నమ్మకం

కథ

- కె. ఉషారాణి -9492879210

  చరిత కూర్చున్న పడక కుర్చీ నెమ్మదిగా ఊగుతున్నది ఆమె ఆలోచనలకు అనుగుణంగా. పడక కుర్చీ చరిత బెడ్‌ రూమ్‌లో కిటికీకి దగ్గరగా ఉంది. కుర్చీలో కూచుని బయటకి చూస్తూ కాలక్షేపం చేయవచ్చు. పటమటి గాలిని ఆస్వాదిస్తూ. గది పక్కనే ఉన్న బాల్కనీలో గులాబీమొక్కకు పూసిన గులాబీల గుబాళింపులు గాలికి తమ పరిమళాన్ని జత చేస్తున్నాయి.  చరిత కోసం సాయంత్రమయితే సన్నజాజితీగె నేను ఉన్నానంటుంది.

''చరితా ! ఈ రోజు కాలేజీకి సెలవా? వెళ్లే ఉద్దేశం లేదా? నిన్న ఫంక్షన్‌ ఎలా జరిగింది ? నీ పాటలు నచ్చాయంటా ?'' ప్రశ్నల జడివాన ఆగింది.

''లేదమ్మా! ఈ రోజు కాలేజీకి వెళ్లనులే . క్లాస్‌లు జరగవు. అందరూ అలిసిపోయి ఉంటారుగా.''

''సరే ! నేను ఆఫీస్‌కి వెళ్లి వస్తాను'' తలుపేసుకో.

తలుపు పడ్డ శబ్దం. ఆ తరువాత  టక టక మంటున్న చెప్పుల శబ్దం క్రమంగా తగ్గుతూ వినిపించడం ఆగింది. చరిత కుర్చీ ఊగుతూనే ఉంది.

పన్నెండేళ్ల క్రితం ఇలాగే ...

అప్పుడు తాను ఐదో క్లాస్‌ చదువుతోంది. దసరా సెలవలు. మామయ్య అప్పుడింకా చదువుకుంటున్నాడు. మామయ్య వస్తాడని అమ్మ చెప్పిన రోజునుండి మామయ్య కోసం ఎదురు చూస్తున్నది. రెండో తరగతి చదివే వరకు మామయ్య సెలవలకు వచినప్పుడల్లా తెగ ఆడించేవాడు. తాను ఉప్పెక్కేది  కూడా. పెరట్లో మామిడి చెట్టు కాయలు కోసిచ్ఛే వాడు. బజారుకు తీసుకెళ్లేవారు. అక్కడ బూరలు కూడా కొనే వాడు. బోల్డన్ని కథలు చెప్పేవాడు. మామయ్య తననే ముద్దు చేసేవాడు. అందుకనే మామయ్య కోసం ఎదురుచూడడం. ఇంతగా ఎదురుచూసిన మామయ్య ఊరినుండి పొద్దున్న వచ్చినా బడి హడావుడిలో సరిగ్గా మాట్లాడలేదు. అందుకే బడి నుండి వస్తూనే అందుకుంది.

'మామయ్య! ఏం తెచ్చావు నాకోసం?ఉత్సాహంగా అడిగింది చరిత. ఇల్లంతా సందడి లేక నిశ్శబ్దంగా ఉంది. అమ్మ కూడా లేదు. ఆకలిదంచేస్తున్నది.

'అమ్మ ఏదీ?' అంటూ మరో ప్రశ్న. మామయ్య తనకోసం తెచ్చిన కొబ్బరి లౌజు, చాకలేట్లు  ఇచ్చాడు. తిని కబుర్లు చెప్పింది. తన కొత్త స్నేహితులు, మాస్టర్లు, ఆటలు,  మాస్టర్లను ఎలా ఆటలు పట్టించారో కధలు కధలుగా చెపింది. టైం తెలియలేదు. పొద్దుపోయిన తరువాత అమ్మ వచ్చింది. ఆఫీస్‌ నుండి వస్తూ దారిలో వాళ్ళ కొలీగ్‌కి బాగులేకపోతే చూడడానికి వెళ్లిందట. మర్నాడు అమ్మ ఎప్పటిలాగానే  ఆఫీస్‌ కి వెళ్ళింది.

''మామయ్య ఉన్నాడుగా! మధ్యాన్నం నేను లంచ్‌కి ఇంటికి రాను. ఏకంగా ఐదింటికే వస్తాను. సరేనా ?'' అమ్మ

''ఓకే ! నేను బొమ్మలు వేసుకోవాలి. హోమ్‌ వర్క్‌ కూడా బోలెడుంది.'' నవ్వుతూ టాటా చెప్పాను .

