వడ్రంగి పిట్ట (కథ)

మూలం: మార్క్‌ట్వేన్‌
తెలుగు: ఓల్గా


జంతువులు తమలో తాము మాట్లాడుకుంటూ ఉంటాయి. అందులో సందేహమేమీ లేదు. ఐతే వాటిని అర్థం చేసుకునే మనుషులు మాత్రం చాలా తక్కువ మంది ఉంటారు. నాకు అట్లా అర్థం చేసుకునే మనిషి ఒకరు తెలుసు. అతను నడి వయసు మనిషి. మంచి మనసున్నవాడు.
కాలిఫోర్నియాలో ఓ మూల అడవులకూ కొండలకూ దగ్గరగా ఉంటూ తన పొరుగునే ఉన్న జంతువుల్నీ, పిట్టల్నీ బాగా గమనించాడు. ఎంత బాగా గమనించాడంటే అవి ఏమంటున్నాయో వెంటనే మన భాషలో చెప్పగలిగేంతగా. అతని పేరు జిమ్‌బేకర్‌. అతని ఉద్దేశం ప్రకారం కొన్ని జంతువులకంతగా విద్యాగంధం ఉండదు. అవి చాలా మామూలుగా మాట్లాడతాయి.
అలంకార యుక్తంగా మాట్లాడలేవు. ఐతే కొన్ని జంతువుల భాషా జ్ఞానం చాలా గొప్పది. భాష మీద అధికారంతో తడుముకోకుండా మాట్లాడగలవు. అందుకే అవి ఎక్కువ మాట్లాడతాయి కూడా. తాము చక్కగా మాట్లాడ గలమని కూడా వాటికి తెలుసు. తమ భాషా చాతుర్యాన్ని ప్రదర్శించటంలో అవి ఆనందాన్ని పొందుతాయి. చాలా కాలం జాగ్రత్తగా గమనించాక అన్నిటిలోకి వడ్రంగి పిట్టలు మంచి సంభాషణ చతురులని బేకర్‌ నిశ్చయించుకున్నాడు. బేకర్‌ ఈ రకంగా చెప్పాడు.
''వడ్రంగి పిట్టలు చాలా తెలివైనవి. వాటికి మిగిలిన పిట్టలకన్నా అనుభూతి చెందే శక్తి ఎక్కువ. పైగా తమ అనుభూతిని మాటల్లో చెప్పగలవు కూడా. అదీ మామూలు మాటల్లో కాదు. గ్రాంధిక భాషలో, అలంకారాలూ, సమాసాలతో మిరుమిట్లు గొలిపే భాషలో చెప్పగలవు. ఆ పిట్ట మాటల కోసం తడుముకోవడం అంటూ ఎప్పుడూ ఉండదు. మనుషులు కూడా అట్లా మాట్లాడరు. ఈ వడ్రంగి పిట్ట మాట్లాడినంత వ్యాకరణ యుక్తంగా ఇంకో పిట్టగానీ జంతువుగానీ మాట్లాడలేదు.
పిల్లి అన్నింటిలోకి మంచి వ్యాకరణం మాట్లాడగలదని పేరు నిజమే. కానీ పిల్లులకు కోపం వచ్చినపుడూ, ఏ అర్ధరాత్రో దేనికోసమో పోట్లాడుకుంటున్నప్పుడూ వినండి పిల్లుల వ్యాకరణం సొగసు. ఇక మీరు నోరెత్తలేరు. చాలా మంది అమాయకులు పోట్లాడుకుంటూ పిల్లులు చేసే చప్పుడు భయంకరంగా ఉంటుందనుకుంటారు కానీ నిజానికి భయంకరంగా ఉండేది అప్పుడవి చేసే వ్యాకరణ ప్రయోగాలు. ఈ వడ్రంగి పిట్టలు వ్యాకరణ దోషాలతో మాట్లాడగా నేనెన్నడూ వినలా. ఒకవేళ తప్పీ జారి మాట్లాడినా అవి మనుషుల్లాగే సిగ్గుపడి నోరు మూసుకుని అక్కడినుంచి వెళ్ళిపోతాయి.
