సంపన్నులు

ఎమ్వీ రామిరెడ్డి
9866777870


రామాంజనేయులు ఆ మాట చెప్పగానే ఆశ్చర్యపోయాను.
అతను మా ఆఫీసులో డ్రైవరుగా పని చేస్తున్నారు. మా ఇంటికి దగ్గర్లోనే ఉంటాడు కాబట్టి. నాకు డ్రైవింగ్‌ రాకపోయినా ఆ లోటు లేకుండాపోయింది. ఇద్దరం నా కారులోనే ఆఫీసుకు వెళ్లొస్తాం. వారాంతాల్లోగానీ, సెలవు దినాల్లో గానీ కుటుంబసభ్యులతో కలిసి బయటికి వెళ్ళాలన్నా అతనే నాకు ఆధారం.
ఆ రోజు ఆగస్టు 15. మా బాబు భాస్వంత్‌ పుట్టినరోజు. చందానగర్‌లో ఉన్న ఓ అనాథాశ్రమంలో పిల్లల మధ్య సెలబ్రేట్‌ చేయాలని ప్లాన్‌ చేశాను.
రామాంజనేయులు సహాయంతోనే అందరం అక్కడికెళ్లాం. కేక్‌ కట్‌ చేయించి, పిల్లలకు మిఠాయిలు పంచి, ఓ గంటసేపు గడిపి, వెనక్కి వచ్చాం.
కొద్ది రోజుల తర్వాత అతను ఆ మాట చెప్పగానే నేను ఆశ్చర్యపోయాను. ఒకరో ఇద్దరో కాదు, 26 మంది డ్రైవర్లను అతను చైతన్యపరిచి, ఆ కార్యక్రమం ప్లాన్‌ చేశాడు.
ఏటా మాదిరిగానే కంపెనీలో ఇంక్రిమెంట్లు ప్రకటించారు. డ్రైవర్లకు 15 నుంచి 20 శాతం జీతాలు పెరిగాయి. మామూలుగా వాళ్ల జీతాలే తక్కువ. 20 శాతం పెరిగినా అదేమంత అదనపు ఆర్థికబలం కాదు కానీ, రామాంజనేయులు వారందరినీ ఓ చోట సమావేశపరిచారు.
''అన్నా మనం పొద్దున్న డ్యూటీకి మన సార్లను తీసుకొస్తే, సాయంత్రం దాకా ఖాళీగనే ఉంటం. ఈ రూములో కూచొని బాతాఖానీ వేసుకుంటం. ఒకేల బైటికెల్లినా మన సార్లు మనకు మంచి భోజనం పెట్టిస్తరు. వారానికొక్క సారైనా ఏదో ఒక ఫంక్షన్‌కు పోతుంటం. రకరకాల వంటకాలు తింటం. ఏటా దసరా వచ్చిందంటే మామూళ్లు వసూల్జేస్తం. ఇరవయ్యేలకు తగ్గకుండా వస్తయ్యి. మనం దావత్‌ చేసుకుంటం. తాగితే ఏమొస్తది...''
''మాంచి కిక్కొస్తది. ఆ మజాయే వేరు'' గభాల్న అందుకున్నాడు సతీష్‌.
''లేదన్నా. డబ్బు నాశనం. ఆరోగ్యం నాశనం...'' రామాంజనేయులు ఇంకేదో చెప్పబోతుండగా,'' ఈ సోదంతా ఆపి, సంగతేందో జెప్పుర బై'' అన్నాడు సీనియర్‌ డ్రైవర్‌ యాదగిరి.
'ఆడికే వత్తున్నానన్నా. ఈ మజ్జెన మా సారుతోని కలిసి ఓ అనాథాశ్రమానికెళ్లిన. ఆ పిల్లల్ని సూత్తే కడుపు తరుక్కుపోయింది. ముప్పై మంది బుడతలు. ఒక్కరికీ అమ్మానాన్నల్లేరు. ఎవరైనా వాళ్ల దగ్గరికొచ్చి స్వీట్లో చాక్లెట్లో పెడితే, అవురావురుమంటూ తింటరు. కళ్లనిండా సంతోషంతో కనిపిస్తరు.''
''అయితే మనమేం జెయ్యగలం?''
''చెయ్యగలం అన్నా. ఒక్కరోజు వాళ్లతో గడుపుదాం. మనకి ఈ నెల నుంచి జీతం పెరిగింది. పెరిగిన మొత్తం ఒక్క నెలకు మనది కాదనుకుందాం. ఆ ఆశ్రమానికి ఇద్దాం.''
ఒకటిన్నర దశాబ్ద కాలంగా సామాజిక సేవావిభాగంలో పనిచేస్తున్న నాకు... ఆ నాలుగు మాటలకే వాళ్లంత తేలిగ్గా ఒప్పుకోరని తెలుసు.
ఆ తర్వాత ఇంకెన్ని సార్లు వాళ్లను కలిశాడో, ఎంతగా బతిమాలాడో తెలియదు గానీ, మొత్తానికి అందరినీ ఒప్పించాడు రామాంజనేయులు.