హాల్‌లో టి వి చూస్తున్నాడు మామయ్య. హాళ్లోనే
ఉన్న డైనింగ్‌ టేబుల్‌ దగ్గర కూచుని బొమ్మలు వేసుకుంటున్నది తను.

ఒంటి గంట అవుతుండగా కాబోలు. ''ఆకలేస్తోంది ఇక తిందామా'' అన్నాడు మామయ్య .

''సరే ! మామయ్య'' అంటూ టేబుల్‌ మీద పుస్తకాలు పక్కన పెడుతుండగా వచ్చి పక్కన కూచున్నాడు. కంచాలు ఇద్దరికీ పెట్టాడు. అన్నం కలుపుకుంటానన్నా తానే కలిపి పెట్టాడు. చక్కగా నెయ్యి వేసాడు. అమ్మయితే నెయ్యి ఎక్కువ తినవద్దంటుంది. తనకేమో నెయ్యి అన్నంలో వేసుకుంటే మహా ఇష్టం. భోజనాలు ముగించాక తను మళ్ళీ పుస్తకాలు ముందేసుకుంది. మ్యాప్స్‌ వేయాలని సిద్ధమవుతున్నది.

ఈ సారి మామయ్య తనపక్కనే కూచున్నాడు. టి వి చూసి బోర్‌ కొట్టిందేమో అనుకుంది.

పక్కనే కూచున్న మామయ్య చెయ్యి నెమ్మదిగా తన తొడ మీద పెట్టాడు.

''ఏం మ్యాప్‌ వేస్తున్నావు. నీకు నేను వేసి పెట్టనా ?''

''వద్దులే నేనేసుకోగలను''

''చూడనీ .. ఎలావేస్తున్నావో '' కుడి చెయ్యి మెడ చుట్టూ వేసాడు. కానీ ఆ వేయడంలో ఏదో మార్పు ఉంది. మామయ్య ఊపిరి మెడకు తగులుతుంది వెచ్చగా. ఎడం చెయ్యి కాలి  తొడపై ఉంది. కాసేపటికి  చెయ్యి ఇంకొంచం పైకి వచ్చింది. దాదాపు తొడల మధ్యలోకి చేరింది. ఎక్కడో తడుముతున్నాడు. లేచి పక్క కుర్చీలోకి వెళ్ళ బోయింది.

''పరవాలేదు ఏమీకాదు. నీ పని నువ్వు చేసుకో.''

ఒక వైపు అయోమయంగా, కొత్తగా, ఇబ్బందిగా 

ఉన్నా, మామయ్య ఏంచేస్తున్నాడో అర్థం  కాలేదు. కొంతసేపు అచేతనంగా అనిపించినా తేరుకుని విసురుగా పుస్తం తీసుకుని పక్కింటికి వెళ్లి పోయింది.

అయిదింటికి అమ్మ వచ్చింది. అమ్మ రావడం చూసి ఇంటి కొచ్చాను.

''నీ కూతురికి పెత్తనాలు బాగా అలవాటయినట్టు

ఉన్నాయే'' మామయ్య.

''ఏరా! చదువుకోలేదా'' అమ్మ .

''కాసేపు ఏవో బొమ్మలు కెలికిందిలే! భోజనం చేయగానే చెక్కేసింది.'' మామయ్య

ఎందుకెళ్లానో అమ్మకు చెప్పాలా వద్దా? చెప్పాలంటే ఏమని చెప్పాలి? మామయ్య నన్ను కొట్టలేదు. తిట్టలేదు. పైగా చక్కగా అన్నం కూడా పెట్టాడు. అలోచించి అలోచించి ఏం చెప్పాలో తెలియక ఎలా చెప్పాలో అసలే తెలియక మామయ్య ఊరెళిపోతే బాగుండునని అనుకుంటూ నా గదిలోకి వెళ్లిపోయాను. అమ్మ ఏ మూడ్‌లో ఉందోగాని మళ్ళీ  మామయ్య కంప్లైంట్‌ మీద ఏమి కదిలించలేదు. నా లక్‌ మామయ్య మర్నాడు ఫ్రెండ్‌ దగ్గరికని పొద్దున్నే వెళ్లి రాత్రికిగాని రాలేదు .