వడ్రంగి పిట్ట ఒంటిమీద రెక్కలున్నాయి గనుక అది పిట్టే. అది ఏ చర్చీకీ చెందదు గనుక కూడా అది పిట్టే నని నిశ్చయంగా చెప్పొచ్చు. లేకపోతే అది మనలాంటి మనిషే. దానికున్న సహజ శక్తులూ, అనుభూతులూ, ఆసక్తులూ మానవ స్వభావానికి సరిపోతాయి. ఈ కాంగ్రెస్‌ సభ్యుల కంటే ఈ పిట్టకు ఎక్కువ ఆదర్శాలేం లేవు. ఈ పిట్ట అబద్ధమాడుతుంది. దొంగతనం చేస్తుంది. మోసం చేస్తుంది వంచిస్తుంది. చేసిన వాగ్దానాలు తరచూ మర్చిపోతుంటుంది. అన్నమాట తప్పకూడదనే విషయం నువ్వెంత శ్రమపడీ ఈ పిట్ట బుర్రలోకి ఎక్కించలేవు. అన్నిటినీ మించి ఎవరినైనా సరే విమర్శించగలదు. పిల్లి కూడా ఆ పని చెయ్యగలదంటారా. సరే పోటీ పెట్టి చూడండి. మీ పిల్లి ఎక్కడుంటుందో తెలుస్తుంది. మరి మాట్లాడకండి. ఈ విషయాలు నాకు చాలా బాగా తెలుసు. మంచిగా చక్కగా చివాట్లు పెట్టడంలో కూడా ఈ వడ్రంగి పిట్ట అందర్నీ మించి పోతుంది.
ఔనండి. ఈ పిట్ట అచ్చం మనిషే. ఈ పిట్ట ఏడ్వగలదు, నవ్వగలదు, సిగ్గుపడగలదు, ఆలోచించగలదు, పథకాలు వేయగలదు, చర్చించగలదు, పుకార్లు పుట్టించగలదు.  నవ్వించగలదు. తానెంత తెలివి తక్కువ దద్దమ్మో కూడా మీకు మల్లెనే వడ్రంగిపిట్ట కూడా గ్రహించగలదు. బహుశ మీకంటే బాగా కూడా. అది మనిషి కాకపోతే పోనీ- మనిషే తాను వడ్రంగిపిట్ట ననుకోవచ్చు. ఈ పిట్టల గురించి నేనొక విషయం చెబుతా వినండి. ఇది నిజంగా జరిగిందే. నేను ఈ పిట్టల భాష బాగా అర్థం చేసుకుంటున్న రోజుల్లో ఓ చిన్న సంఘటన జరిగింది. ఏడేళ్ళ క్రితం నేను కాకుండా ఈ ప్రాంతంలో ఉండే ఒక్క వ్యక్తీ ఇక్కడి నుంచి వెళ్ళి పోయాడు. అప్పటి నుంచీ అదిగో అతని ఇల్లు ఖాళీగానే ఉంది. అది చెక్కలతో కట్టారు. ఒకటే పెద్దగది. ఒక ఆదివారం నేనిట్లాగే వరండాలో కూర్చుని ఉన్నాను. నీలపు కొండలకేసి చూస్తూ, చెట్ల ఆకులు ఒంటిరిగా గలగలమనటం వింటూ, పదమూడేళ్ళ నుంచీ ఏ కబురూ తెలియని మా ఇంటి గురించి ఆలోచిస్తూ ఎండపొడలో కూర్చోని ఉన్నాను.
అప్పడొక వడ్రంగిపిట్ట ఒచ్చి ఆ ఇంటి కప్పుమీద వాలింది. వాలుతూనే 'అరే... నేనొకటి కనిపెట్టాను' అన్నది. అట్లా అంటుంటే నోట్లోంచి జారి కిందపడిన ఓక్‌పండును కూడా అది పట్టించుకోలేదు. దాని దృష్టంతా ఆ కనిపెట్టిన విషయం మీదే ఉంది. అది కప్పులో ఉన్న చిన్న కన్నం. అది తల ఒక పక్కకు ఒంచి చూసి మెరుస్తున్న కళ్ళతో పైకి లేచింది. రెక్కలు టపటప లాడించింది.''ఇది కన్నమే అచ్చం అలాగే ఉంది. కాకపోతే అప్పుడనండి'' అన్నది.
మళ్ళీ తలవంచి ఇంకోసారి చూసింది. దాని కళ్ళు ఆనందంతో నిండిపోయాయి. రెక్కలూ తోకా ఆడిస్తూ ''ఇది చిన్న కంతే- ఎంత అదృష్టం. ఎంత చక్కని కంత కనపడింది'' అంటూ కిందకు ఎగిరివచ్చి ఓక్‌ పండును తీసుకొచ్చి ఆ కంతలో పడేసింది. అంతలోనే ఆ పిట్ట ముఖంలో చిరునవ్వు మాయమైంది.
