ఇల్లులో జీవించిన మనిషి

అద్దేపల్లి ప్రభు
9848930203


ఆ యింటికి వెళ్దామని నిశ్చయించుకున్నాం. ఆ యింట్లో అతని దగ్గర ఎక్కడా దొరకని రంగు చేపలున్నాయి. వెళ్ళి ఆ చేపల్ని కొనుక్కుని మాచిన్న ఎక్వేరియంలో పెంచుకోవాలి.
యిల్లు చూస్తే దడగా వుంటుంది. శిథిలాల్లో మిగిలిపోయిన నిర్మాణంలా ఉంటుందా యిల్లు. డాబా గోడల మీద రకరకాల మొక్కలు మొలిచి ఉన్నాయి. ఎండకి ఎండీ.. వానకి నానీ ఇల్లు గోడలన్నీ నాచుపట్టి నల్లగా ఉన్నాయి. బయిట గేటు సగం విరిగిపోయి ఉంది. చుట్టూ     ఉన్న స్థలంలో మొక్కలన్నీ పిచ్చి పిచ్చిగా పెరిగి ఉన్నాయి.
యిల్లొక ప్రశ్న...అనుమానం... కుతూహలం...
యింటో అతను.. భార్యా... ఇద్దరోముగ్గురో కూతుళ్ళు ఉంటారు. వాళ్ళు బయటకి వొచ్చినప్పుడు చూస్తుంటాం గనక అది తెల్సు. కానీ అతనికి గానీ... వాళ్ళకి గానీ చుట్టూ ఎవరితోనూ ఎటువంటి సంబంధాలూ లేవు. అతను మాట్లాడడు. భార్య మాట్లాడదు. ఆవు చేన్లో మేస్తే దూడ గట్టు మీద మేస్తుందా.. పిల్లలూ అంతే..
అతని గురించి అందరికీ సందేహమే.. అసలా కుటుంబం ఏమిటీ? ఎందుకు వాళ్ళలా ఉంటున్నారో..
అవును ఇవన్నీ మనకనవసరం. మనకి చేపలు కావాలి. అంతే. వెళ్ళాం.
గేటు చప్పుడు కాడంతోనే చూర్లో ఉన్న గబ్బిలాలు ఓసారి కదిలి మళ్ళీ వేళ్ళాడ్డంలో మునిగిపోయాయి. గేటుకి గుమ్మానికీ మధ్య కాస్త ఖాళీ. అరుగు ఎక్కి గుమ్మం దగ్గరకెళ్ళి తలుపు కొట్టాం. తాతల కాలం నాటి తలుపు. గట్టిగా తడితే పడిపోతుందేమో.. తటపటాయిస్తూనే మళ్ళీ కొట్టాం.
''ఎవరదీ..'' లోపల్నుంచి ఓ గొంతు.

అది వికటంగా ఉంది. పుల్ల విరిచినట్టుంది. చిన్నప్పటి కథల్లోని దెయ్యంలా ఉంది ఆ గొంతు.

గుండె దడదడలాడింది. ఉందామా... పారిపోదామా... తలుపు తెరుచుకుంది. వోరగా తలుపు తీసి ఖాళీకి అడ్డంగా నిలబడి,

''ఏం కావాలి?''అన్నాడతను.

అవును. అచ్చం దెయ్యం లాగానే ఉన్నాడు. మనిషి పొట్టి వాడు. నెత్తి మీద జుట్టు లేదు. బట్టతల. సరిగ్గా కొత్తెం మీద ఉంది జుట్టు. గడ్డం నెరిసిపోయి తెల్లగా ఉంది. కానీ అతని ముఖం అంతా తెల్లగానే కనిపిస్తోంది. ముక్కు బాగా లావు. బాగా పొడుగు. కళ్ళు పగిలిన సీమచింత గింజల్లా ఉన్నాయి. ముఖం తుమ్మల్లో గుంకిన పొద్దు.

''ఏం కావాలి...'' రెట్టించాడు.

''చా... పలు రంగువి కావాలి..''అన్నాం.

ఓసారి కిందికీ మీదికి చూశాడు.

''కొంటారా?''అన్నాడు.

తలూపి.. ''ఆరెంజీ.. బ్లాక్‌ .. కావాలి''అన్నాం.

''రండి'' అని తను బయటకి వచ్చాడు.

