గమనం

కథ

- రాచపూటి రమేష్‌  -9866727042

నారాయణ సీట్లో సర్దుకొని కూర్చున్నాడు. ట్రైను చీకటిని చీల్చుకొని వేగంగా వెళుతోంది. ఏ స్టేషను దాటి వెళుతోందో తెలియడం లేదు. రాత్రిపూట చిన్న  చిన్న స్టేషన్లలోని మసక వెలుతురు బోర్డులను పరిశీలనగా చూడ్డానికి వీలు లేకుండా చేస్తోంది.

కార్నర్‌ సీట్లో వున్నవాడు విండోకున్న అద్దాన్ని కొద్దిగా తెరవడంతో చలిగాలి రివ్వున లోనికి దూసుకొచ్చింది. అసలే జలుబూ, జ్వరంతో బాధపడుతున్న నారాయణకు దగ్గు తెర ముంచుకొచ్చింది. అద్దాన్ని మూసెయ్యమంటే విండో సీట్లో కూర్చున్న కుర్రాడు మూసి మళ్లీ మూసి, మళ్లీ మళ్లీ తెరుస్తూ వున్నాడు.

నలుగురు కూర్చోవాల్సిన సీట్లో ఆరుగురు సర్దుకుని కూర్చున్నారు. పాసింజరు ట్రైను కాబట్టి ప్రతి స్టేషన్లో ఆగి మళ్లీ బయల్దేరుతూవుంది. ఎంత రాత్రైనా, జనాలు ట్రైన్లో ఎక్కుతూనే వున్నారు.

పుంగనూరు గంగజాతరకు మూడు రోజులపాటు డ్యూటీ పూర్తి చేసుకొని ఆ రోజే తానుండే తిరుపతికి తిరిగి వచ్చాడు. పోలీస్‌ కానిస్టేబుల్‌ నారాయణ, నిజానికారోజు తనకు ఆఫ్‌. కానీ సాయంత్రం ఐదుగంటలకు ఎస్‌ఐ ఫోన్‌ చేసి అర్జంటుగా స్టేషనుకు రమ్మన్నాడు. సబిన్స్‌సెక్టరు  ఫోన్‌ చేశాడంటేనే తనకు మళ్లీ ఏ దూరప్రాంతంలోనో డ్యూటీ పడి వుంటుందనుకున్నాడు నారాయణ.

''రేపు సి.ఎం గారు అనంతపురం జిల్లా విజిట్‌కు వస్తున్నారు . రేపుదయం ఎనిమిదింటికల్లా నువ్వక్కడ ఎస్పీ ఆఫీసులో బందోబస్తు డ్యూటీకి హాజరుకావాలి'' చావు కబురు చల్లగా చెప్పాడు. ఎస్సై లోకనాథం, వక్కపొడి నములుతూ.

''కానీ నేను మూడు రోజులు పుంగనూరులో జాతరకు డ్యూటీ చేస్తున్నాను సార్‌. అక్కడ తాగే నీళ్లు పడక జలుబూ, జ్వరమూ పట్టుకొన్నాయి. నా మనవరాలికి కూడా హైఫీవర్‌గా వుంది. నేను మళ్లీ క్యాంపుకు వెళ్లలేను సార్‌''

''నేనేమీ చెయ్యలేనయ్యా, ఎస్పీ దొరగారి ఆర్డర్సు, ఈ రోజు వెళ్లవలసిన ఫారూకు వాళ్లత్తగారు కాలం చేశారని లీవుపెట్టి కడప వెళ్లిపోయాడు. మరొక కానిస్టేబుల్‌ శామ్యూలు టైఫాయిడ్‌ జ్వరమని నాలుగు రోజులు సిక్‌లీవు పెట్టాడు. నువ్వూ, మనోహర్‌, నాయుడూ అనంతపురానికి వెళ్తే స్టేషన్లో నేనూ, ఇంకో ముగ్గురు లేడీ కానిస్టేబుల్సూ మాత్రం వుంటాం. మాకూ ఈ రెండు రోజులూ కష్టమే'' తాపీగా శలవిచ్చాడు లోకనాథం.