నెమ్మదిగా ఏదో వింటున్నట్టుగా కూర్చుంది. పండు కన్నంలో పడిన చప్పుడే వినపడదేం అంటూ మళ్ళీ కంతలోకి చూసింది చాలా సేపు. తలపైకెత్తి ఒకసారి విదిలించుకుని మళ్ళీ ఇంకోవైపు నుంచీ చూసి మళ్ళీ తల విదిలించింది. ఆ కంతను పరిశీలించటం ప్రారంభించింది. అన్ని కోణాల్నించీ, చుట్టూ తిరిగి అందులోకి చూసింది. ఏమీ ఉపయోగం కనిపించలా. కప్పు అంచుమీద కెగిరి, కూచుని ఆలోచించి ఒకసారి కుడికాలుతో తల గోక్కుంది. చివరకు ''నాకిది చాలా ఎక్కువే. పెద్ద పొడవైన కన్నం. ఇక్కడ ఆలోచిస్తూ కూర్చునే సమయం కాదు. చేయాల్సిన పని చాలా వుంది. ఏమైనా సరే దీని సంగతేమిటో చూడాల్సిందే'' అన్నది.
మళ్ళీ ఎగిరి ఇంకో ఓక్‌ పండు తెచ్చి అందులో పడేసింది. మరుక్షణమే అదేమయిందో చూడాలని కన్నంలో తలదూర్చింది. కానీ అప్పటికే ఆలస్యమయింది. కాసేపు చూసి తలపైకెత్తి నిట్టూర్చి ''దీని దుంపతెగా ఇదేమిటో మాయగా ఉందే. ఏ దారీ కనపడదు. ఏమైనా ఇంకోసారి చూద్దాం'' అంటూ ఇంకో ఓక్‌ పండు తెచ్చింది. అది కన్నంలో పడేసి ఏమయిందో చూడటానికి ఎంతో ప్రయత్నించింది. కానీ ఏమీ లాభం లేకపోయింది. ''ఇలాంటి కంత ఇంతవరకూ చూడలేదు. చాలా కొత్తరకంలా ఉంది'' అంటూ తెగ ఆలోచించింది. కాసేపటూ ఇటూ ఊరికే తిరిగింది. తల ఊపుకుంటూ తనలో తాను మాట్లాడుకుంది. ఒక పిట్ట ఒక చిన్న విషయం గురించి అంత ఆలోచించటం నేనెన్నడూ చూడలా. ఆలోచన ముగిశాక మళ్ళీ కన్నం దగ్గరకు ఒచ్చి అరక్షణం చూసి ''సరే నువ్వొక పొడవైన లోతైన కన్నానివే కావొచ్చు.  కానీ నిన్ను ఓక్‌ పళ్ళతో నింపటం మొదలెట్టాను నేను. వంద సంవత్సరాలకైనా సరే నిన్ను నింపకపోతే నేనొక గాడిదనే'' అన్నది. అలా అని అక్కడినుంచి కదిలింది. అట్లా పని చేసిన పిట్టను మనం పుట్టాక ఎన్నడూ చూసి  ఉండం. ఒక నీగ్రోవాడిలాగా ఆ పనిలో మునిగింది. రెండున్నర గంటలసేపు నిర్విరామంగా ఆ పిట్ట పళ్ళు తెచ్చి ఆ కంతలో వేయటం నిజంగా చూడాల్సిన దృశ్యం. మళ్ళీ కంతలోకి చూడను కూడా లేదు. పండు తేవటం కంతలోకి వేయటం అంతే. చివరికి ఇక దాని రెక్కల్లో శక్తి లేకుండా పోయినప్పుడు ఆగింది. మంచు పట్టిన కుండలా దాని శరీరం నిండా చెమటలు కారుతున్నాయి. 