బువ్వ

చిత్తలూరి
9133832246


బువ్వ దొరకనొళ్లు శాన మందున్నరు లోకమ్మీద... నువ్వు బువ్వొద్దంటవేంది తిను మల్ల... గుర్‌ గుర్‌... ముట్టెతోటి ముందుకు తోస్తూ పిల్లను తొందర చేస్తుంది తల్లి వరహం. ''నాకీ బువ్వొద్దు... తినబద్దయిత లేదమ్మా ఎందుకట్ల యిసిగిస్తవ్‌ నన్ను''ఏంది యిసిగిస్తున్ననా... ఎక్కడో కాల్తెనట గుర్రమైన వొరి గడ్డి తింటదట అట్లుంది నీ బడాయి... తిన్తిను.. దేశం మీన గీ బువ్వ గూడా దొరకనోళ్లు శానా మంది వున్నరు... మల్ల గా మనుషులోస్తే... గీ బువ్వ గూడా దొర్కదు.. అగో స్తంభం కాడ ఇందాకట్నుంచి ఒకడు గీ కూడు కోసమే నాచు పెట్టుకునున్నడు.... కనపడ్త లేదా''తల్లి వివరణతో మూతి ముందుకు సాచి బలవంతంగా ముద్ద నోట్లో పెట్టుకోడానికి తెగ ప్రయత్నం జేస్తున్నది పిల్ల వరాహం. ఊహు.. ససేమిరా నోట్లోకి బోతలేదు. మాంచి ఆకలి మీదనే వున్నది మల్ల... ఏమయిందమ్మా గీ పిల్లకు దీంతో ఎట్లా పాడయిద్ది... ఇంకా సేపయితే ఆ మాసిన గడ్డపోడు ... సగం సినిగిన అట్టు కట్టిన జిడ్డోడుతున్న,  పాయింటు తప్ప ఒంటి మీద మరో గుడ్డయినా లేక అర్థ నగ్నంగా వున్న ఆ బిచ్చపోడు స్తంభం సాటు నుంచి కుక్కలా నాచు పెట్టి చూస్తున్నోడు కర్ర దేవులాడుతున్నట్టుంది... దీని కేమో ఎంత సెప్పినా అర్థమైతలేదు ఏంజేయాలిగ....ఒకటే పరేశానయితుంది తల్లి వరాహం.
ఇంతలో వంటి మీద బట్టల్లోని మురికి కంటే కళ్ళల్లో ఆకలి ఎక్కువ కనబడుతున్న ఆ బిచ్చగాడికేదో కర్ర దొరికినట్టే వుంది. తమ కేసి రావటం చూసిన తల్లి వరాహం గుర్రంటూ ముట్టె పైకెత్తి పక్కనే వున్న మొండి గోడ దాటి కొంచెం ముందుకొచ్చింది. అప్పటి దాకా దాని ఆకారం సరిగా కనిపించని ఆ బిచ్చగాడు వొళ్లు భయంతో జలదరించింది. అది పర్వతమల్లె వుంది మరి దాడికి సిద్ధమైనట్టుగా వుంది. పైగా తమకు లభించిన ఆహారాన్ని తాను లాగేసుకోవాలని చూస్తున్నాడాయె.
నోట్లోకి ససేమిరా ముద్ద దిగని పిల్ల వరాహం తల్లిని... చేతిలో కర్ర జారిపోయి భయంతో రెండడుగులు వెనక్కేసి నిలబడ్డ బిచ్చపోడిని మార్చి మార్చి సూస్తుంది.
 అంత పెద్ద ఆకారం పైగా పిల్లతో వున్న తల్లి వరహాన్ని చూసి బతుకు జీవుడా అనుకుంటూ తిరుగుముఖం పట్టాడా బిచ్చగాడు. ఆ సందు మలుపులో మరికొంత మంది మనుషుల అలికిడి వినిపిస్తుంది.

''త్వరగా రెండు ముద్దలు నోట్లో వేసుకోరా.. లేకపోతే రోజంతా ఆకలితో చస్తావ్‌.. మల్లెవరో ఇటువైపే వస్తున్నట్టుంది'' ఈ సారి తానే భయపడుతూ కాస్తంత ప్రేమగానే బిడ్డను ప్రేరేపించింది తల్లి వరాహం. కాస్త శాంతంగా కనిపించిన తల్లికేసి  చూస్తూ.. ''అమ్మా నిన్నో ప్రశ్నడగుతాను. సమాధానం చెబితే నువ్వు చెప్పినట్టుగానే ఈ బువ్వ తింటాను సరేనా?'' అంది పిల్ల వరాహం.