''ఏం పెత్తనాలని'' అమ్మ మామయ్యని అడగనేలేదు, ఆశ్చర్యంగా. ఆ తరువాత రోజు హాస్టల్‌కి  వెళ్ళిపోయాడు.

''అబ్బా ! బతికిపోయాను'' అనుకున్నాను. చాలారోజులు ఆ సంఘటన అప్పుడప్పుడు గుర్తుకొస్తూనే ఉంది. అమ్మకెలా చెప్పాలి? అసలు చెప్పాలా వద్దా ? ఏదో తప్పని పించింది. కానీ జరిగిన తప్పేమిటో, ఎలా చెప్పాలో తెలియలేదు. దాని గురించి ఆలోచిస్తుంటే అమ్మ ''నీకీ మధ్య పరధ్యాన్నం ఎక్కువ యింది'' అని కేకలేసింది  కూడా. అలా  తరువాత బడిలో ఆటలు పాటల హడావుడితో ఆ తరువాత మామయ్య భయాన్ని మరిచిపోయింది

ఓ రోజు ..చెంగుచెంగున దూకుతూ గుమ్మంలో  ఓ పెద్ద వెండి కప్పుతో  అడుగు పెట్టిన చరితకు అమ్మ చిరునవ్వు ఎదురొచ్చింది.

''ఏం  పందెం''

''హర్డిల్స్‌''

ఎప్పుడూ హడావుడిగా అటూ ఇటూ పరిగెడుతూ మధ్య మధ్యలో ఏదో ఒక ప్రైజ్‌తో ఇంటికి రావడం అమ్మకు మామూలే. వచ్చాకే అది రన్నింగ్లోనా, క్విజ్‌ లోనా, మరే ఇతర ఈవెంటో అమ్మకు తెలిసేది. కప్పును అప్పటికే కప్పులతో  నిండి ఉన్న  షో కేస్‌లో దూర్చి అమ్మ పక్కన చేరింది. పోటీలలో పాల్గొన్న వాళ్ళు ఆడిన ఆటలు, జరిగిన పోటీలు అన్నీ పూసగుచ్చినట్టు చెప్పడం మొదలు పెట్టింది. అమ్మ దోసెలు పోస్తూ వింటున్నది. దోసెలు ఒకదాని తరువాత ఒకటి ఖాళీ అవుతున్నాయి. ప్లేట్‌ భర్తీ అవుతున్నది. ఖాళీ అవుతున్నది. కబుర్లు ఆగడం లేదు.

రోజులు గడుస్తున్నకొద్దీ పాత జ్ఞాపకాలు మసక బారాయి.

మళ్ళీ ఈ రోజు .... అవి గుర్తుకొస్తున్నాయి ..

నిన్నటి సంఘటనతో జ్ఞాపకాల పొరలు కదులు తున్నాయి.

ఎందుకో  అందరిలాగా తనకీ నాన్న ఉంటె బాగుండుననిపిస్తున్నది. నాన్న పదే పదే ఈ రోజు గుర్తుకొస్తున్నాడు. చరితకి నాన్న లీలగా గుర్తున్నాడు. ఒకసారి  ఇద్దరూ పార్కుకి వెళ్లినట్టు అక్కడ నాన్న ఐస్క్రీమ్‌ కొని పెట్టినట్టు గుర్తు. నిజంగా కొనిపెట్టడా లేక అది తన ఊహ అన్నది అప్పుడప్పుడు అనుమానం వస్తుంటుంది. తన మొదటి పుట్టినరోజు ఫొటోలో నాన్న, అమ్మ తను. అదే తనకిష్టమయిన ఫోటో. కానీ తనకు బాగా తెలిసిన నాన్న, హాల్‌లో పూలదండ తగిలించి గోడకి వేలాడుతున్న ఫోటో. తనకి రెండేళ్లప్పుడు తాగి తాగి చనిపోయాడని అమ్మమ్మ చెపుతుండేది.

''మా అక్కది  కులాంతర వివాహం. మా బావది మీ కులమేలే'' అని ఒక సారి పిన్ని బజార్లో కనిపించిన తనని ఆమె స్నేహితురాలికి పరిచయం చేసింది. అలా తెలిసింది తనకు అమ్మ పెళ్ళి గురించి. ఏవో తనకు తెలియని సంగతులు ఉన్నాయనుకుంది.  అవెలా తెలుసుకోవాలో, ఎందుకు తమ కుటుంబం అందరికన్నా వేరుగా ఉంటుందో అర్ధం కాలేదు. అలా బయట కనపడినప్పుడు మాట్లాడడం తప్ప పిన్నికూడా ఇంటికి రాదు. అమ్మ అయినా  నాన్న గురించి మాట్లాడడానికి అంతగా ఇష్టపడదు. రైల్వేస్‌లో గార్డుగా పనిచేసేవాడని అమ్మ ఒక సారి ఎప్పుడో చెప్పింది. నాన్న పోయిన తరువాత అమ్మకి రైల్వేస్‌లో ఉద్యోగం ఇచ్చారుట.