చేసేదేమీ లేక నారాయణ ఇంటికి వెళ్తూ మనవరాలికి జ్వరానికి టాబ్లెట్స్‌ మందుల షాపులో కొని తీసుకువెళ్లాడు. (అతని పెద్ద కూతురు సునంద వాళ్ల అమ్మాయి హరిణి వాళ్లింట్లోనే వుండి చదువుకొంటోంది. సెకండ్‌ క్లాసు చదువుతున్న ఆ పాపకు రెండు రోజుల నుండి జ్వరమట. ఆ పాపను తీసుకొని తన ఇంటి సమీపంలోని డాక్టర్‌ ప్రభాకర్‌ వద్దకు వెళ్లాడు నారాయణ. ఆ డాక్టరు ఏదో పనుందని ఆ రోజు క్లినిక్‌ తెరువలేదట. తీర్థకట్ట వీధిలో తనకు తెలిసిన మరో డాక్టరు నారాయణరెడ్డి వద్దకు పాపను తీసుకొని వెళ్లాడు. కానీ అక్కడ చాలా రద్దీగా వుంది. టోకెను తీసుకొని తన వంతు కోసం ఓపికగా కాచుకొని వున్నాడు నారాయణ. ఇంతలో మరో కానిస్టేబుల్‌ నాయుడు నుండి ఫోన్‌ వచ్చిందతనికి.

ఇంకో అరగంటలో లగేజి సర్దుకొని స్టేషన్‌ వద్దకు వచ్చెయ్యి. ఎస్సై సారు వారంట్లు ఇస్తారంట. రాత్రి తొమ్మిది పైన అనంతపురానికి బస్సులు లేవంటున్నారు'' అన్నాడు నాయుడు.

''అలాగే'' అని నారాయణ మరో పావు గంట ఓపికగా కాచుకొని వున్నా డాక్టరు వద్ద వున్న పేషెంట్సు తరగలేదు. ఇక లాభం లేదని టోకెను నర్సుకు వాపసు ఇచ్చి డబ్బు తీసుకొని పాపతో బాటూ ఆటోలో ఇల్లు చేరుకున్నాడు. భోజనం చేసి, రెండు ప్యాంట్లు, షర్టులు, తువాలు, లుంగీ వగైరా ఒక లెదరు బాగ్‌లో కుక్కుకొని జ్వరం టాబ్లెట్‌ వేసుకొని హడావిడిగా ఆటోలో పోలీస్‌ స్టేషన్‌కు చేరుకున్నాడు.

''ఎంతసేపయ్యా నీ కోసం వెయిటింగూ'' అని తిట్టుకుంటూ ఎస్సై నారాయణకు బస్సులో ఉచితంగా రానూ పోనూ ప్రయాణానికి కావలసిన వారంటు రాసిచ్చాడు, ఆ సరికే తమ లగేజితో అక్కడ సిద్ధంగా వున్న మరో ఇద్దరు కానిస్టేబుల్స్‌ మనోహర్‌, నాయుడులతో బాటూ నారాయణ ఆటోలో బస్టాండుకు బయలుదేరాడు.

గ్రూప్‌ థియేటర్స్‌ జంక్షన్‌ వద్ద ఆటో మలుపు తీసుకుంటుండగా, త్రిబుల్‌ రైడింగ్‌లో వేగంగా వెళ్తున్న మోటర్‌ బైక్‌పై వున్న ముగ్గురు స్టూడెంటు కుర్రాళ్లు నారాయణ కళ్లపడ్డారు. వారిలో చివరిగా కూర్చున్న జీన్స్‌ప్యాంటు కుర్రవాడిని చూసి నారాయణకు పై ప్రాణాలు పైనే పోయాయి. ఆ ఇరవై ఏళ్ల అబ్బాయి మరెవరో కాదు. నారాయణ చిన్న కొడుకు రాజేషే. ఆ బైకు వెళ్తున్న వేగానికి నారాయణ గుండెలు అవిసిపోయాయి. నడుపుతున్నది రాజేష్‌ ఫ్రెండు సతీష్‌ అనే పోరంబోకు వెధవ. ఇద్దరూ ప్రైవేట్‌ కాలేజీలో ఇంజనీరింగ్‌ చదువుతున్నారు.

నారాయణ చిన్న కొడుకు రాజేష్‌ తనకు లేటెస్ట్‌ మోడల్లో వచ్చిన మోటర్‌బైకు కొనివ్వమని రెండు నెలల నుండీ నారాయణను పోరుతూ వున్నాడు. తనకు లీవు ఎన్‌క్యాష్‌మెంటు జరిగినపుడు బైకు కొనివ్వగలనని నారాయణ చెప్పినా, వినిపించుకోవడం లేదు రాజేష్‌. 'కొడుక్కు బండి కొనివ్వనిదే మేలైంది' అనుకున్నాడు నారాయణ.