దీని సందేహాలు కూల.... తిండి తిని రెండు రోజులయింది. ఏదో పక్కింటావిడ పుణ్యమాని ఇంత మంచి బువ్వ దొరికితే తినక ప్రశ్నలంటూ కాలయాపన చేస్తదేంది.. ఈ లోపల మరో అడుక్కుతినే వాడెవడయినా వస్తే ఇది కూడా దొరక్కుండా పోద్ది.. అడుక్కునే వాళ్ళ దాకా ఎందుకు... ఈ దేశంలో పొద్దంతా కష్టపడి పని చేసే ఎంతో మంది పేదలకూ మూడు పూటలా కనీసం పాసి పోయిన బువ్వ కూడా దొర్కుతలేదు.. అనుకుంట గబ గబ రెండు ముద్దల్ని నోట్లోకి దోపుకుని... నీ ఖర్మ అన్నట్లుగా బిడ్డకేసి చూసి...'' అడుగు... ఇందాకేదో ప్రశ్నడుగుతానన్నావ్‌?'' అంది.

''ఏం లేదమ్మా.... మన బువ్వ మనం దినాలె గానీ... గా మనుషుల బువ్వ మనకెందుకు జెప్పు... పాపం గా బువ్వ దొరక్క ఇందాకొచ్చిన గా బిచ్చగాడిలాంటి ఎంతో మంది పేదలు ఆకలితో అలమటించి.. ఎండకెండి వానకు తడిసి సోసొచ్చి రోడ్డుకవతలివైపు గా గుడి మెట్ల కాడ పడిపోవడం.. చనిపోవడం మన కళ్ళారా మనం ఎంత మందిని చూళ్లేదు....'' కాస్త తెలివిగానే జవాబులాంటి ప్రశ్న సంధించిన పిల్ల వరాహంకేసి ఆశ్చర్యంగా చూసింది తల్లి.

''నువ్వనేది నిజమేరా కన్నా... కానీ ఏం చేస్తాం చెప్పు.... నువ్వూ రోజూ చూస్తూనే వున్నావు కదరా చిన్నా.. ఈ పెంట గడ్డకి ఆనుకుని వున్న ఆ ఖరీదయిన కాంపౌండు వాల్‌ మీంచి రోజు ఎంతెంత అన్నం గడ్డలు గడ్డలుగా ఆ ఇంటి ఇల్లాలు... విసిరేస్తుందో తెలుసుగా... ఆమె వుద్దేశమేదయినా నిజానికి గత మూన్నేళ్ళనుంచి మన బతుకు దెరువు ఆ ఇల్లాలు యిసిరేసిన పుణ్యమే మరి...' అంది తల్లి. నిజమేగానన్నట్టు చూసి తల పంకిస్తున్న పిల్ల వైపు చూసి నిట్టూరుస్తూ మళ్ళీ చెప్పటం మొదలెట్టింది తల్లి వరాహం.....ఏందో ఈ రోజుల్లో కూడా మనుషులు ఆకలితీరని పరిస్థితులు...మనకొచ్చినయి తిప్పలు..నిజానికి... మనుషులకు అన్నం దొరికితేనే మనక్కూడా ఇంత బువ్వ దొరికేది... నా చిన్నప్పటి రోజుల్లోనయితే ఇంతకంటే బలాదూరుగా నా యజమాని నన్నూ మీ అయ్యనూ ఊరి మీద వొదిలేసేటోడు. గప్పుడు గీ స్వచ్ఛ భారతులు గట్రా ఎక్కడివి... అయినా గింత మంది జనం ఎక్కడున్నరు. అంతా జంగల్‌... మనుషులు స్వేచ్ఛగా ప్రకృతిలో విహరించెటోళ్లు.. మేము పెంటకుప్పల మీద బురద మడుగులల్ల మీదర విహారం చేసుకుంట హాయిగా బతికెటోళ్లం.