ఇంటికి ఈ మధ్యనే అప్పుడప్పుడు అమ్మమ్మ వస్తుంది. తాతయ్య ఉండగా వెళ్లనిచ్చేవాడు కాదని చెపుతుంటుంది. తన చిన్నతనంలో మామయ్య తరచుగా వచ్చేవాడు. ఆ రోజు..  తరువాత మామయ్య రావడం మానేసాడు.. అమ్మ అడిగితే సెలవలు లేవని, పని ఉందని అంటుంటాడు. ఇప్పుడు ఇంటికి వచ్చే చుట్టాలు చాలా తక్కువ. ఎప్పుడయినా వచ్చేది అమ్మ స్నేహితురాలు అరుణ ఆంటీ ఒక్కతే. చుట్టాల గోలని  స్నేహితులు పిర్యాదులు చేస్తుంటే చుట్టాలసలు ఎవరూ ఎందుకు రారా అని చిన్నప్పుడు చరిత ఆశ్చర్య పోయేది. ఒకటి రెండు సార్లు అమ్మని అడిగే ప్రయత్నంచేసింది.  కానీ సమాధానం రాబట్టలేక పోయింది.

పడక గదిలో పశ్చిమాన ఉన్న కిటికీని అనుకుని తాను కుర్చీ  వేసుకుంది. తోచక బయటికి చూస్తే రోడ్డులో వెళ్లే వారు వచ్చేవారితో సందడిగా ఉంటుంది. అదో కాలక్షేపం. పుస్తకాలు చదువుతున్నా మధ్య మధ్యలో కిటికీలోంచి తొంగి చూడడం ఓ అలవాటు. ఉత్తరం వైపు మంచం. చరితకు స్నేహితులు ఆటపాటలు సరదాలు అన్ని ఇంటి బయటే. అందుకని ఎక్కువసమయం బయట గడపడానికే ఇష్టపడుతుంది. కానీ పదోక్లాస్స్‌ తరువాత స్నేహాలు పలచబడ్డాయి. గ్రూప్స్‌ మారాయి. కాలేజీలు మారాయి. స్నేహితులంతా చదువులు, పరీక్షలు, పుస్తకాలూ, వాళ్ళ వాళ్ళ సర్కిల్స్‌ లో బిజీ అయిపోయారు . సెలవల్లో తోచక చేరిన లలిత సంగీతం క్లాస్‌ ఆ తరువాతి కాలంలో ఎంతో ఆనందాన్నిచ్చే హాబీగా  మారింది. ఇంట్లో అనుక్షణం తన వెంటే ఉండే నిశ్శబ్దం సాహచర్యానికి అలా ఓ బ్రేక్‌ పడింది. ఆలా సాఫీగా సాగిపోతున్న సమయంలో మల్లి ఓ అలజడి . ...

అనుకోకుండా నిన్న జరిగిన సంఘటన పాత జ్ఞాపకాలను మళ్ళి  గుర్తుచేసింది ...

తొమ్మిదో క్లాస్‌లో స్పోట్స్‌లో పాల్గొనేది. ఆ రోజు స్పోట్స్‌ మాస్టరు బాల్‌ ఇస్తానంటే స్పోట్స్‌ రూమ్‌ కి వెళ్ళింది. హ్యాండ్‌ బాల్‌ టీమ్‌ తనది. స్పోర్ట్స్‌ డే కోసం ప్రాక్టీస్‌ చేయాలనీ అందరు హుషారుగా ఉన్నారు. బాల్‌ ఇస్తానని రూమ్‌కి వెళ్ళగానే బాల్‌ ఇస్తూ చేతిని, భుజాలను తాకడం గమనించింది. బాల్‌ లాక్కుని బయటికి వచ్చింది. కోపంతో తన ముఖం కంది పోయింది. ఫ్రెండ్స్‌ అంతా ఏమైందంటూ ప్రశ్నల వర్షం కురిపించారు. చెపితే, వీడింతే అంటూ తమ తమ అనుభవాలు పంచుకున్నారు. కానీ రిపోర్ట్‌ చేస్తే మననే స్కూల్‌ నుండి పీకేస్తారు. వీడికేం కాదు. పైగా అమ్మ నాన్న కూడా మనలని తిడతారు. వదిలేయ్‌. అంటూ అనునయించారు స్నేహితులు. ఆ తరువాత మాస్టార్ని తప్పించుకు తిరగడం స్నేహితులతో కలిసి మాత్రమే ఆయనతో మాట్లాడటం చేసేది. పోటీల్లో బహుమతులు ఈ అపశతులు మరిపించాయి .