చాలా చిన్న నిక్కరు వేసుకుని ఉన్నాడతను. బయటకి వొచ్చి తలుపు మూసేసాడు. పక్కనున్న మరో గుమ్మం తలుపు తీసి లోని కెళ్ళాడు.

లోపలంతా చీకటి చీకటిగా ఉంది. దీనికానుకుని ఉన్న గది స్లాబు పడిపోయినట్టుంది. ఆ వెలుగు పడుతోంది.

తలుపు తీసి లోని కెళ్ళాడు.

లోపలంతా చీకటి చీకటిగా ఉంది. దీనికానుకుని ఉన్న గది స్లాబు పడిపోయినట్టుంది. ఆ వెలుగు పడుతోంది. గది ఒక భూతాల కార్ఖానా.. బూజు.. దుమ్ము...

ముసలి వాడి వెంట సిందుబాద్‌లా వెళ్ళాం.

వెలుగు బాగా పడుతున్న చోట పెద్ద ఎక్వేరియం ఉంది. చాలా పెద్దది. అందులో గుంపులు గుంపులుగా చేపలు తోకాడించుకుంటూ తిరుగుతున్నాయి. మేమనుకోని చేపలు కూడా ఉన్నాయి దాంట్లో.

కానీ చేపలకన్నా ఇల్లు వింతగా ఉంది. అది లావుగా నోరు తెరుచుకున్న కొండచిలువలా ఉంది. గోడలన్నీ పెచ్చులు రాలిపోయి ఉన్నాయి. ఏదో తెలియని అనిశ్చింత... గసపోస్తున్నట్లుగా ఉంది.

''ఏ చేపలు కావాలి'' అతని గొంతు.

నాలుగు చేపలు చూపించాం.

''నాలుగూ ఏభైరూపాయలు.. కావాలా...''

మా దగ్గరంత డబ్బు లేదు. మళ్ళీ వస్తామని చెప్పాం. వొచ్చేసాం. మా వెనక అతను తిట్టుకుంటూ తలుపు వైడం మా కర్థమవుతూనే ఉంది.

ఇదంతా చిన్నప్పుడు.

ఏమిటా ఇల్లు.

అతడు పొద్దున ఏడు గంటలకి బైటకొచ్చి తాతల కాలం నాటి సైకిలొకటి తీసి వెళ్ళి పోతాడు. అతడి భార్య మరో అరగంటకి నడుచుకుంటూ వెళ్తుంది. ఎనిమిది గంటలకి అతడి ముగ్గురు కూతుళ్ళూ వెళ్తారు. వాళ్ళు ఎక్కడికి వెళ్తారు అనేది రహస్యం ఏమీ కాదు. అతడు ఒక కిరణా కొట్లో పద్దులు రాస్తాడు. అతడి భార్య అదే కొట్లో చిన్నా చితకా పనులు చేస్తుంది. ఇద్దరు కూతుళ్ళు ప్రెస్‌లో పని చేస్తున్నారు. ఒక కూతురు షాపులో సేల్స్‌ గర్ల్‌.

కానీ ఆ యింటి చుట్టూ ఏదో తెలియని రహస్యం

ఉంది. చుట్టుపక్కల ఎవ్వరితోనూ ఏ విధమైన సంబంధం లేకుండా.. ఓ పండగా పబ్బమూ లేకుండా వాళ్ళలా ఎందుకుంటున్నారో తెలియదు.

ఉత్సుకత కొన్నాళ్ళకి అలవాటైపోతుంది. వాళ్లలాగే అలవాటైపోయారు. వాళ్ళ దినచర్యా.. వాళ్ళ ఏకాంతం.. వాళ్ళ వొంటికొమ్ము సొంటికాయతనం అన్నీ క్రమంగా అలవాటైపోయాయి. కానీ బాగా వయసు మళ్ళిన పెద్దవాళ్ళకి వాళ్ళ గతం తెలుసు.

