సమానత్వమే వీరబ్రహ్మం తత్వం

విశ్లేషణ

 - జంధ్యాల రఘుబాబు - 9849753298

''నీ ధర్మం నీ సంఘం నీ దేశం నువు మరవద్దు, జాతిని నడిపి నీతిని నిలిపిన మహనీయులనే మరవద్దు''  అని సినారె ఓ పాటలో రాశారు. ఆ పుణ్యమూర్తులు చూపిన మార్గం అనసరించుటే నీ ధర్మం అని, ఆ సంస్కర్తల ఆశయంగ నీవు నిలిచిన ఈ సంఘం అని కూడా భోదిస్తారు.  అలాంటి పుణ్యమూర్తుల్లో, మహనీయుల్లో, సంస్కర్తల్లో వీరబ్రహ్మం కూడా ఒకరు. అందుకే అయన్ని స్మరించుకోవడం. 

సమాజంలో కొంతమంది వ్యక్తులకు కొన్ని ముద్రలు పడతాయి. ఆ అభిప్రాయాలను దాటి ప్రజలు వారిని చూడడం చాలా కష్టం. కొందరు మహనీయుల పైన కూడా అవి తమ ప్రభావాన్ని చూపుతాయి. అలా పోతులూరి వీరబ్రహ్మాన్ని కూడా  కాల జ్ఞానం చెప్పిన వేదాంతిలాగే చూస్తున్నారు.  నిజంగా ఆయన జీవితపు లోతుల్లోకి వెళ్ళి, ఆయన రచనల్ని చదివితే ఆయనపై మనకున్న అభిప్రాయాలు మారతాయి. అందుకు ఉదాహరణ ఆయన రాసిన కాళికాంబ శతకం. అందులో ఆయన ఓ హేతువాదిగా కనిపిస్తాడు. ప్రతి స్త్రీని తన తల్లిగా భావిస్తానంటాడు. తనను దేవుడిగా చూడొద్దంటాడు.  అలాగే అంటరానితనాన్ని నిరసిస్తూ ఆయన రాసిన తత్వాలు కూడా ఉన్నాయి. అలా ఆయనలోని సామాజిక కోణాన్ని చూడవచ్చు.  ఆ కోణాన్ని వెలికి తీసే పని ఎన్నడూ లేని విధంగా నేడు మన ముందుంది. నేటి దేశ కాల పరిస్థితుల్లో ఆ మహనీయుడు చెప్పిన కొన్ని విషయాలను వెలుగులోకి తేవలసిన అవసరం ఏర్పడింది.  ఆయన చెప్పిన తత్వాలను అధ్యయనం చేసి అందులోని సాంఘిక కోణాన్ని వెలికి తీయవలసిన ఆవశ్యకత ఎంతో ఉంది.

శివపార్వతులను సమానంగా చూస్తాడు వీరభ్రహ్మం. ''శివుడు లేని చోట శివయుండనేరదు/ శివములేని చోట శివుడు లేడు/ శంకరుండు శివము చంద్రచంద్రికలట్లు'' అని చంద్రుడు వెన్నెల లాగ, పాలు నీళ్ళ లాగ ఇద్దరూ కలిసిపోయిన వైనాన్ని చెబుతాడు. స్త్రీని పురుషుడితో సమానంగా చూడడం ఈయన తత్వం.  అలాగే పాప పుణ్యాలపై కూడా ఆయన ఆలోచనలు వేరుగా ఉంటాయి. పుణ్యక్షేత్రాలు తిరిగినంత మాత్రాన పాపాలు పోవని చెబుతాడు. ''ఆశపాశములకు కూసమ్ము దొడుగక/ కాశిపోదునన్న కలదె ముక్తి?'' అని, ''ఏడు కొండలెక్కి చూడబోయిన వాడు/ కలతలంది బోడి తలగ వచ్చు/ ఏడు మెట్టులెక్కి ఈక్షింప మోక్షంబు'' అని ప్రశ్నిస్తాడు.  