ఆ తరువాత ఇన్నాళ్ళకి మళ్ళీ ఈ చేదు అనుభవం ...

చరిత కుర్చీ ఊగుతూనే ఉంది. చెంపలపై కన్నీటి చారలజాడలు  ఇంకా అలాగే ఉన్నాయి. కను రెప్పలు కాస్త దళసరిగా ఉన్నాయి నిద్రలేమిని సూచిస్తూ. లాషెస్‌ తడిగానే ఉన్నాయి. గాలికి ముంగురులు  చెదిరి మరింత గజిబిజిగా ముఖాన్ని కమ్మేస్తున్నాయి. జడివాన వెలిసిన తరువాత

ఉండే ప్రశాంతతే గదంతా ఆవరించింది. ఆలోచనల మేఘాలు ఇంకా మస్తిష్కాల్లో కదలాడుతూనే ఉన్నాయి. ఏళ్లతరబడి గుండెలో పేరుకుపోయిన ఆవేదన. పరిష్కారం కోసం తపన. నిస్సయురాలిని అనిపించి ఆ రాత్రి ఆలోచనల వరదలు అలా ముంచెత్తాయి. గదిలోని నిశబ్దాన్ని చీలుస్తున్న ఒకే ఒక  చిన్నపాటి శబ్దం. సీలింగ్‌కి కట్టిన గంటల డెకర్‌ గాలికి ఊగి చేసే శబ్దం. దక్షిణం వైపున్న బాల్కనీ తలుపు తెరిచే ఉండడంతో గాలికి గంటలు ఊగి చిన్నపాటి శబ్దం చేస్తున్నాయి. శబ్దం చిన్న పాటిదే అయినా నిశ్శబ్దానికి పెద్ద భంగమే మరి. ఇంకా తెల్లవారక పోవడంతో వీధిలో అలజడి మొదలు కాలేదు . పాలవేను కూడా రాలేదు. రాత్రి జరిగిన సంఘటన మళ్ళీ మళ్ళీ గుర్తుకొస్తూనే ఉంది . ...

నిన్న  రాత్రి కాలేజ్‌ డే సంబరాలు

చరిత డిగ్రీ స్టెల్లాలో ముగించుకుని యూనివర్సిటీలో పోస్ట్‌ గ్రాడ్యుయేషన్‌ లో చేరింది. తనకు నచ్చిన అర్ధశాస్త్రంలో సీటొచ్చిందని సంబర పడింది. చదువుకు పడ్డ కష్టాలను యిట్టె మరిపించిందా విజయం. లెక్చరర్‌ గా ఉద్యోగం చేయాలన్న కల సాకారం చేసునేందుకు కష్టపడి డిగ్రీలో హానర్స్‌ చేసి పి జి  ఎంట్రన్స్‌లో సెలెక్ట్‌ అయింది . క్లాస్‌లో నలభై మంది విద్యార్థులు ఉన్నారు. యూనివర్సిటీ అవడం వలన అన్ని ప్రాంతాల వారు ఉన్నారు. చరితకు అదో  కొత్త అనుభూతి. ఇది వరకు తాను చదివిన కాలేజీ కేవలం ఆడపిల్లల కాలేజి. లెక్చరర్లు కూడా ఆడవారే. ఇక్కడలా  కాదు. అబ్బాయిలు, అమ్మాయిలు. అన్ని ప్రాంతాల వారు. రకరకాల యాసలు భాషలు ఆలోచనలు. వాదనలు ప్రతివాదనలు, అల్లర్లు. ఉత్సాహం కలిగించే వాతావరణం. పెద్ద లైబ్రరీ. చరితకి ఈ వాతావరణం బాగా నచ్చింది. ఉత్సాహంగా అన్ని కార్య క్రమాలలోను పాలుపంచుకుంటున్నది . ఇక కాలేజ్‌ డే సంగతి చెప్పాలా! ఆనాటి ప్రోగ్రాంలో చరిత పాటల  ప్రోగ్రాం ఉంది. నెలరోజుల ముందు నుంచే బాగా సాధన చేయడం మొదలు పెట్టింది. తోటివారిని ఉర్రూతలూగించే పాటలను ఎంచుకుంది. పాడేందుకు సిద్ధమయ్యింది.