వాడి పేరు రామారావు. వాడు పుట్టేనాటికి ఆ యిల్లు సంపదతో తులతూగుతున్నది. అంత వరకూ స్వాతంత్య్రం కోసం ఉద్యమాలనీ...ఊళ్ళనీ తిరిగిన వాళ్ళ నాన్న స్వాతంత్య్రం వచ్చాకా రాజకీయాలు వదిలేసి వచ్చేసాడు. వూళ్ళో ఉన్న వ్యవసాయంతో పాటు పట్టణంలో సబ్బుల ఫ్యాక్టరీ ఒకటి పెట్టాడు వాళ్ళ నాన్న. అందుకోసం పట్నానికి మకాం మార్చారు. ఆ కాలంలోనే పుట్టాడు రామారావు. అతడు పుట్టినప్పుడు జ్యోతిష్కులు వాడి జాతకం చూసి వీడు మహా జాతకుడు కోట్లకు పడగలెత్తుతాడు అని చెప్పారు. నిజంగానే సబ్బుల ఫ్యాక్టరీ లాభసాటిగా నడిచింది. అనతి కాలంలోనే పట్టణంలో అప్పటికి ఎవ్వరికీ లేని బిల్డింగ్‌ కట్టించాడు వాళ్ళ నాన్న. పెద్ద యిల్లు. ఎప్పుడూ కళకళలాతూ ఉండేది. ఫ్యాక్టరీ బాగుండడంతో క్రమంగా పొలాలన్నీ అమ్మేసి పూర్తిగా పట్నం వచ్చేసారు   వాళ్ళు. రామారావు బాల్యమంతా ఆ సంపదతోనే గడిచింది. అప్పట్లో ఊళ్ళో కెల్లా ఖరీదైన స్కూల్లో చదివాడు. మొట్ట మొదటిసారిగా ఆ పట్నంలో కారు కొన్నవాడు వాళ్ళనాన్న. రామారావుకి జ్యోతిష్కులు చెప్పిన మాట బాగా గుర్తుంది. వాణ్ణి వాడి చుట్టాలందరూ కోటీశ్వరుడు అనే పిలిచేవారు.

రామారావుకి పదిహేను.. పదహారేళ్ళ వయసుండగా వాళ్ళ ఫ్యాక్టరీ మెల్లిగా దివాలా తియ్యడం మొదలు పెట్టింది. వాళ్ళ నాన్నకి అదెలా జరుగుతోందో అర్ధం కాలేదు. పెద్ద పెద్ద విదేశీ కంపెనీల వాళ్ళు చేసే సబ్బుల మీద జనానికి మోజు పెరిగి అవే కొనడం మొదలెట్టడంతో క్రమంగా ఫ్యాక్టరీ అప్పుల్లో కూరుకుపోయింది. ఆస్తులన్నీ ఒక్కొక్కటిగా జారిపోయాయి. కోలుకోలేని ఈ దెబ్బతో రామారావు వాళ్ళ నాన్న బెంగటిల్లి ఆ దిగులుతోనే మంచం పట్టి చచ్చిపోయాడు. ఫ్యాక్టరీ పూర్తిగా దివాలా తీసి మూత పడిపోయింది. అప్పులు తీర్చడానికి ఉన్న ఆస్తులన్నీ తెగనమ్ముకోగా ఒకే ఒక్క యిల్లు మిగిలింది. అ యిల్లు కూడా కోర్టు కేసుల్లో మునిగిపోయింది.

రామారావుకి ఇరవయ్యేళ్ళ వయసులోనే పెళ్ళి చేసేసారు. వరసగా పిల్లలు... ముగ్గురు ఆడపిల్లలు పుట్టేసారు. భార్యా ముగ్గురు పిల్లలతో కేసుల్లో ఇరుక్కుపోయిన ఇంటితో మిగిలిపోయాడు రామారావు.

అతనికి జీవితంలో ఒకే ఒక్క ఆశయం మిగిలింది. తను పోయిన అస్తుల్ని సంపాదించాలి. కోటీశ్వరుడు కావాలి. అంతే దానికోసమే అతను డబ్బు పోగేయడం మొదలు పెట్టాడు. ఒక పూటే తిండి. సినిమాలు.. షికార్లు... పండగలు.. పబ్బాలు... ఏమీ లేవు. బట్టలు సైతం వొంటిమీద పూర్తిగా అరిగిపోతే రోడ్డు మీద అమ్మే పాత బట్టలు కొనుక్కోవడం అంతే... అతనికి వయసు పెరుగుతున్న కొద్దీ కోటీశ్వరుడు అనే స్థితి ఒక పిచ్చలా పట్టుకుంది. తను డబ్బు కూడ పెట్టుకునే ప్రయత్నంలో అతను పూర్తిగా తనలో తాను మునిగిపోయాడు. ఇంకెవరితోనూ మాటా మంతీ లేదు. సరదా సంబరమూ లేదు.

