ఇటుకసూల (బట్టీ) వేసుకో, నాలుగైదు పెద్దచెట్లు కొట్టించి ఆ కలపతో ఇంటికి కావాల్సిన తలుపులు, ద్వార బంధరాలు, కిటికీలు చేసుకుంటే నీ ఇల్లు మైసూరు మహరాజు ఇల్లులాగా ఉంటుందప్ప' అంటు నవ్వుతూ మాట్లాడాడు. అందుకు వెంకటముని ' మామా! మేము కూడా మీరు చెప్పినట్లుగా చిన్నపాటి ఇల్లు కట్టుకోవాలని ఆశతో

ఉన్నాము. అయితే సమయం కలిసిరాలేదు. వర్షాకాలం వస్తే భయపడాల్సి వస్తోంది. బిడ్డలు అయితే ఎప్పుడు కొత్త ఇల్లు కడతావు నాయినా! అని ఒకటేగా పోరుపెడుతున్నారు.వాళ్ళకు జవాబు చెప్పలేక నేను, మీ కూతురు సిగ్గుపడుతున్నాము. ఎలాగైతేనేమి ఈ ఏడు మా చేలోని ఎర్రమట్టితో ఇటుకలు కాల్చి ఇల్లుకట్టుకుంటాం మామ. అప్పుడు మీరందరు గృహప్రవేశానికి తప్పక రావాల్సిందే.' అంటుంటే రాజమ్మ కూడా 'చిన్నాయన పిన్నమ్మ మీరందరు కలిసి రాకుంటే ఎట్లా, మీరు వస్తేనే గృహప్రవేశం' అని నవ్వుతుంటే, పక్కనేఉన్న ఇద్దరు కొడుకుల ముఖాలు ఆనందంతో వెలిగిపోయాయి. అప్పుడే కొత్త ఇల్లు కట్టుకున్నంత సంబరంతో.

    ఆ తర్వాత ఒక నెలలోపులోనే కొత్త ఇల్లు కట్టే విషయంగా భార్యాభర్తలు యజ్ఞమే చేశారు. చేనులో ఇటుకలు కోయించేందుకు పుత్తూరు నుంచి పనివాళ్లను రప్పించుకున్నారు. వాళ్లకు చేనులోనే గుడారాలు వేయించి బియ్యం, పప్పులు భోజనవసతి కల్పించారు. ఇటుకలు కోసేపని జోరుగా జరుగుతూ ఉంది. మరోవైపు నాలుగు పెద్ద చెట్లు కొట్టించారు. మిగతా చెట్లను అలాగే ఉంచేశారు. ఆ నాలుగు చెట్లను నరికేస్తుంటే  భార్యాభర్తలకు దు:ఖం పొంగి వచ్చింది. అయ్యో ఇవి మా తాతల కాలం నాటి చెట్లే,  వాటిని వాళ్లు కన్నబిడ్డలాగా పెంచారే. ఇప్పుడు కొట్టాల్సి వచ్చిందే అని బాధపడిపోయారు.

ఇటుకలు కోసేపని పూర్తి అయిపోయింది, ఇటుక సూల తయారైపోయింది. ఒక మంచి ముహుర్తం చూసి ఇటుక బట్టీలో ఎర్రమట్టి ఇటుకలు కాల్చేందుకు నిప్పురగిలించారు. కర్పూరం, సాంబ్రాణి, ఊదుఒత్తులు వెలిగించి అగ్నిదేవుడ్ని పూజించి టెంకాయ కొట్టారు. తర్వాత పండ్లు, ప్రసాదం అందరికీ పంచిపెట్టారు. ఇటుక బట్టీ మెల్లమెల్లగా రగులుతూ దట్టమైన పొగతో అంతా నిండిపోయింది. చూస్తున్న వెంకటముని రాజమ్మల మనసులుకూడా ఆనందంతో పొంగిపోయాయి.

వారం తర్వాత ఇటుక బట్టీ నుంచి ఇటుక రాళ్లను దించి చూశారు. ఆశ్చర్యానికి అంతేలేకుండా పోయింది. ఆ ఇటుకరాళ్లు ఎర్రగా మినమిన మెరుస్తూ, నున్నగా మంగుళూరు పెంకులకు ధీటుగా ఉన్నాయి. భార్యాభర్తలు ఆనందంతో ఒకరిముఖాలు ఒకరు చూసుకున్నారు. తాము పడ్డ మూడునెలల శ్రమ ఆ ఇటుకలు చూడటంతో ఆ కష్టం క్షణంలో కొట్టుకుపోయినట్లయ్యింది. మనసులు ఎంతో తేలికపడి, దూదిపింజలా ్లగాలి లో తేలిపోయాయి.