ఏడింటికి ప్రోగ్రాము. ఆరింటికి కాలేజ్‌ చేరి డ్రెస్సింగ్‌ రూమ్‌లోకి వెళ్ళింది. డ్రెస్సింగ్‌ ముగించుకుని పడాల్సిన పాటలను ఓ సారి చూసుకుని పాడేందుకు సిద్ధంగా ఉంది. మైక్‌లో పేరు పిలవంగానే స్టేజ్‌ ఎక్కింది.

'రంగమ్మా  మంగమ్మా.. అంటూ మొదలు పెట్టి వరసగా పాటలు పడుతున్నది... పాటలు ఆహుతుల చప్పట్లు వాతావరణం ఉత్సాహంగా ఉంది. సహజంగా శ్రావ్యమైన గొంతు మంచి ప్రిపరేషన్‌తో ఆహుతులను ఆకర్షించగలిగింది. చప్పట్లు. ఈలలు. చరిత మనసు గాలిలో తేలిపోయింది. పాటల ప్రోగ్రాం ముగిసింది. అభినందనలు వెల్లువెత్తాయి. సంతోషంగా కింది కొచ్చి మిగిలిన ప్రోగ్రామ్స్‌ చూద్దామని వచ్చి కూచుంది. రాగానే తన విభాగం ప్రొఫెస్సర్‌  ఆనంద్‌ ఎంతో బాగా పాడావని అభినందిస్తూ కరచాలనం చేసారు. నిజానికి ఆ రోజు చాలామంది కరచాలనం చేసాడు.

కానీ ఆనంద్‌ సార్‌ కరచాలనంలో వేడి చరితను కాస్త ఇబ్బంది పెట్టింది. అయినా సద్దుకుంది. ప్రోగ్రామ్స్‌ ముగిసేసరికి రాత్రి తొమ్మిదయింది. అందరూ ఇళ్ళకి బయలు దేరారు. ఆనంద్‌ ఇల్లు కూడా చరిత ఇంటి వైపే. బస్‌ కోసం ఎదురుచూస్తుంటే ఎంతకీ రావడం లేదు. ఈ లోగా ఆనంద్‌ వచ్చి ''నేను డ్రాప్‌ చేస్తాను చరితా నీకేమన్నా అభ్యంతరమా ! ఈ రోజు నుంచి నేను నీ అభిమానిని అయిపోయాను. క్లాస్‌లోనే లెక్చరర్‌ ని.'' అన్నాడు.

అభ్యంతరం ఉన్నదనడానికి సందేహిస్తూ లేదన్నది. తెరిచిన డోర్‌లో కెళ్ళి కార్‌లో కూచుంది. కార్లో కూచోగానే క్లాస్ల గురించి టీచర్ల గురించి కాసేపు మాట్లాడుకున్నారు. చరితకు జంకు తగ్గింది. తన సహజ ధోరణిలో మాట్లాడడం మొదలు పెట్టింది. బహుశా ఇందాకలా అతని కరచాలనాన్ని తానే అనవసరంగా అనుమానించిందేమో! పది నిముషాలు దొర్లాయి.

ఈ లోగా ఏదో స్పీడ్‌ బ్రేకర్‌ వచ్చి సడన్‌గా బ్రేక్‌ వేశాడు ఆనంద్‌. చరిత తూలింది. ఆమెను ఆపేందుకు అన్నట్టుగా  సాకుతో ఎడం చేయితో పొదవి పట్టుకుని పొట్టపై చేయి వేసాడు.

''సారీ ముందుకు పడతారని .. సీట్‌ బెల్ట్‌ మీరు పెట్టుకోలేదుగా !''

''మళ్ళీ  అపార్ధం చేసుకున్నాను'' చరిత పశ్చాత్తాప పడింది.

ఫరవాలేదన్నట్టు చూసింది.

ఆనంద్‌ నవ్వి రోడ్‌ వైపు చూసాడు.

రోడ్‌ నిర్మానుష్యంగా ఉంది. చరిత వాళ్ళ కాలనీ దగ్గరలోకి చేరారు. ఇంకొక్క మలుపు తిరిగితే కాలనియె. ఈలోగా చరిత ఊహించని విధంగా ఆనంద్‌ కుడి చేయితో స్టీరింగ్‌ కంట్రోల్‌ చేస్తూనే ఎడంచెయ్యిని చరిత నడుం చుట్టూ బిగించాడు.