''ఈ ఇంజనీరింగ్‌ చదువు వద్దంటే నారాయణ భార్య ఆదిలక్ష్మి వినిపించుకోక పట్టుబట్టి మరీ నారాయణతో డొనేషన్‌ కట్టించి రాజేష్‌ను బిటెక్‌లో చేరేలా చేసింది. తన ప్రావిడెంటు ఫండు నుండి లోను తీసుకొని సంవత్సరానికి లక్ష రూపాయల డొనేషన్‌ కట్టే షరతుతో నారాయణ తిరుపతిలోని ఓ ప్రైవేట్‌ ఇంజనీరింగ్‌ కళాశాలలో రాజేష్‌ను చేర్చాడు. మరుసటి ఏడాది ఫీజు కోసం ఓ మార్వాడీ దగ్గర నెలకు మూడు రూపాయల వడ్డీతో అప్పు తెచ్చాడు నారాయణ. ఇంతింత ఫీజులు కట్టి చదివిస్తున్నా, తండ్రి కష్టాన్ని ఎంతమాత్రం పట్టించుకోని రాజేష్‌, ఫ్రెండ్స్‌తో సినిమాలు, షికార్లని తిరుగుతూ సెకండ్‌ ఇయర్లో రెండు సబ్జెక్టుల్లో తప్పాడు.

నారాయణ పెద్ద కొడుకు కృష్టమూర్తికి బి.యస్సీ., బి.ఇడీ మంచి మార్కులతో పాసైనా, డీయస్సీలో టీచరుద్యోగం రాలేదు. తిరుపతిలోనే ఓ ప్రైవేట్‌ స్కూల్లో నెలకు ఆరువేల జీతానికి టీచరుగా చేరాడు కృష్ణమూర్తి.

నారాయణ పెద్ద కూతురు సునందకు లక్ష రూపాలు కట్నమిచ్చి మూడేళ్ల క్రితం నెల్లూరులో జూనియర్‌ అసిస్టెంటుగా కలెక్టరాఫీసులో పనిచేస్తున్న ఆనంద్‌తో వివాహం జరిపించాడు. మొదట అమ్మాయి పుట్టడంతో అత్తగారు సునందను చిన్న చూపు చూస్తూ ఆరళ్లు పెట్టసాగింది. దానికి తోడు రెండేళ్ల తరువాత మళ్లీ  కూతురు పుట్టడంతో పెద్ద యాగీ చేసి లక్షైనా అదనపు కట్నం తెమ్మని సునందను పుట్టింటికి పంపివేసింది. మూడు నెలల తరువాత నారాయణ ఎలాగో ఒక యాభైవేలు సమకూర్చి కూతురిని అత్తగారింట్లో వదలి, మనవరాలు హరిణిని తామే కొన్నాళ్లు పాటు పెంచుతామని ఆనంద్‌ తల్లికి సర్దిచెప్పాడు. నోట్లో నాలుకలేని ఆనంద్‌ తల్లి నెదిరించలేకపోవడం, సునంద మెతకదనం అత్తగారి ఆగడాలనాపలేకపోతున్నాయి.

ఇక నారాయణ రెండో కూతురు గిరిజ రెండేళ్లక్రితం బి.ఏ. పాసైంది. టీవీలో వచ్చే సీరియల్సూ సినిమాలు వదలకుండా చూడడం, తల్లికేమాత్రం ఇంటిపనిలో సహాయపడకపోవడం ఆ అమ్మాయి హాబీలు. ఏ బ్యాంకు పరీక్షలకో కష్టపడి ప్రిపేరవ్వమని నారాయణ ఇచ్చే సలహాలను ఆమె తలకెక్కించుకోదు. ఇక నారాయణకున్న ఆశాకిరణమంతా అతడి చిన్న కూతురు ప్రశాంతినే. బి.యస్సీ ఫస్ట్‌ క్లాసులో ఆ ఏడాదే పాసైన ఆ అమ్మాయి ఏదో కంప్యూటరు కోర్సు సాయంత్రం పూట చదువుతూనే, తన ఫీజుల కోసం ఓ స్కూల్లో సైన్సు టీచరుగా పనిచేస్తూ వుంటుంది. తల్లికి ఇంటి పనుల్లో తీరిక వేళల్లో సహాయపడడంతో బాటూ ఇంటికి కావలసిన సరుకులు, కూరగాయలు తెచ్చి పెడ్తూ వుంటుంది. కొంతలో కొంత బాధ్యత తెలిసిన అమ్మాయి తమ కుటుంబంలో ప్రశాంతే అని నారాయణ అభిప్రాయం.

బస్టాండులో వారు వెళ్ళేసరికి అనంతపురం వెళ్లేందుకు ఆఖరు బస్సు సిద్ధంగా వుంది. ఆ బస్సు ఆఖరి సీట్లో ఇద్దరు కూర్చునేందుకు స్థలం వుంది అంతే. ముందుగా బస్సు ఎక్కిన నాయుడు, మనోహర్‌ ఆ స్థలాన్ని ఆక్రమించారు.