గిప్పుడెమైంది... మైదానాలు మాయమైనయి... ప్రకృతి నిండా రియల్‌ ఎస్టేట్ల ఫ్లాట్లయినయ్‌.. మరుగుదొడ్లలాంటి వసతులు కూడా మనుషులకు సమకూరినయి.. ఇగ మనలాంటోళ్ల జనాభా కూడా తగ్గిందనుకో... కాదు కాదు... తగ్గించారు... మెదడువాపుకు మనమే కారణమని... దోమల వ్యాప్తికి మనమో చేయి వేస్తామని... మనుషుల నమ్మకంతో మన ఊర జాతి ముఖ్యంగా అంతరించి పోతనేవుంది.. కొద్దో గొప్పో ఊళ్లల్లో  మిగిలిపోయిన మన లాంటోళ్లకు బతకమే కనా కష్టమైపోతుంది.. అందుకే ఎప్పుడూ ఎరుగని గిలాంటి బువ్వ కూడా తిని బతకాల్సి వస్తుంది.''

''ఇదంతా బానే వుందిగానమ్మా... గా పట్నంల మనుషుల ఆహారంకోసమే మనలాంటోళ్లను స్పెషల్గా అదేదో ఫాములల్ల పెంచుతరంటగా..... గాళ్లు భలే తెల్లగా... తెల్లోళ్లలాగా వుంటరట... గటువంటి సౌకర్యాలు  మనగ్గూడ గలిపిస్తే... మనం గూడ నీటుగా పెరిగి నలుగిరికీ ఉపయోగపడతం గదా....'' అని పిల్ల వరాహం అనగానే....

''బానే వుంది నీ వరస... మనుషులే కుక్కల్లా... నక్కల్లా... మనలాంటోళ్లలాగా బతుకీడుస్తుంటే... ఇగ మనగురించెవరాలోచిస్తరు...?'' అంది తల్లి, ఇంతలో మనుషులు కాస్త దగ్గరలో కొస్తున్నట్లేదో అలికిడయింది. తల్లి చెవులు రిక్కించి వింటూ విషయం గ్రహించేలోపే... గాలిలో ఏదో కర్ర రివ్వున దూసుకుంటూ వచ్చి... ఫట్‌ మంటూ తల్లి వరాహం కాలికి తగిలింది... క్షణాల్లో పిల్లను కాపాడేందుకు అడ్డంగా వచ్చిన నిలబడ్డందుకు కాలితో సరిపోయింది లేదంటే పిల్ల వరాహం పుచ్చ లేసిపోయేది.... రెండూ కలిసి పక్కనే వున్న ముళ్ల పోదలోకి దూరిపోయాయి. పిల్ల వరాహం బెదరిపోయి గస పోస్తూ తల్లిని రాసుకుంటూ నిలబడింది.. ఆకు సందులోంచి కర్ర విసురుగా వచ్చి పడ్డ దిశగా చూస్తూ అంది తల్లి వరాహం ''చెబితే విన్నావా...? నీ సందేహాలతో కాలయాపన చేయించావు... ఈ లోగా వాడెవడో ఇటు రానే వచ్చాడు.. కాసేపు నిశ్శబ్దంగా గమనిద్దాముండు ఏం చేస్తాడో....?''

మట్టి పెడ్డల్లాగా పడి వున్న అన్నం పెడ్డల వైపు ఆకలిగా చూస్తూ వాటిని చేరుకున్నాడా బిచ్చగాడు... అటూ ఇటూ చెట్ల పొదల్లోకి తేరిపార చూసి.. ప్రమాదమేదీ లేదని నిర్ధారించుకున్నాక.. అన్నం పెడ్డల్లో అరచేయినుంచాడంతే! ఎక్కడ పట్టుకున్నా తిన శక్యంగా లేదు ఆ బువ్వ పెడ్డలు... ముందు మంచి అన్నంలాగే వుంది... అప్పటి దాకా బూడిద కుప్పల్లోనూ... బురద మట్టిలోనూ పొర్లాడిన వరాహాలు ఆకలితో అన్నం పెడ్డల్లో మూతి దూర్చేసరికి... బువ్వ నిండా బూడిద...... బురద అంటుకుపోయి వుంది. అక్కడకి అరచేత్తో... అక్కడక్కడా అంటిన బురదనూ...బూడిదనూ నోటితో ఊదుతూ... సగం చిరిగిన తన ప్యాంటు గుడ్డ పెలికకు తుడుస్తూ... అన్నాన్ని శుభ్రం చేసుకుంటున్నాడు ఆకలిని చంపేందుకు.... అయినా తిన శక్యంగా లేదు బురదంటిన బువ్వ.... బూడిదంటిన మెతుకులు... ఇదంతా పొద చాటునుండి ఊపిరి బిగ బట్టి చూస్తున్నాయా వరహాలు.