చరిత ఒక్క క్షణం బిత్తర పోయి వెంటనే తేరుకుని

''ఏంటి సార్‌. మీరేం చేస్తున్నారు'' అని కోపంతో అరిచింది.

''ఇదేం పెద్ద విషయం కాదు చరితా ! టేక్‌ ఇట్‌ ఈజీ. మనం వయసులో ఉన్నాం. ఈ వయసులో ఎంజాయ్‌ చేయాలి. ఆ తరువాత మళ్లీ ఇవన్నీ కుదరవు.''

చరిత చేతిని విదిలించే  ప్రయత్నం చేస్తూనే ఉంది. తన రెండు చేతులతో అతని చేతిని పట్టుకునే ప్రయత్నం చేస్తున్నా  బలమయిన ఆ చెయ్యి తన శరీరంపై నాట్యం చేయడం ఆగడంలేదు. కారు మాత్రం కదులుతూనే ఉంది.

''చరితా ఇదంతా ఇప్పుడు కామన్‌. లెట్‌ అస్‌ ఎంజాయ్‌! నాకు నువ్వంటే ఎంతో ఇష్టం. పెళ్లి అయిపోబట్టిగాని లేకుంటే నిన్నే చేసుకునే వాడిని. అయినా ఫరవాలేదు. వీలయినప్పుడల్లా ఎంజాయ్‌ చేయవచ్చు. ఇది ఎంజాయ్‌ చేయాల్సిన ఏజ్‌. నీ పాటలు నాకు మత్తెక్కించాయి. ప్లీజ్‌ నన్ను ఆపకు. నీకూ ఆ మాత్రం మత్తు ఎక్కలేదా. లేకుండానే అంత మత్తుగా పాడగలిగావా! నేను  ఆ మాత్రం అందంగా లేనా? కేవలం పెళ్లవడం నా డిస్క్వాలిఫికేషన్‌ అంటావా? ఒక్క చిన్న కిస్‌. అంతే. నీ సక్సెస్‌ సెలిబ్రేషన్‌...మొహమాటపడకు. నీకు క్లాస్‌లో మంచి పెర్సెంటేజ్‌ రావాలంటే నాలాంటి వారి ఆశీస్సులు

ఉండాలి. నీ భవిష్యత్తుకి బంగారు బాట వేస్తాను. నీ కల  సాకారం చేసుకోవాలంటే నాలాంటి వాళ్ళసహకారం తప్పనిసరి. మనకి మంచి జ్ఞాపకాలు ఉండనీ..''

విసురుగా దూరం జరిగింది. కోపంగా ఓ చూపు చూసింది. ఆనంద్‌ ఆగిపోయాడు. కార్‌ ఆపమనింది దఢమయిన స్వరంతో.  కార్‌ ఆగింది. చరిత  కారు దిగింది. ఇంటికి ఇక  వంద గజాలే దూరం ఉంది. కారు లోపల కన్నా బయటే సేఫ్‌ అనిపించి దిగిపోయింది.