''వాడి దగ్గిర చాలా డబ్బుంది. అలా బికారోళ్ళా ఉంటాడు గానీ... ఆడు చాలా డబ్బు పోగేశాడు''అంటారు ముసలోళ్ళు.

ఇదంతా గతం. కానీ ఇప్పుడొక పజిల్‌.

రామారావు పెద్ద కూతురు చచ్చిపోయిందనే సంగతి ఆ వీధిలో ఒక సంచలనం అయ్యింది. ఏదో జబ్బుపడ్డట్టు  

ఉండే ఆ కుటుంబంలోని వ్యక్తులు ఎప్పుడూ జమాఖర్చుల్లో వాళ్ళలానే ఉంటారు. కానీ ఆ అమ్మాయి ఆత్మహత్య చేసుకోవడంతో వీధిలో వాళ్ళందరూ రామారావుని తిట్టుకోవడం మొదలు పెట్టారు.

''వెధవ... డబ్బు పోగేశాడు కానీ పిల్లలకి అచ్చటా ముచ్చటా ఏమైనా తీర్చాడా.. ముప్పయి యేళ్ళు దాటినా

పెళ్ళిళ్ళు చేయకపోతే ఏమవుతుంది. ''అంటూ రామారావుని తిట్టడం మొదలు పెట్టారు.

కానీ ఎవ్వరూ అతన్ని ముఖాన్న అడిగిన వాళ్ళు లేరు.

అతడు ఎవ్వరికీ జవాబుదారీ కాదు.

కూతురి మరణం అతన్ని ఏం చేసిందో తెలియదు. కానీ ఆమె ఆత్మహత్య గురించి వీధి వీధంతా రకరకాల కథనాలు వినిపించాయి. ఆమెని ఓ కుర్రాడు పెళ్ళి చేసుకుంటానన్నాడనీ.. కానీ ఆమె పెళ్ళి చేసుకుని వెళ్లిపోతే తనకి నష్టమని రామారావు ఆ పెళ్ళి జరక్కుండా చెడగొట్టాడనీ అందునే ఆ అమ్మాయి ఆత్మహత్య చేసుకుందనీ అంటారు.

రామారావు వీటిని పట్టించుకోలేదు.

సరిగ్గా ఏడాది తరువాత అతను ఎలాంటి హడావుడీ లేకుండా సబ్బుల ఫ్యాక్టరీని ప్రారంభించాడు. వూరికి ఆనుకొని ఉన్న చిన్న పల్లెటూళ్ళో మారుమూల చిన్న పెంకుటింట్లో ఒకరిద్దరు పని వాళ్ళు తన కుటుంబం కలిసి మొదలు పెట్టారు.

బట్టల సబ్బులు, స్నానం సబ్బులు తయారు చేసారు. వాటిని పల్లెటూళ్ళో కిరాణా కొట్లలో ఇచ్చేవాడు. తను సైకిల్‌ మీద అట్టపెట్టెలో పెట్టుకొని ఇంటింటికీ తిరిగి అమ్మేవాడు. ఎంత తిరిగినా ఎన్ని వూళ్ళు తిరిగినా తనూ తన భార్యా పిల్లలూ అమ్మే ఆ నాలుగు సబ్బులే తప్ప కిరణా కొట్లలో యిచ్చినవన్నీ యిచ్చినట్టే తిరిగి వచ్చేసాయి.

''అబ్బే యివెవరూ కొంటం లేదండీ.. అయినా ఈ రోజుల్లో యిలాంటి వాటికి డిమాండేదండీ బాబూ... సబ్బుల ప్రకటనలు చూసారా.. ఆ టీవీలో ఆ అమ్మాయి అలా స్నానం చేస్తుంది చూసారా... అలా ఉండాలి...''

''ఈ సబ్బు చాలా మంచిది. పైగా అది పదిరూపాయలు.. మన సబ్బు మూడు రూపాయలే కదా..''

''పిచ్చోళ్ళా ఉన్నారండీబాబూ రేటెవడికండీ కావాలీ? మనకి రోజూ టీవీలో కనిపించే సబ్బుంటది సూశారా.. అదీ .. అది కావాలి. మరి మీ సబ్బులు.. దీని మీది పాకింగ్‌ ఇలాగా ఉంటం? యిప్పుడు ఏదన్నా అమ్మాలంటే మన సరుకు కాదండీ బాగుంటం... టీవీల్లో ప్రకటనలుండాలి.. అందంగా పాకింగులుండాలి.. అలాగుంటే మీరే చెత్త అమ్మినా కొంటారు. సరే ఇదంతా ఎందుగ్గానీ... ఇంకీ సబ్బులొద్దులెండీ...''