ఆ రోజు పన్నెండు కావొస్తోంది.

రామాంజనేయులు ఫోన్‌ చేశాడు. ''సార్‌, అందరం హోమ్‌కొచ్చాం. మీరోసారి వచ్చిపోతారా?''

''నేనొస్తే మీ వాళ్లు ఫ్రీగా ఉండలేకపోవచ్చు. మీరు కానీయండిలే'' అన్నాను.

కానీ ఉండలేకపోయాను.

రామాంజనేయులు మాటలు నమ్మి, అక్కడిదాకా వచ్చినందుకు మిగతావారు పిల్లల మొహాల్లోని చిరునవ్వులతో సంతృప్తి చెందుతారా?

సరికొత్తగా చిరుదానాలతో ఒరిగేదేమి ఉండదని, దిక్కులేని పిల్లల్ని ఆదుకోవడం అంత సులభం కాదనీ ఓ తొందరపాటు అంచనాకు వస్తారా?

రకరకాల అనుమానాలు నన్ను నిలవనీయలేదు.

చకచకా బయల్దేరి, ద్విచక్రవాహనంపై మా ఇంటికి మూడు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న ఆ ఆశ్రమానికి వెళ్లాను. అక్కడి దృశ్యాన్ని చూస్తూనే ఆశ్చర్యపోయాను.

ముప్పైమంది చిన్నారుల చుట్టూ పాతిక మంది డ్రైవర్లు దడి కట్టారు. మధ్యలో, పిల్లలు హిందీ పాటకు డ్యాన్స్‌ వేస్తుంటే, వీళ్లు ఈలలు వేస్తూ, కాలు కదుపుతూ

ఉత్సాహపరుస్తున్నారు.

నేను దూరంగా నిలబడి చూస్తుండిపోయాను.

పాట అయిపోగానే, నన్ను చూసి అందరూ విష్‌ చేశారు. దగ్గరగా వెళ్లి ఓ కుర్చీలో కూచున్నాను.

ఆశ్రమ నిర్వాహకురాలు రోజీ వచ్చి, ''నమస్తే సార్‌'' అంది.

ప్రతి నమస్కారం చేస్తూ, ''ప్లీజ్‌ కంటిన్యూ'' అన్నాను.

మరో గంటసేపు ఆటలూ పాటలూ నృత్యాలూనూ.

సతీష్‌, యాదగిరిల మొహాల్లో వింత వెలుగు. చిన్నపిల్లల్ని మార్చి మార్చి ఎత్తుకుని ఆడించారు.

ఆ తర్వాత రోజే పిల్లలందరినీ ఓ చోట కూచోబెట్టింది. వాళ్ల ముందు డ్రైవర్లందరూ నిలబడ్డారు. ఎదురుగా పది బస్తాల బియ్యం, ఉప్పు, చింతపండు, బెల్లం తదితరాలున్నాయి.

నన్ను పిలిచి, నా చేతుల మీదుగా వాటిని హోమ్‌కు అందజేయమన్నారు.

''ఈ క్రెడిట్‌ మీకే దక్కాలి. మీరే అందించండి'' అంటూ వాళ్ల ద్వారానే రోజీకి అందజేయించాను.

కేక్‌ కట్‌చేసి, పిల్లలందరికీ పంచారు. తమ కళ్లెదుటే కేకుముక్క చాక్లెట్లు, బిస్కెట్లు నోరూరిస్తున్నా, పిల్లలెవ్వరూ వాటిమీద చెయ్యి వెయ్యలేదు. చేతులు జోడించి కళ్లు మూసుకుని, ప్రార్థన చేశారు. ''మాకీ రోజు అండగా నిలిచిన అన్నలందరికీ మా నమస్కారాలు. వాళ్లను ప్రభువు చల్లగా చూడాలి' అని పలుకుతూ ప్రార్థన ముగించారు.

భోజనాలు మొదలయ్యాయి. వీళ్లంతా స్పాన్సర్‌ చేయడంతో ఆ రోజు బిర్యానీ, చికెన్‌ వండించారు. వీళ్లే వడ్డించారు. పిల్లలకు దగ్గరుండి తినిపించారు. వాళ్లూ కూచుని తిన్నారు.

అందరం కుర్చీల్లో కూచొని ఉండగా, రోజీ ఓ బాబును పిలిచింది. ''నువ్వెలా ఇక్కడికొచ్చావో చెప్పు'' అంది.

''మా అయ్య లారీడ్రైవరు. ఎయిడ్స్‌ వచ్చి చచ్చిపోయాడు. ఆర్నెల్ల తర్వాత మా అమ్మ కూడా అదే జబ్బుతో చచ్చిపోయింది. మా ఊరి ప్రెసిడెంటు గారు నన్నిక్కడికి తీసుకొచ్చారు.''

''ఇప్పుడేం చదువుతున్నావు?''