''దూరప్రయాణం, నిలబడి రాలేవు. మరో అర్థగంటలో తిరుపతి నుండి అనంతపురం వెళ్లే పాసింజరు స్టేషన్లో వుంటుంది. టికెట్టు యాభై రూపాయలకు మించదు. నా మాట విని వెంటనే రేల్వేస్టేషన్‌కు వెళ్లి  ఆ రెలైక్కేయి. పొద్దున్నే ఎస్పీ ఆఫీసులో కలుసుకుంటాము'' తాపీగా శలవిచ్చాడు నాయుడు.

చేసేది లేక నారాయణ వుసూరుమని స్టేషన్‌ బాటపట్టాడు. అతని మనసంతా బైక్లో వేగంగా వెళ్తూ వున్న చిన్న కొడుకు ఎలా వున్నాడో అనే వుంది. కొడుక్కు ఫోన్‌ చేస్తే, మొబైల్‌ స్విచ్‌డాఫ్‌ అని వస్తూ వుంది.

రైలు ఫ్లాట్‌ఫామ్‌పై సిద్ధంగా వుంది. జనరల్‌ బోగీ కిటకిటలాడుతూ వుంది. ఎక్కడా సీట్లు ఖాళీ లేవు. నిలబడేందుకు కూడా జాగా లేదు. నారాయణ ఎలాగో ఒక చోట నిలబడ్డాడు.

ట్రైను పీలేరు దాటాక రద్దీ కొంచెం తగ్గింది. కానీ నారాయణకు మాత్రం కూర్చునేందుకు సీటు దొరకలేదు. బాత్రుంల వద్ద కొద్దిసేపు కింద కూర్చున్నాడు. కానీ ఆ తొక్కిడిలో వుండబుద్ది కాకుండా ఆ బోగీలోనే అటూ ఇటూ తిరుగుతూ సీటేమైనా ఖాళీఔతుందా అని చూస్తున్నాడు.

రైలు వాయల్పాడు దాటాక ఖద్దరు చొక్కా, పంచెకట్టులో వున్న ఓ యాభై ఐదేళ్ల పెద్దాయన నారాయణను పిలిచి, ''నేను వచ్చే స్టేషన్లో దిగిపోతున్నాను. మీరు కూర్చుందురుగానీ, ఇందాకట్నుండీ చూస్తున్నాను. మీతో ఇది వరకు ఎక్కడో మాట్లాడాను. ఎక్కడది''? అన్నాడు.

నారాయణకు ఆ ఖద్దరు చొక్కా వ్యక్తితో గల పూర్వ పరిచయం గుర్తుకురాలేదు. కాసేపు ఆ పెద్దాయన నారాయణ ఎక్కడ వున్నదీ, అతని పిల్లలు ఏం చేస్తున్నారు లాంటి విషయాలన్నీ కనుక్కొన్నాడు.

ఇంతలో ట్రైను స్టేషన్లో ఆగింది. ఆ వ్యక్తి లేవగానే నారాయణ గబ్బుక్కున ఆ సీట్లో కూర్చున్నాడు. ఆ పెద్దాయన వెళ్తూ వెళ్తూ నారాయణ ఫోన్‌ నంబరు అడిగి తీసుకున్నాడు.

ట్రైను ఉదయం గంట ఆలస్యంగా అనంతపురం చేరింది. నారాయణ ఆదరాబాదరా వెయిటింగ్‌ రూంలోనే స్నానాదికాలు ముగించుకొని, స్టేషను క్యాంటిన్‌లోనే టిఫిన్‌ చేసి ఆటోలో ఎస్పీ ఆఫీసుకు చేరుకున్నాడు.

''ఏమయ్యా, ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు రమ్మంటే ఇప్పుడా రావడం? బుద్దుండక్కర్లా, మీ వాళ్ళు ఎప్పుడో రిపోర్టు చేసి డ్యూటీలకు వెళ్లిపోయారు'' అని నసుక్కుంటూ ఒక హెడ్‌కానిస్టేబులు సీ.ఎం. సభ జరిగే ప్రాంగణం సమీపంలోని పార్కింగ్‌లాట్‌ దగ్గర నారాయణకు డ్యూటీ అలాట్‌ చేశాడు.

సభకు వచ్చే వాహనాలను రోడ్డుపై అడ్డదిడ్డంగా కాక, పార్కింగ్‌ లాట్లో పార్క్‌ చేయించడం, అక్కడ ట్రాఫిక్‌ను నియంత్రించడం నారాయణ పని. అతనికి సహాయంగా మరొక కానిస్టేబుల్‌ కూడా వున్నాడు.