''చూశావా... నీ వల్ల ఆ కాసిన్ని మెతుకులు తినలేక వెళ్లిపోతున్న ఆ బక్క పీనుగను పాపం!...'' జాలి పడింది పిల్ల వరాహం ''అవునా...?''

అంటూ తల పొదల్లోంచి పొటమరించి చూడబోయిన తల్లి వరాహం...'' ష్‌ ! గొడవ చేయకు వాడెందుకో తూలుతూ మన వైపే వస్తున్నాడదిగో!'' అంది పిల్లను తన ముట్టెతో మరింత పొదలోపలికి తోస్తూ....

దేనికోసమో వెతుకుతున్నట్లు నీరసంగా వచ్చిన ఆ బిచ్చగాడు... వరాహాలు దాక్కున్న పొద దగ్గరగా వచ్చి... తీక్షణంగా చూస్తూ ఆగాడు.. వాటి గుండెలు లబ లబలాడాయి... ఊపిరి బిగబట్టి అతన్నే చూస్తున్నాయి... ఇంతలో ఆ బిచ్చగాడు పొద దగ్గర పడిపోయి వున్న ఇంతకు ముందు తమ వైపు విసిరేసిన తన చేతి కర్రను తీసుకోవటం చూసి.. ''హమ్మయ్య... కర్ర కోసమన్నమాట...'' అనుకొని అంతలోనే మళ్లీ నెత్తి మీద పిడుగు పడ్డట్టు ఉలిక్కిపడ్డాయి... కొంపదీసి మళ్ళీ తమ పైకి విసురుతాడా యేమిటి ఆ కర్ర అనుకున్నాయవి. కానీ నీరసంతో నిలబడలేక తూలుతున్న తనకు ఆసరా కోసమని గ్రహించి ఊపిరి పీల్చుకున్నాయి తల్లి పిల్లలు.

కర్ర సాయంతో అతి కష్టమ్మీద పొదనుండి దూరంగా జరుగుతూ మొండి గోడవైపు కదులుతున్న ఆ ముసలి ప్రాణం దబ్బుమని కింద పడిపోయింది... అంతే ! ఎండిపోయిన పెదాలు మరింత విడివడ్డాయి... బాగా లోతుకుపోయిన ఎండిన డొక్క కాసేపు పైకి కిందికి ఎగ శ్వాసగా దిగ శ్వాసగా కదిలినట్లు కదిలి కాసేపటికి చలనం లేకుండా అయిపోయింది. తమ వైపు విసరివేయబడ్డ ముసలి చేతి కర్ర వైపు భయం భయంగా చూస్తూ పొదలోంచి మెల్లగా బయటకొచ్చాయి వరాహాలు...

ఆ ఎండలో చలనం లేకుండా చచ్చిపడివున్న ఆ బిచ్చగాడి శరీరం వైపు చూసిన పిల్ల వరాహం  చలించిపోయి వాళ్లమ్మతో అంటోంది...'' అన్యాయంగా ఆ ముసలి బిచ్చగాడి చావుకు కారణమయ్యావమ్మా నువ్వు.. పాపం ఎన్ని రోజుల్నుండి ఆకలితో వున్నాడో అల్లాడిపోయాడు.... నువ్వు మూతి పెట్టకుండా.. అసలు మనం ఆ బువ్వను ముట్టకుండా వుంటే ... ఓ రెండు పెడ్డలయినా తిని బతికేవాడేమో ఆ ముసలి పీనుగ.. అనవసరంగా అతని చావుకు కారణమయ్యావమ్మా నువ్వు....''