''మూడో తరగతి''

రోజీ మరో పాపను పిలిచింది.

ఆ పాప అందుకుంది...

''అదుగో, అక్కడ... గోడ పక్కన నీళ్లతో ఆడుకుంటన్నాడే, ఆడు నా తమ్ముడు. అక్కడ కూకొని ఉన్న ఎర్రలంగా అమ్మాయి మా అక్క. మా అయ్య రోజూ తాగొచ్చి, అమ్మనీ, మమ్మల్నీ తెగ కొట్టేవాడు. తాగిన మత్తులోనే లారీ కిందపడి చనిపోయాడు. మమ్మల్ని సాకటం అమ్మకు శానా కష్టమయింది. రెణ్ణెల్ల కిందట ఓ రోజు మా ముగ్గురినీ చెరువు దగ్గరకు తీసుకుపోయింది. మమ్మల్ని ఒడ్డునే కూచోమని చెప్పి, ఆమె చెరువులో దూకేసింది. మేం ఏడుత్తుంటే, పోలీసులు పట్టుకెళ్లి, ఈ హోమ్‌కు తీసుకొచ్చారు...''

చెప్పడం పూర్తి కాకముందే భాస్కర్‌ అనే డ్రైవర్‌ ఒక్కపెట్టున ఏడ్చేశాడు. నేను సముదాయించాను.

''ఇక్కడ అక్క మమ్మల్ని బాగా చూసుకుంటుంది. ముగ్గురం చదువుకుంటున్నాం. సంతోషంగా ఉంటున్నాం.'' అంటున్నప్పుడు ఆ పిల్ల కళ్ళల్లో సూర్యకాంతి.

మరో పాపను పిలిచి పాట పాడమంది రోజీ. ఆ పాప అయిదు పాటలు పల్లవి వరకే పాడింది. అన్నీ 'అమ్మ'కు సంబంధించిన పాటలే, పాడటం ఆపేసి, మాటలు మొదలు పెట్టింది.

''నా పేరు శిరీష. మా అమ్మ నా చిన్నప్పుడే చచ్చిపోయింది. అమ్మంటే నాకు చాలా ఇష్టం. అందుకే అమ్మ మీద ఉన్న సినిమా పాటలన్నీ నేర్చుకున్నాను. నాన్న ఇంకో పెళ్లి చేసుకున్నాడు. పిన్ని నన్ను బాగా తిట్టేది. అల్లరి చేస్తున్నావంటూ తెగ కొట్టేది. ఒకరోజు నేను దొంగతనంగా బెల్లం తిన్నానని, అట్లకాడ కాల్చి, నా చేతుల మీద వాతలు పెట్టింది. బేల్దారు పనికెళ్లిన నాన్న అప్పుడే ఇంటికి తిరిగొచ్చాడు. పిన్నీ నాన్నా పోట్లాడుకున్నారు. చివరికి నాన్న పిన్నిని బతిమాలాడు. అయినా ఆమె విన్లేదు. తక్షణం నా ఇంటినుంచి దాన్ని తరిమెయ్యకపోతే, ఇంట్లో నేను క్షణం కూడా ఉండను... అంటూ నాన్న మీద ఇంతెత్తున లేచింది. ఇంక చేసేదేం లేక, నాన్న నన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చి, రోజీ అక్కకు అప్పగించాడు...''

అందరూ పన్నెండేళ్ల లోపు బాలబాలికలే.

ఒక్కొక్కరిదీ ఒక్కో కన్నీటి కథ. కానీ వారి మొహాల్లో ఆ దుఃఖాలేవీ కనిపించవు.

కళ్లల్లో నిరాశ కనిపించదు. జీవితంపై గొప్ప భరోసాతో ఉన్నట్టుగా కనిపిస్తారు.

చిన్న సమస్యకే కుంగిపోయే సోకాల్డ్‌ ఉద్యోగులకు పాఠ్యాంశాల్లా కనిపిస్తారు.

సాయంత్రం నాలుగు దాటుతుండగా మేమంతా బయల్దేరాం. పిల్లలకు వీడ్కోలు చెప్పి.

రోజీ మరీమరీ కృతజ్ఞతలు చెప్పింది.

నేను బయటికొచ్చి, బైక్‌ తీస్తుండగా యాదగిరి వచ్చాడు.

    ''సార్‌, ఏమో అనుకున్నగానీ, ఇందులో ఉండే కిక్కే వేరు. ఈ మజాయే వేరు'' అన్నాడు.

    నేను నవ్వుతూ అతడి భుజం తట్టి, బండిని ముందుకు దూకించాను.

నాకు తెలుసు, వాళ్లిక తరచూ 'తృప్తి' అనే మత్తులో తడిసి ముద్దవుతారని!

చేసేది డ్రైవర్‌ ఉద్యోగమే కావచ్చు. నా దృష్టిలో

వాళ్లు నిజమైన సంపన్నులు. సేవాసంపన్నులు.