వెంకటముని చేలో కోసిన ఎర్రమట్టి ఇటుకల గూర్చి ఊరంతా తెలిసిపోయింది. ఇంతకమునుపు ఇలాంటి ఇటుకలు ఆ చుట్టు పక్కల తయారుచేయలేదు. మామూలు ఇటుకలకు, ఈ ఎర్రమట్టితో చేసిన ఇటుకలకు రంగులోనే కాదు గట్టితనంలో కూడా చాలా తేడా కనిపించింది. ఈ ఎర్రమట్టి ఇటుకలు ప్రత్యేకమైనవి అని, మంగుళూరు ఇటుకలకు సమంగా గట్టిగా ఉన్నాయని ఊరిలో వారు చెప్పుకోవడం కోదండనాయుడి చెవిలో పడింది. కోదండనాయుడు తన వంది మాగధుల తోటి వెంకటముని ఎర్రమట్టి చేనుకాడికి వచ్చాడు. ఆ ఇటుకలను చూసి నిజంగానే ఆశ్చర్యపోయాడు. అయినా అతని మనసు పొరలో ఎక్కడో తనకు తెలియకనే ముల్లు గుచ్చుకున్నట్లయ్యింది.

ఇంతలో వర్షాకాలం మొదలైంది. ఇంటిపని మొదలు పెట్టాలనుకున్న వెంకటమునికి వర్షం అడ్డంకిగా మారింది. ఈ మధ్యలో గుత్తకు వేరే రైతు నుంచి పొలం తీసుకుని వ్యవసాయం చేస్తున్న తన అన్న కొడుకు మునిరత్నం ఆ పొలంలోని బావిలో కరెంటు మోటారు వర్షానికి నీళ్ళలో మునిగిపోతుంటే దాన్ని బయటకు తీయాలని బావిలో దిగిన అతనికి షాక్‌ కొట్టింది. ఆ సమయంలో  పైనుంచి చూస్తున్న వెంకటముని, అన్న కొడుకుని కాపాడాలనే తొందరతో వేరే ఆలోచన లేకుండా, బావిలోకి దిగేందుకు పైపు పట్టుకుని జారడం, కరెంటు మోటారుపై పడటం, మోటారుపైన అడ్డంగా బిగించిన గాలి తీసే చీలలు వెంకటముని కాళ్లలో గుచ్చుకోవడంతో బావిలో పడిపోవడం అంతా క్షణాల్లోో జరిగిపోయింది. ఒకరికిద్దరు అలా బావిలో పడిపోవడంతో చుట్టుపక్కల వాళ్లు ఆదరాబాదరా వచ్చి వాళ్లను  కాపాడగలిగారు.  ఇద్దర్నీ రక్షించినప్పటికి, వారికి కాళ్లలో నెత్తురుగాయాలు అవడం చేత, శరీరానికి శీతలం తగిలి వాయువు రావడంతో ఇద్దరు అపస్మారక స్థితిలో పడిపోయారు. చివరకు ప్రత్యేక వైద్యం అందించేందుకు పట్టణానికి తీసుకెళ్ళాల్సి వచ్చింది. పట్నంలోని ఆసుపత్రికి దగ్గరగా ఒక గదిని అద్దెకు తీసుకుని ఆరునెలలు వైద్యం చేయించాల్సి వచ్చింది.ఎలాగైతేనేమి ఇద్దరు ప్రాణాపాయస్థితి నుంచి గట్టెక్కారు.

    తన భర్త వెంకటమునికి, తన బావ కొడుకు మునిరత్నానికి ఇలా జరగడంతో రాజమ్మకు ముఖం కళతప్పిపోయింది. వాళ్లు బ్రతికితే చాలు అనుకుంది. ఎర్రమట్టి ఇటుకల ఇల్లు కట్టేమాట పక్కన పెట్టేసింది.  భార్యాబిడ్డల్ని చూస్తున్న వెంకటమునికి నోటివెంట మాట రావడం లేదు. ఆరునెలలుగా వైద్యానికి అయినఖర్చు  వేలు దాటిపోయి లక్షకు దగ్గరయ్యింది. ఇక కొత్తఇల్లు కట్టే విషయం ఏమి ఆలోచించగలడు? అందుకే తన మనసును గట్టి చేసుకున్నాడు. కుటుంబ పరిస్థితులు అస్తవ్యస్తమయ్యాయి. తన మనసు గాజుపాత్రలాగా మరీ పెలుసుగా తయారైంది. ఇప్పుడు చిన్నపాటి గాయం తగిలినా భల్లున పగిలిపోవడం ఖాయం అని నిర్ధారణ చేసుకున్నాడు.

