అప్పటికింకా ముగిసిపోదు

కవిత

-మురళీకష్ణ పాయల -8309468318

క్కడక్కడా

ఈశాన్య పవనం పెదవుల్ని తుంపర్లై తాకుతున్నపుడు

నేను నీకు తెలియకుండానే వెళ్లిపోతాను

ఖచ్చితంగా నాపక్కనే నువ్వు నిద్రపోతూ వేల మైళ్ళ దూరమైపోతావు

ఆకాశమలా చీకటి చీకటిగా రాలడం

ముగింపుకు మలుపు కావచ్చు

స్పష్టంగా మనకు పరిచయమైన నడవడిక మెల్లమెల్లగా

ఎందుకు  అర్ధం కాకుండాపోతుందో తెలుసుకోవడంలోనే

మనం ఇంకొకరికి అస్పష్టమైపోతుంటాం

ఎవరో నీకందించిన స్వరపేటికను

ఎంత త ణప్రాయంగా మధ్యలో వదిలేస్తావో

నాకు తెలిసినంత ఎక్కువగా

ఎవరికైనా ఎందుకు తెలియాలి!?

పైపైనే నీ పద్యాన్ని హత్తుకున్న వాడు

అకస్మాత్తుగా నీపై దండెత్తితే మరో పద్యానికి పూనుకుంటావు

 

నీ స్నేహాన్ని కోరి తలకెత్తుకున్నవాడు

ద్వేషాన్ని విషంలా కక్కిన రోజు

నువ్వు మునుపటికన్నా ముందుంటావు

ఉదయపునడకల మైదానంలో

నీ సూర్యోదయాలు మసిబారిపోతే ఆనందిస్తావు

సమూహంలో ఏ మూలనో

దిక్కుమాలి నువ్వు  బ్రతుకు తున్నపుడు

గత రాత్రులన్నీ వెలికి తీయబడి

నీ కన్నీటి చుక్కలు

వలపు పూల జల్లులుగా నిందించబడితే నవ్వుకుంటావు

ఖాళీ కాగితానికి తప్ప నువ్వెవరికీ అర్థం కావని

పాత పుస్తకాల మధ్య పేజీల్లో

ఎవరూ గుర్తించని

నువ్వు దాచి పెట్టుకున్న హ దయానికి

బాగా తెలుసు

ముగింపు క్షణాలకు

పునరుజ్జీవనం కోసం నల్లగా మండుతుంటావు

బోరుబావిలో పడ్డ పిల్లాడు ప్రాణాలతో బయట పడ్డపుడు

తల్లి ముఖం లాంటి ఆనందం కోసం తపిస్తూ తప్పిపోతావు

 

అప్పటికింకా నీ జీవితం ముగిసిపోదు