సి.ఎం. సభకు వెహికల్స్‌లో వచ్చేవాళ్లు, ఎంఎల్‌ఏ లూ, మంత్రులు, వ్యాపారస్థులు, రాజకీయ వేత్తలు, ఇంకా బడాబాబులు,  వాళ్లు నారాయణ చెప్పినట్లు వినకపోతే, వాళ్లను బతిమాలి, బామాలి పార్కింగ్‌ ప్లేస్‌లోనే వాహనాలను పార్క్‌ చేయిస్తున్నాడు నారాయణ. అప్పటికీ కొందరు సభకు వెళ్లే ఆత్రుతలో వాహనాలను తమ ఇష్టానుసారం అడ్డదిడ్డంగా రోడ్డుపై పార్క్‌ చేసి నారాయణ మాటలు వినిపించుకోకుండా వెళ్లిపోయారు.

నారాయణకు జ్వరంతో నీరసంగానూ, జలుబు, దగ్గుతో ఊపిరాడకుండానూ వుంది. టాబ్లెట్‌ వేసుకుందామన్నా నీళ్లు లేకుండా వున్నాయి. వాటర్‌ బాటిల్‌ తెచ్చుకుందామని మరొక కానిస్టేబుల్‌కు చెప్పి దగ్గర్లోని కిరాణా కొట్టుకు వెళ్ళాడు.

ఆ కొట్టులో రద్దీగా వుండడంతో, నారాయణకు కొట్టువాడు నీళ్లసీసా అందించే సరికి ఐదు నిమిషాలు పట్టింది. ఈలోగా షాపులో వస్తున్న ఏదో టీవీ ఛానెల్‌ న్యూస్‌ చూస్తూ వున్నాడు నారాయణ.

''తిరుపతి బైపాస్‌రోడ్‌లో నిన్న రాత్రి జరిగిన ప్రమాదంలో సతీష్‌ అనే విద్యార్థి తీవ్రంగా గాయపడ్డాడు. మరో ఇద్దరి పరిస్థితి ఆందోళనకరంగా వుంది'' అని వార్త చదువుతూ వున్నాడు న్యూస్‌రీడర్‌.

నారాయణ పై ప్రాణాలు పైనే పోయాయి. ''తాను నిన్న అనుకున్నదంతా అయ్యింది. ఆ సతీష్‌గాడి బైక్లో ఎక్కొద్దని తాను ఎన్నిసార్లు చెప్పినా కొడుకు రాజేష్‌  పట్టించుకోడు. వాడికి ఏమైందో ఏమో'' అని దడదడా కొట్టుకుంటున్న గుండెలతో కొడుకు రాజేష్‌ సెల్‌నంబరుకు ఫోన్‌ చేశాడు. కానీ ఆ ఫోన్‌ స్వీఛాఫ్‌లో వుందింకా.

ఆత్రుతతో పెద్దవాడు కృష్ణమూర్తికి ఫోన్‌ చేశాడు. ''రాజేష్‌ నిన్న రాత్రి ఇంటికి రాలేదు. ఎవరైనా ఫ్రెండ్‌ ఇంట్లో వున్నాడనుకున్నాం'' అన్నాడు పెద్ద కొడుకు.

''టీవీ న్యూస్‌ చూడు...'' అని నారాయణ యాక్సిడెంటు విషయం కొడుక్కు చెప్పాడు. ''సరే, నేను ఆసుపత్రికి వెళ్లి ఎంక్వేరీ చేసి వస్తాను'' అని తండ్రికి ధైర్యం చెప్పాడు కృష్ణమూర్తి.

నారాయణ టాబ్లెట్‌ వేసుకోవాలన్నది కూడా మరచిపోయి అచేతనంగా పార్కింగ్‌ లాట్‌ వైపు నడిచాడు.

ఈలోగా రౌండ్స్‌కు వచ్చిన సి.ఐ. మరో కానిస్టేబుల్‌పై చిందులు తొక్కుతూ వున్నాడు. నారాయణను చూసి, అతడిపై విరుచుకుపడ్డాడు.

''డ్యూటీ చెయ్యకుండా ఎక్కడ పెత్తనాలు చేస్తున్నారయ్యా?  బుద్దుండక్కర్లా, రోడ్డుపైన అడ్డంగా ఈ వెహికల్సేమీ, ఆ మాత్రం డ్రైవర్లకు చెప్పి పార్కింగ్లో పెట్టించలేవా? ఇక్కడ ట్రాఫిక్‌ జామైతే ఎవడిది బాధ్యత?..... '' అని రంకెలు వేస్తున్నాడు సి.ఐ.

వాహనాల యజమానులు తమ మాటలు పట్టించుకోవడం లేదని నారాయణ ఎంత చెప్పినా సి.ఐ. పట్టించుకోవడం లేదు. మరోసారి ఇలా జరిగితే నారాయణను సస్పెండ్‌ చేయిస్తానని వార్నింగ్‌ ఇచ్చి కదిలాడు సి.ఐ. నారాయణకు నిస్సత్తువగా వుంది. మాత్ర వేసుకొని మౌనంగా డ్యూటీ చేయసాగాడు.