కాస్త దూరంలో వీధి  దీపం కాంతిలో  ఎదురింటి నజీర్‌ కనిపించాడు.  వీధిలో లైట్స్‌ అన్నీ  వెలగడం లేదు. కాస్త చీకటిగానే ఉంది. అయినా నజీర్‌ ముందు ఉన్నాడన్న భావనతో కొంత మనసు కుదుట పడింది. నజీర్‌ చిన్నప్పటి నుంచి తెలుసు. నజీర్‌ చెల్లి నసీమ తన క్లాస్‌. బాగా చదువుతుంది. ఇప్పుడు గుంటూరు మెడికల్‌ కాలేజీలో చదువుతున్నది. నజీర్‌ తన కాలేజీ లోనే చదువుతున్నాడు. కాలేజ్‌లో ఎం ఏ మాథ్స్‌. మంచి పేరుంది. అనవసర విషయాల జోలికెళ్ళడు. తెలిసినా తననెప్పుడూ పలకరించలేదు. ఇద్దరూ   వీధిలో నడుస్తున్నారు. నిశ్శబ్దమయిన వీధిలో అడుగులో అడుగులు వేసుకుంటూ నడుస్తున్నా అడుగుల చప్పుడు లీలగా వినిపిస్తూనే ఉంది. వీధి లైట్లు లేవు. అమావాస్య కావడంతో, వీధి లైట్లు కూడా సరిగ్గా వెలగక పోవడంతో చీకటి గానే ఉంది. చీకటికి కాస్తంత అలవాటు పడ్డ తరువాత దారి కనిపించడం మొదలయింది. నజీర్‌ అసలు తనవైపు తిరిగి చూడలేదు.  పలకరించలేదు. మాట్లాడలేదు. బహుశా తాను వెనకాల రావడం గమనించి ఉండవచ్చు. అయితే ముందు నడుస్తున్నాడన్న భరోసా నడకలో తెలిపాడు. ఆ నడకలో తోడున్నాన్న నమ్మకాన్ని ఇచ్చాడు. ఇంతలో ఒక్క సారి నలుగురు అబ్బాయిలు నజీర్‌పై పడ్డారు. జై శ్రీరామ్‌ అంటూ బాదడం మొదలెట్టారు. ఏరా! నీకు మా అమ్మాయి కావలసి వచ్చిందా? నీదేశం నుండి తెచ్చుకో. లేకపోతె అక్కడికే పో. లవ్‌ గివ్‌ అంటూ మా అమ్మాయిల జోలికొస్తే ఊరుకోము. మా దేశం మీద పడి తినడమే కాక మా అమ్మాయిలకు వలలు వేస్తారా?'' అంటూ పిడిగుద్దులు కురిపించారు.  రెండు నిముషాలలో మళ్ళీ ఆ గుంపు మాయం అయింది. ఈ హఠాత్పరిణామానికి చరిత దిమ్మ దిరిగి పోయింది. అసలే భయంగా ఉంది. నజిర్‌తో ముందెప్పుడూ కలిసి నడవలేదు. ఈ మధ్య కాలంలో రాత్రికి ఒంటరిగా అడుగు పెట్టిందే లేదు . ఇన్ని రోజుల తరువాత చక్కగా స్నేహితులతో గడిపి వస్తుండగా ఈ దారుణం. చరిత పూర్తిగా ఆశ్చర్య చకితురాలయింది. వారెవరో ఎందుకు కొడుతున్నారో ఇద్దరికీ అర్థం కాలేదు. లవ్‌ అన్న మాట విన్న తరువాత నజీర్‌ కి కాస్త వెలిగింది. చెప్పాడు. వార్నింగ్‌  అంటూ  అరుస్తూ వెళ్లిన తరువాతగాని  వారికి పరిస్థితి అర్ధం కాలేదు. రక్తం కారుతూ నజీర్‌, భయం గుప్పిట్లో చరిత ఇల్లు చేరుకున్నారు. తలుపుతీసిన  అమ్మ చరిత ఆందోళనను గమనించలేదు. గదిలో చరిత మంచంపై వాలి పోయింది. రాత్రంతా ఒకటే ఆలోచనలు. కంటికి కునుకు దూరం అయింది. తననింతగా ఆందోళనకి గురిచేసినవారు దర్జాగా ఉన్నారు. సమాధానం దొరకని ప్రశ్నలు ఎన్నో ...

రాత్రంతా అంతులేని ఆలోచనలు. దొంగలు దర్జాగా తిరుగుతున్నారు. నమ్మినవాళ్లు 'నమ్మావు కాబట్టి మోసం చేసాం'  అని  విర్రవీగుతున్నారు. అమాయకులు బలవుతున్నారు. సరితకు 'మీటూ' ఉద్యమం గుర్తుకొచ్చింది. తనలాంటి అమాయకులు మరెందరో. తాను ఈ ఉద్యమంలో చురుకుగా పాల్గొనాలి. దొంగలను పట్టించాలి . ఆలోచనలనుండి తేరుకుని నిర్ణయాని కొచ్చింది. మనసు కొంత ప్రశాంతతని పొందింది. ఇటువంటి వారిని భరించడం అర్ధం లేదు. మన మౌనం వారి బలం. గొంతు విప్పాల్సిందే. వారి అకత్యాలను బయట పెట్టాల్సిందే. నిర్ణయం తీసుకున్న తరువాత మనసు తేలిక పడింది. ఇక ఆలోచనలకూ స్వస్తి చెప్పి  ఆచరణకు బయలు దేరింది చరిత. ఇప్పుడిక బెదురు లేదు. బిడియం లేదు. నిర్భయంగా అడుగులు వేసుకుంటూ బయలు దేరింది . సవాళ్ళను ఎదుర్కొనేందుకు సిద్దమయ్యింది.