'ఇప్పుడు నీక్కావల్సినన్ని పండ్లు వేశాననుకుంటా' నంటూ ఒంగి చూసింది. నిజంగా నన్ను నువ్వు నమ్మాలి. తలపైకెత్తేసరికి ఆ పిట్ట పూర్తిగా పాలిపోయి వుంది. ''ముప్పయ్యేళ్ళపాటు ఒక కుటుంబానికి సరిపోయేటన్ని పళ్ళు తెచ్చి వేశాను. కానీ వాటిలో ఒక్కటైనా కనిపించదేం? ఒక్కటి కనిపించినా రెండు నిమిషాల్లో నేను చచ్చి మ్యూజియంలో ఉండటానికి సిద్ధమవుతాను'' అన్నది. మళ్ళీ నెమ్మదిగా కప్పు అంచుమీదకు చేరుకొని కాసేపు నివ్వెరపాటు నుంచి తేరుకుని బుర్రను బాగుచేసుకుంది. అప్పుడు ఇంకో వడ్రంగిపిట్ట అటువైపుగా పోతూ ఈ పిట్ట ధ్యానాన్ని చూసి ఏమయిందని అడిగింది. ఈ పిట్ట మొత్తం విషయమంతా చెప్పి ''నా మాట నమ్మకపోతే స్వయంగా చూడు'' అంది. ఆ రెండో పిట్ట వెళ్ళి చూసి ఎన్ని పళ్ళు వేశావని అడిగింది. రెండు టన్నులకు ఏమీ తక్కువ వుండవు అన్నది ఈ పీడిత పిట్ట. రెండో పిట్ట మళ్ళీ చూసింది. కానీ దానికేమీ అర్థం కాలేదు. దాంతో అది ఓ కేకవేసి మరి మూడు పిట్టల్ని పిల్చింది. అన్నీ ఒచ్చి ఆ కంతను పరిక్షించాయి. మళ్ళీ ఈ పిట్ట చేత విషయమంతా చెప్పించాయి. మనుషులు ఎన్ని బుద్ధి తక్కువ ఆలోచనలు చేయగలవో అన్నీ ఈ పిట్టలు చేశాయి. ఇంకా పిట్టల్ని పిల్చాయి. చివరికా కప్పంతా రంగు పూసినట్లుగా పిట్టలు వాలాయి. దాదాపు ఐదువేల పిట్టలు ఒచ్చాయి. ఇక చర్చలు తిట్లూ ఒకటేమిటి. ఆ మాటలు నువ్విక వినలేవు. ప్రతి పిట్టా కన్నంలోకి చూడనూ, తన తెలివంతా బైట పడేటట్టూ తనకంటే ముందు చూసిన పిట్ట చెప్పిన దానికన్నా భిన్నంగానూ ఉండే మాట చెప్పనూ. ఆ ఇల్లంతా కూడా పరీక్షించాయి. ఆ ఇంటి తలుపులు సగం తెరుచుకుని ఉన్నాయి. చివరికో ముసలి పిట్ట ఆ తలుపుల గుండా దూరి చూసింది. అక్కడ పళ్ళన్నీ చిందర వందరగా ఇల్లంతా పడి ఉన్నాయి.
ఆ పిట్ట రెక్కలాడిస్తూ అరిచింది. ''అందరూ ఒకసారిటురండి. ఈ తెలివితక్కువ పెద్దమ్మ ఈ ఇంటిని ఓక్‌ పళ్ళతో నింపాలని చూసింది'' ఆ పిట్టలన్నీ మబ్బు ముక్కలా కిందకు వాలాయి. ప్రతి పిట్టా ఇంటిలోపలకు చూడనూ పొట్ట చెక్కలయ్యేలా నవ్వనూ. ఇట్లా చివరి పిట్ట వరకూ అదే పని చేశాయి.
ఒక గంటసేపు కప్పుమీద చెట్ల మీద కూర్చుని మనుషుల్లాగానే అదే విషయం గురించి మాట్లాడుకున్నాయి. ఆ పిట్టలకు హాస్యం తెలుసు. జ్ఞాపకశక్తి ఉంది. అమెరికా దేశం అంతటి నుంచీ మూడేళ్ళ పాటు వడ్రంగి పిట్టలు ఇక్కడకు వచ్చి ఆ కన్నాన్ని చూసి వెళ్ళాయి. మిగిలిన పక్షులు కూడా వచ్చాయనుకోండి. అవన్నీ ఈ విషయాన్ని గ్రహించి ఆనందించాయి గానీ నోవాస్కోటియా నుంచి మోసిమిటీకి వెళ్తూ వచ్చిన గుడ్లగూబకు మాత్రం ఇందులో ఏ విశేషమూ కన్పించలా. ఐతే మోసిమిటీలో కూడా ఆ గుడ్లగూబకు అసంతృప్తే కలిగి ఉంటుందనుకోండి.