''ఈలోగా పెద్ద కూతురు సునంద నుండి ఫోన్‌ వచ్చిందతనికి.

''నాన్న, రానూ రానూ మా అత్తగారి సాధింపులు ఎక్కువైపోయాయి. కట్నం చాల్లేదనీ, ఇద్దరూ అమ్మాయిలే పుట్టారనీ, అదేదో నా నేరమైనట్లుగా నన్ను కాల్చుకొని తింటూ వుంది. ఇంట్లో బండెడు చాకిరీ చేసినా ఆమెకు తృప్తి లేదు. నాకు నాలుగు రోజుల నుండి జ్వరం, ఒళ్లు నొప్పులు. నువ్విక్కడికి వచ్చి నన్ను ఒక నెల రోజులు మనింటికి తీసుకువెళ్లు. లేకపోతే నేనేమైపోతానో నాకే తెలియదు'' అని దిగాలుగా చెప్పింది సునంద.

''అలాగేనమ్మా, వీలు చూసుకొని ఒక వారం రోజుల్లో వస్తాను'' అని నారాయణ ఆ అమ్మాయికి ధైర్యం చెప్పాడు. తాను పోలీసు డిపార్ట్‌మెంట్లో వున్నా, కూతురికి వరకట్నం వేధింపులు వస్తూ వుంటే ఏమీ చేయలేకుండా వున్నాడు. కడుపు చించుకుంటే కాళ్లపై పడుతుంది. ''ముళ్లకంపపై గుడ్డ పడినట్లుంది కూతురి పరిస్థితి. గుడ్డ చిరక్కుండా జాగ్రత్తగా తీసినట్లు, ఆమె కాపురం నిలబెట్టాలి'' అనుకున్నాడు. సభాస్థలి దారిలో జనాలు తండోపతండాలుగా సభకు వెళ్తూ వున్నారు. అప్పటికే ముఖ్యమంత్రి రాక గంటన్నర ఆలస్యమైంది. చూస్తుండగానే హెలికాప్టర్‌ శబ్దం వినవచ్చింది. మరో పావుగంటలో సి.ఎం. సభావేదిక వద్దకు చేరుకున్నాడు. పెద్దగా చప్పట్లు, టపాకాయలు పేల్చిన చప్పుడు, డప్పులమోత వినవచ్చాయి. సభ ప్రారంభమైనట్లు గుర్తుగా వుపన్యాసాలు వినవస్తున్నాయి.

''కృష్ణమూర్తికి మళ్లీ ఫోన్‌ చేశాడు నారాయణ. చిన్న కొడుకుకేం జరిగిందో ఏమో. ఎందుకు కృష్ణమూర్తి ఇంకా తనకు ఫోన్‌ చేయలేదు?'' అనుకున్నాడు, ఆందోళనగా.

''ముత్యాలరెడ్డిపల్లె పోలీస్‌స్టేషన్‌కు వెళ్లాను. అక్కడ ఏ బైక్‌ యాక్సిడెంట్‌ కేసూ నమోదు కాలేదట. ట్రాఫిక్‌ పోలీస్‌ స్టేషన్‌కు వెళ్తూ వున్నాను'' అన్నాడు కొడుకు. ''వాడు చిన్నగా తన సైకిల్లో ఎప్పటికి అక్కడకు వెళ్లేది? ఎపుడు వివరాలు తెలుసుకునేది'' అనుకున్నాడు నారాయణ. తన ఫోన్లో వెతికితే ట్రాఫిక్‌ పోలీస్‌స్టేషన్లో పనిచేసే ఒక కానిస్టేబుల్‌ నెంబరు దొరికింది. యాకూబ్‌ అనే ఆ పీ.సీ.కి ఆత్రుతతో ఫోన్‌ చేశాడు నారాయణ.

''ఆ, ఎవరూ, నారాయణా, ఆ, సరే, నేనిప్పుడు ఇంటినుండి డ్యూటీకి బయలుదేరాను. రాత్రి డ్యూటీలో లేను. స్టేషన్‌కు వెళ్ల్లి డీటైల్స్‌ కనుక్కొని నీకు ఫోన్‌ చేస్తాను'' అన్నాడు యాకూబ్‌.

మైకులో వుపన్యాసాల ¬రు శృతిమించుతోంది. ఒక్కొక్క వక్తా మాట్లాడగానే సభికులు చప్పట్లతో సభాస్థలి ¬రెత్తిస్తూ వున్నారు. నారాయణ, మరో కానిస్టేబుల్‌తో కలిసి, వాహనాలను నియంత్రించడంలో పడిపోయాడు. మరోసారి యాకూబ్‌కు ఫోన్‌ చేశాడు కానీ సిగ్నల్‌ అందలేదు.