రామారావు కళ్ళు పొడిగా ఉంటాయి. వాటిలో తడి ఏనాడో ఆరిపోయింది. అతడు గ్రామాల వెంట సైకిల్‌ మీద తిరుగుతూ తన సబ్బుల్ని అమ్మడం గురించి పథకాలు వేసాడు. అతడు టీవీ చూడ్డు. సినిమా చూడ్డు. కాబట్టి ఇవేవీ అతనికి తెలీదు. ప్రకటనలనీ .. టీవీలనీ.. విన్న తరువాత వూళ్ళో సబ్బు ప్రకటన హోర్డింగ్‌ చూసాడతడు. ఎవరో అమ్మాయి దరిదాపు నగ్నంగా స్నానం చేస్తోంది. ఒక మూల సబ్బు పేరు రాసుంది. దాన్ని చూస్తూ నిలబడి పోయాడతడు.

సబ్బు ఒకటే.  ఆ సబ్బయినా తను తయారు చేసే సబ్బయినా ఒకటే. దాని ఖరీదు కూడా ఒకటే.. కానీ ఆ కంపెనీ సబ్బు ఖరీదుగా చాలా ఖరీదుగా అనిపిస్తోంది. తన సబ్బు పేదగా.. దరిద్రంగా అనిపిస్తోంది. ఏమిటిది? ఈ అనిపించడం అనే దాన్ని ఎలా తయారు చేయాలి? దానికి ఎంత ఖర్చు చెయ్యాలి?

సబ్బుకీ మనిషికీ... అవసరానికీ కొనడానికీ మధ్య అగాథం ఉంది. దాన్నెలా దాటాలి?

అమ్మకాలు పూర్తిగా పడిపోయాయి. రామారావు సబ్బుల ఫ్యాక్టరీ మూత పడిపోయింది. అతను ఫ్యాక్టరీ నడిపిన ఈ ఏడాది కాలంలోనూ మనిషి మరింత కృశించి పోయాడు. మళ్ళీ అప్పులు మిగిలాయి. అతడి యింటినిండా వేల కొద్దీ సబ్బులు మాత్రం ఉన్నాయి. యిల్లంతా సబ్బుల వాసన. యిల్లు రెండు గదులు బాగున్నవి. మిగిలిన గదుల స్లాబులు పడిపోయాయి. ఒక గదిలో సబ్బుల్ని పెట్టాడు. ఒక గదిలో తన కుటుంబం.

కూతుళ్ళు సబ్బుల్ని సంచుల్లో వేసుకొని గ్రామాల్లో ఇల్లిల్లూ తిరిగే వారు. రామారావు తెగిపోయిన హవాయి జోళ్ళకి పిన్నీసులు పెట్టుకుని కాళ్ళీడ్చుకుంటూ రోడ్లు పట్టుకుని తిరిగే వాడు. వాళ్ళు ఏం తినే వాళ్ళో తెలియదు.   అతని కళ్ళు రోజు రోజుకి మసి పట్టిన చిమ్నీల్లా తయారయ్యాయి. దాదాపుగా ఆ వీధిలో పిల్లలు అతన్ని పిచ్చోడనే ఆట పట్టించే వాళ్ళు.

సాయింత్రం ఆరు గంటల వేళలో ఆ యింటి ముందు ఆగిన ఖరీదైన కారుని చూసి -   చూసిన వాళ్ళు ఆశ్చర్యపడ్డారు. చూడని వాళ్ళు విని బుగ్గలు నొక్కుకున్నారు.

రామారావు కోర్టు కేసులో గెలిచాడు. ఇల్లు తనదే అయింది. ఊరు మధ్యలోకి వచ్చిన సర్పవరంలో పొలమూ తనదే అయ్యింది.