''ఛట్‌! నోరు ముయ్యి... నన్నెందుకే అంటావ్‌. నేనేమైనా అతని నోటికాడి కూడును లాక్కున్నానా... మన స్థావరంలో పడి వున్న బువ్వను మన ప్రాణాలు నిలుపుకోవడం కోసం నేను కదలించాను... నిన్ను తినమన్నాను.. లేకపోతే...

మనుషుల బువ్వ మీద నాకేమైనా మోజా... అయినా ఇదంతా మనుషులు చేసే తప్పిదమే తెలుసా బుడతా!'' అంది తల్లి వరాహం...'' అదెట్లా నువ్వు చేసిన తప్పును సమర్ధించుకుంటున్నావా ఆ ముసలాడి చావుకు పరోక్షంగా నువ్వే కారణమై కూడా వాళ్లమ్మను రెట్టించింది పిల్ల వరాహం.

ముమ్మాటికి నేను కాదు ఈ వ్యవస్థ.. దానిలోని మనుషులు.. అదెట్లాగంటావా...?

రోజూ అంతంత అన్నం ఎక్కువ తక్కువలొండి మన మొండి గోడ మించి ఇవతలకి విసిరి పారేసే గొడవతలి ఆ ఖరీదయిన బంగ్లాలోని ఇల్లాలేనాడయినా ఆలోచించిందంటావా ఇలాని....

అయ్యో అంతంత బువ్వ అలా పారేసే బదులు ఈ వీధిలోనే తెల్లారితే ఎదురొచ్చే ఎంతో మంది అడుక్కునే అన్నమో రామచంద్రాని అలమటించే వాళ్లున్నారు. వాళ్లల్లో ఓ నలుగురిని పిలిచి పెడితే ఆకలి తీరిన వాళ్లు ఇంకొంత కాలమైనా హాయిగా బతుకుతారు కదాని ఆలోచిస్తే అంత బువ్వను ఇలా మనం తిరుగాడే చెత్త కుప్ప పాలు చేయదు... ఒక పక్క... ఒక్క పూటయినా ఇంత అన్నం ముద్ద దొరక్క ఆకలితో అల్లాడిపోతున్న నిరుపేదలుంటే.. మరో పక్క ఇలా అన్నం విలువ తెలియక వండిన బువ్వను నేల పాలు చేసే తెగ బలిసిన బాపతులున్నారు.. ఇక పెళ్ళిళ్ళపుడూ... పండగలకూ.. పబ్బాలకు ఎంతెంత తినుబండారలను పసి గుడ్డుల్ని కుప్ప తొట్లలోనికి విసిరేసినట్టు విసిరి పారేస్తూ సన్నివేశాలూ.. పారేసిన విస్తరాకుల దగ్గర కుక్కలతో పాటు ఎంగిలి బువ్వ కోసమైనా వెంపర్లాడే ఎంతో మంది నిరుపేద బిచ్చగాళ్లని మనం ఇదే చెత్తకుప్ప కాడ ఎన్ని సార్లు చూడలేదూ.... ?రోత తిని బతికే మనలాంటోళ్లకేమో బువ్వ తినిపిస్తున్న ఈ మనుషులు... సాటి మనుషులు పస్తులతో చస్తుంటే పట్టించుకోక ఎంతో ఆహారాన్ని  ఇలా పెంటకుప్పల పాలు చేస్తున్నారు..... అలాంటి మనుషులు కాదా ఇలాంటి ముసలయ్యల ఆకలి చావులకు కారణం...?'' వివరించి చెప్పిన తల్లి కేసి చూసిన పిల్ల వరాహానికి ఏదో స్ఫురించింది... '' అమ్మా నీతో పాటు నేనూ ఇంక ఆ బువ్వ తింటాను పదవే'' అంది... తల్లి పిల్ల వరహాలు పొద పక్కనే చెత్తకుప్పలో చచ్చిపడి వున్న ముసలి బిచ్చగాడిని దాటుకుంటూ... చెల్లా చెదురై పడివున్న మట్టి పెడ్డల్లాంటి బువ్వ పెడ్డల్లోకి దారి తీసాయి... దారి మలుపులో మరో బిచ్చగాడెవరో వస్తున్న కర్ర చప్పుడు వినిపించి క్షణ కాలం చెవులు రిక్కించి నిలబడిపోయాయి... మట్టిలో కలిసిపోయిన పారేసిన బువ్వ కేసి ఆకలిగా చూస్తూ.....,.!