చిన్న కొడుకు.. ఏమైపోయాడో తెలియకపోయినా పెద్దకూతురి పరిస్థితి దయనీయంగా వున్నా, అవేవీ పట్టించుకోకుండా నారాయణ నిర్వికారంగా డ్యూటీ చేస్తూ వున్నాడు. మనసులోని అలజడి, జ్వరం వల్ల కలిగిన నీరసం... ఇవేవీ అతడిని కార్యోన్ముఖుడు కాకుండా తప్పించలేదు. గీతోపదేశం పొందిన పార్థుడిలానో, జ్ఞానసాకారం కలిగిన బుద్ధ భగవానుడిలాగానో కేవలం కర్తవ్యం పై దృష్టి పెట్టి నారాయణ డ్యూటీ చేయడంలో ట్రాఫిక్‌కు ఇబ్బంది కలగకుండా, పార్కింగ్‌ లాట్లో వాహనాల సంఖ్య తరుగుతూ వచ్చింది.

ఇంతలో అటుగా వచ్చిన సి.ఐ. ''ఏమయ్యా మీటింగ్‌ పూర్తయి పావుగంట దాటింది. స్టేడియం వద్ద పోలీసులకు పెరుగన్నం, వాటర్‌ బాటిల్స్‌ ఇస్తున్నారు. మీరింకా తెచ్చుకోలేదా?'' అన్నాడు నారాయణతో.

''ఇవిగో, ఈ కొన్ని వెహికల్స్‌ వెళ్లిపోగానే అక్కడికి వెళ్తాను సార్‌'' అని నారాయణ తదేకంగా డ్యూటీ చేయసాగాడు. అతనితో వున్న మరొక కానిస్టేబుల్‌ వెళ్లి ఫుడ్‌ పాకెట్‌ తెచ్చుకున్నాడు. అతడు భోం చేశాక, ''సార్‌, నేను డ్యూటీ చేస్తాను - మళ్ళీ పాకెట్స్‌ ఐపోతాయి. వెంటనే వెళ్లి భోజనం తెచ్చుకోండి'' అన్నాడు నారాయణతో.

నిజంగానే నారాయణ స్టేడియం దగ్గరకు వెళ్లేసరికి భోజనం పాకెట్లు ఐపోయాయి. కొందరు పోలీసులు రెండు పాకెట్లు కూడా తీసుకోవడంతో తెచ్చిన పాకెట్లు చాలలేదు. ఉసూరుమని నారాయణ మళ్లీ స్టాండు దగ్గరకు నడిచాడు. నిజానికతనికీ పరిస్థితి కొత్తకాదు. డ్యూటీ హడావిడిలో పడి ఎన్నో రోజులు భోజనం లేకుండానే వుండిపోయాడు. నక్సలైట్ల సెర్చి ఆపరేషన్లో అడవుల్లోకి వెళ్ళినప్పుడు నీళ్ళు కూడా దొరికేవి కాదు. ఆకలిదప్పులు మరచి కర్తవ్యదీక్షతో వుద్యోగం చేయడం అతనికి కొత్తేమీ కాదు.

నారాయణ జేబులో సెల్‌ మోగింది. యాకూబ్‌ మాట్లాడుతూ వున్నాడు. ''సార్‌ సి.ఐ. గారితో మాట్లాడండి'' అని ఫోను సి.ఐ.కిచ్చాడు యాకూబ్‌, నారాయణ గుండెలు వేగంగా కొట్టుకున్నాయి.

''ఎవరు నారాయణనా, అదేమిటయ్యా, నిన్న మీ వాడు ఎవరో ఫ్రెండుతో అంత స్పీడుగా బైక్లో వెళ్తున్నాడు. గాంధీరోడ్డు కూడల్లో నేను వాళ్లను ఆపి, కేసు రాయబోయి, మీవాడిని చూసి ఆగిపోయాను. జీతాలరోజు అప్పుడప్పుడు నీకోసం స్టేషన్‌కు వస్తూ వుంటాడు కదా మీ అబ్బాయి నాకు తెలుసులే, మీ వాడిని దిగమని ఫ్రెండ్సును బైక్లో వెళ్లనిచ్చాను. కేసు రాసినా బావుండేది. ఆ బైకుకే యాక్సిడెంట్‌ అయ్యిందటగా'' అన్నాడు సీఐ. నారాయణ మనసు తేలిక పడింది. అంతలో మరో ఫోను కృష్ణమూర్తి సెల్‌ఫోన్లోంచి నారాయణ చిన్న కొడుకు రాజేష్‌ మాట్లాడాడు.