''కోటీశ్వరుడూ... దేవుడు ఇన్నాళ్ళకి నిన్ను దయచూపాడయ్యా... ఇంక ఈ ఆస్తులు తిరుగులేకుండా నీవే. నీ జీవితకాలపు దైద్రం వొదిలిపోయిందనుకో... ఇల్లు ఏం చేసుకుంటావో చేసుకో... సర్పవరంలో పొలం రియలెస్టేటు వాళ్ళకి అమ్మేద్దాం. అన్నీ పోను దాదాపు డెబ్బయి లక్షలు వస్తాయి. పైగా నీ ఇద్దరు పిల్లలకీ, నీకూ తలకో అపార్టుమెంటూ ఇస్తారు. ఈ దైద్రాన్ని వొదిలి ఈ చివరి దశలో హాయిగా బతికై...''అన్నాడు లాయరు.

యాభై యేళ్ళ జీవితంలో మొట్ట మొదటి గెలుపు.

అతడి కళ్ళు వెలగనూ లేదు. ముఖానికి కాంతి రానూ లేదు.

విన్నాడు.

ఆ రాత్రి భార్యా కూతుళ్ళు బాధతోనో... ఆనందంతోనో ఏడవడం విన్నాడు. అద్దంలో ముఖం చూసుకుని పళ్ళికిలించాడు. అక్కడో పన్నూ ఇక్కడో పన్నూ.. ఉంది. కుక్క కోరలా పసుపు పచ్చగా ఉన్న పళ్ళతో ఇకిలిస్తున్న తన మొఖం చూసి తనే భయపడ్డాడు.

మరో పది రోజులకి సర్పవరం పొలం అమ్ముడైపోయి సంచి నిండా డబ్బుల కట్టలు వచ్చి చేరాయి. ఒక పక్కన సబ్బుల వాసన. ఆ వాసన అతనికి తెలియదు. మధ్యలోంచి కొత్తరకం వాసన. ఇది డబ్బు వాసన. ఒకటి రెండూ కాదు డెబ్బయి లక్షలు...

భార్యా కూతుళ్ళూ ఆ డబ్బు సంచీని ముట్టుకుని మురిసిపోతున్నారు.

రామారావు దొడ్లోకి వెళ్ళి చిన్నపాటి వేపకొమ్మని విరగ్గొట్టుకుని ఆకులన్నీ దూసి కర్రతో వచ్చాడు.

భార్యా కూతుళ్ళు చూస్తున్నారు.

అతడు వేపకర్ర తీసుకొని డబ్బు మూటని బాదడం మొదలు పెట్టాడు.

''ఛావు... వెధవా.. చావు... చావు...''అంటూ అరుస్తున్నాడు.

భార్య దు:ఖాన్ని అపుకోలేక వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది.

పిల్లలిద్దరూ తండ్రిని పట్టుకుని ఆపారు.

''ఏభై ఏళ్ళ పాటు జీవితంలో నన్ను హింస పెట్టి ఎందుకూ పనికి రాని వాణ్ణి చేసిన రాక్షసిరా యిది. నా కష్టానికి నా తెలివికి మీ కష్టానికి మీ తెలివికి ఇది రాలేదు. ఇప్పుడు దీంతో అవసరమే లేనప్పుడు వచ్చి వెక్కిరిస్తోందిది..'' అంటూ గోడ మూలకి పోయి కూర్చున్నాడు. పిల్లలు అలాగే ఉండి తండ్రిని నిమురుతున్నారు.

ఆ రాత్రి డబ్బు కట్టల్ని చాపమీద వరసగా పేర్చాడు రామారావు. దాని మీద పడుకున్నాడు.

నిజానికి నేను గెలవలేదు. ఓడిపోయాను. చిత్తుగా ఓడిపోయాను. నా ఓటమికి దొరికిన కానుక ఇది. కానీ ఈ మహా రాక్షసి ముందు ఓడిపోవడమూ లేదు.. గెలవడమూ లేదు. కాలాన్ని కల్లోల కడలిని చేసిన ఈ డబ్బులో మునిగిపోవడం తప్ప ఎవరైనా ఏం చేయగలరు? అనుకున్నాడు.

అటు దొర్లాడు. ఇటు దొర్లాడు. ఇదొక ముళ్ళ కంప. నిద్ర పట్టదు. గుచ్చి చంపుతోంది. లేచి డబ్బుకట్టల్ని ఓ మూలకి విసిరేసాడు. ఆ చింకి చాప మీద పడుకుని అర్ధ శతాబ్దం తరువాత కాసింత వెలుగ్గా కనిపిస్తున్న భార్యా పిల్లల్ని చూస్తూ ఉండిపోయాడు.