ఈ పరిస్థితుల్లో, వెంకటముని మనసు ఇలా ఊగిసలాడుతున్న సమయంలో కోదండనాయుడు ఆసుపత్రికి వచ్చి వెంకటమునిని పరామర్శించాడు. వెంకటముని తన ముఖాన్ని పైకెత్తి ఆయనవైపు చూడలేక పోయాడు. ఇదే అదునుగా భావించిన కోదండనాయుడు తన నోరు విప్పాడు. 'వెంకటముని నీ జాతకంలో ఇలా జరగాలని దేవుడు రాసిపెట్టినాడో ఏమో లేకుంటే ఎర్రమట్టి ఇటుకలతో ఇల్లు కట్టుకోవాలనుకున్న నీ ఆశ ఇలా అయిపోతుందా?అందుకే అనుభవజ్ఞులు అంటుంటారు ఇల్లుకట్టిచూడు పెళ్ళిచేసిచూడు అని. ఇవి అందరికి అచ్చిరాని పనులు రా'. ఇప్పుడు అయ్యిందేదో అయిపోయింది. ఇక ఆలోచించి లాభం లేదు. నీ వైద్యానికి ఇంటిఖర్చులకు అయిన అప్పులు తడిసి మోపెడు అయ్యాయికదా. వాటిని ఎలా తీరుస్తావు. గమ్మున ఉండేకొద్ది వడ్డీలకు వడ్డీలు పెరిగి తిరిగి కట్టలేక నిండామునిగిపోతావు. ఈ స్థితిలో నీ భార్యా పిల్లలు పస్తులతో ఉండటం నీకిష్టమా? ఆలోచించుకో ఇకనైన నా మాట విని ఆ ఎర్రమట్టి ఇటుకల సూల, కొయ్యవస్తు సామాగ్రి యావత్తు నాకు ఇచ్చేయి దాంతో నా చిన్నకూతురికి మా జాగాలో ఇల్లు కట్టించి ఇస్తాను. నీ అప్పు పూర్తిగా నేను కట్టేస్తాను. నీవు కట్టాలనుకున్న కొత్త ఇల్లు ఉత్తరోత్తర వీలుచూసుకుని తీరిగ్గా కట్టుకోవచ్చు.' అంటూ వెంకటమనివైపు అధికార దర్పంతో ఒక చూపు చూసి

ఉత్తర్వులు వేస్తున్నట్లుగా కదిలిపోయాడు. వెంకటముని కోదండనాయుడు వెళ్తున్న వైపే కళ్లు ఆర్పకుండా చూస్తూ

ఉండిపోయాడు.

ఆ రోజు రాత్రి వెంకటముని , రాజమ్మ పిల్లలకు తమ కల చెదిరిపోతున్నట్లు అనిపించింది. వెంకటమునికైతే అప్పుల వాళ్లు కాకుల్లా భార్యాపిల్లల మీద పడి  పొడుస్తున్నట్లు అనిపించింది.దు:ఖం తన్నుకొచ్చింది. వెంకటమునికి నిదురతేలిపోయింది. ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాడు. 'తమ ఇన్నాళ్ల కష్టం ఫలసాయం మాత్రమే కదా పోయింది. నా ఎర్రమట్టి చేనుమాత్రం నాకు మిగిలిందికదా. అనుకున్నాడు. నోటికాడ దాక వచ్చిన కూడు నేలపాలవ్వడమంటే ఇదేనేమో. ఇల్లు కట్టుకోవడం చిన్నపాటి రైతులకు, కూలీలకు అందని ద్రాక్షేనేమో.ఇది బడాబాబులకు మాత్రమే ఉన్న హక్కేనేమో? అని అనుకుంటూ చివరకు  ఎర్రమట్టి ఇటుకల ఇల్లు కట్టుకోలేక పోయానే అని అనుకుంటుంటే వెంకటముని కళ్లనుండి బొట్లుబొట్లుగా కన్నీళ్లు రాలిపడుతున్నాయి. వెంకటముని మనసుని గట్టి చేసుకున్నాడు. అంతే భార్య రాజమ్మ ఒడిలో తలపెట్టి , ఇద్దరి బిడ్డల్ని తన పక్కన చెరోవైపు పడుకోబెట్టుకుని వాళ్లపై చేతులేసుకుని నిద్రపోయాడు.  ఆ నిద్రలో ఒక కల. ఆ కలలో 'ఎర్రమట్టి ఇటుకల ఇల్లు కొత్తగా కట్టినట్లు అందంగా రంగురంగులతో మెరిసిపోతూ, అందనంత ఎత్తులో వారికి కనిపిస్తోంది.