''నాన్నా, నాకేం కాలేదు. మా ఫ్రెండు సతీష్‌కు యాక్సిడెంటైంది. వాడినీ, మరో ఫ్రెండ్‌ కుమార్‌నీ హాస్పిటల్లో చేర్చారు. రాత్రంతా వాళ్లతోనే వున్నాను. ఛార్జింగ్‌ లేకపోవడంతో నా ఫోన్‌ స్విఛాఫ్‌ అయ్యింది'' అన్నాడు రాజేష్‌. బైక్లో వెళ్తున్న సతీష్‌, కుమార్‌లతో బాటూ వారికెదురుగా వేగంగా బైక్లో వచ్చిన మరొక వ్యక్తికీ యాక్సిడెంటైందట. ఇప్పుడు వారి పరిస్థితి కొంత మెరుగ్గానే వుందన్నాడు రాజేష్‌.

నారాయణ గుండెల్లోంచి దిగులు దూదిపింజలా తేలిపోయింది. ఇంతలో బస్టాండు దగ్గరకు రమ్మని అతని తోటి కానిస్టేబుల్‌ మనోహర్‌ ఫోన్‌ చేశాడు. స్టేడియంలోనే మనోహర్‌, నాయుడు డ్యూటీ చేశారట.

నారాయణ సమీపంలోని ఓ ¬టల్లో టిఫిన్‌ చేసి, జ్వరం మాత్ర వేసుకొని ఆటోలో బస్టాండుకు చేరుకున్నాడు. అక్కడ తిరుపతికి వెళ్లే బస్సు రెడీగా వుంది. నాయుడు అతనికి సీటు పెట్టి వున్నాడు. నారాయణ సీట్లో కూర్చోగానే అతని జేబులోని సెల్‌ఫోన్‌ మోగింది. ఈ సారి అతని చిన్న కూతురు ప్రశాంతి మాట్లాడింది.

''నాన్న, హరిణిని నేను డాక్టరు దగ్గరకు తీసుకువెళ్లాను ఇందాక ఇంజక్షన్‌ వేశాక దానికి జ్వరం తగ్గింది, మీరేమీ దిగులుపడొద్దు''అన్నదామె.

నారాయణ మనసు మళ్లీ తేలికపడింది. బస్సు హైవేపై వేగంగా వెళుతోంది. ఆకాశం మేఘావృతమై కొద్దిసేపట్లోనే చినుకులు ప్రారంభమయ్యాయి. దూరంలోని కొండల చుట్టూ మేఘాలు దూదిపింజల్లా కనిపిస్తున్నాయి. మళ్లీ నారాయణ ఫోన్‌ మోగింది.

''నిన్న రాత్రి నేను ట్రైన్లో మీకు సీటిచ్చాను చూడండి. గుర్తొచ్చానా? నాపేరు రాఘవయ్య లెండి'' అని వినిపించింది. నారాయణకు రైలు ప్రయాణంలో తాను ఖద్దరు చొక్కా వ్యక్తికి తన ఫోన్‌ నెంబరివ్వడం గుర్తొచ్చింది.

''చెప్పండి రాఘవయ్యగారూ'' అన్నాడు నారాయణ

''నేను మీకు గుర్తులేను కానీ, పదేళ్ల క్రితం మేము తిరుపతిలో వున్నప్పుడు ఫోర్త్‌క్లాస్‌ చదువుతున్న మా అబ్బాయి మిస్సింగ్‌ కేసులో మీరు మాకు చాలా సాయపడ్డారు. ఎంతో శ్రమ, రిస్క్‌ తీసుకొని మా అబ్బాయిని కిడ్నాపర్ల నుండీ రక్షించారు. మీ మేలు మరచిపోలేను. ఇప్పుడు మేం నెల్లూరులో వున్నాం.  మీ అమ్మాయి సునంద అత్తగారు రమాదేవి నాకు అక్కయ్య వరుస. సునంద మీ కూతురని నాకివాళ ఉదయమే మా అక్క ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు తెలిసింది. మా అక్కయ్య స్వభావం నాకు తెలుసు. కోడలిని రాచిరంపాన పెడ్తుంది. ఈ రోజు ఉదయం మా అక్కయ్యకు గట్టి వార్నింగిచ్చి వచ్చా. మీ అమ్మాయి ఇక మా అమ్మాయితో సమానం. మా అక్కకు నా మాటల మీద ఎంతో గురి. ఇక మీ అమ్మాయిపై ఈగ వాలనివ్వను.'' అన్నాడు రాఘవయ్య. అతని మాటలు నారాయణకు పన్నీటి జల్లులా తోచింది. 'థ్యాంక్యూ రాఘవయ్యగారూ' అన్నాడు గద్గదికస్వరంతో.