వీరబ్రహ్మం చూపించే సమానత్వం ఎంతదాకా పోయిందంటే దేవుళ్ళను కూడా ఆయన వదిలిపెట్టలేదు. శివకేశవులను కూడా సమానంగా చూస్తాడు.  శైవులు,  వైష్ణవుల మధ్య వైరం అందరికీ తెలుసు. శివకేశవులు ఒక్కటేనని చెప్పిన తిక్కన సోమయాజి మాటలు కూడా ఇక్కడ మననం చేసుకోవాలి. ''కూడు లోకములకు కాడౌను పదయాత్ర/ పరమ సత్యలోకపరుడు శివుడు'' అనడం వెనుక ఎన్నో అర్థాలు దాగున్నాయి. కాడు అంటే స్మశానం. ప్రపంచంలో అతి ధనవంతుడి నుండి అతి నిరుపేద వరకు అందరూ కాడు చేరవలసిందేనన్నది బ్రహ్మం గారి తత్వం. వేమన చెప్పినట్టే శివకేశవులు ఒకటేనని చెబుతాడు బ్రహ్మం గారు. ''హరి దలచిన హరు దలచిన/ తిరమగు ధైర్యమ్ము గలుగు దీనత తొలగన్‌/ హరి హరులను సేవింపక/ స్థిరముగ ఈ భక్తుడగుట చెల్లదు కాళీ!'' అని ఆ ఇద్దరిని సేవించడం కాళిని సేవించడమే  అంటాడు. ఇక్కడ శివకేశవులు సమానమంటూనే స్త్రీ పురుషులు కూడా సమానమన్న భావం వ్యక్తమవుతుంది. ''శివుడంటేనేమి కేశవుడంటేనేమి/ శివకేశవుల మీది శిఖరాన వెలిగేటి/ చిన్మయ రూపుని చేరగల్గితిమేని'' అని నచ్చజెబుతాడు. ''శివహరి పురులొకటె చిక్కు తెలియ వేరు/ శివుడు హరియునేరి? చింతయేది?/ శివ గురువుల ధర్మ చిహ్నంబు లెరుగరో'' అంటుంటే వేమన పద్యం ''శివమతమున కెల్ల జెలగు హరి గురువు.....'' గుర్తొస్తుంది.

శిష్యుడి వేలును కోరిన, కన్నునే కోరిన గురువులను, విద్యనిచ్చినాక కూడా కులం వేరని తెలిసి వాటిని వెనక్కు తీసుకున్న గురువులను  చూశాము. వారి ప్రియ శిష్యులను చూసినాము. కులమో, గోత్రమో, ఇంకోటో చూసి తమ శిష్యుల్లో ఒకరినే ప్రియులుగా చేసుకొని, దానికి గురుభక్తి అని పేరుపెట్టిన గురువులు వారు. అలా శిష్యులను సమానంగా చూడలేని గురువు ఒక గురువేనా అన్న అనుమానం మనక్కలుగుతుంది. ఇక్కడే వీరబ్రహ్మం మన మనసుల్లో నిండిపోతాడు. తన దగ్గర ఉన్న శిష్యులనే కాదు, శిష్యుల ఏరికలో కూడ వీరబ్రహ్మం చూపే సమానత్వం ఆయనను, ఆయన వ్యక్తిత్వాన్ని, ఆయనలోని మూర్తిమత్వాన్ని ఓ శిఖరం పై కూచోబెడుతుంది.  సిధ్ధయ్య అని పిలువబడే షేక్‌ సయ్యద్‌ సాహెబ్‌, కక్కయ్య ఆయన భార్య ముట్టు, యాగంటి లక్ష్మప్ప, రెడ్డప్పస్వామి, అచ్చమ్మ, అన్నాజయ్య, మర్రి చిన్నయ్యాచార్యులు, ఆనంద భైరవ యోగి, జగ్గరాజు ఇలా వైవిధ్యమైన శిష్యగణం ఒక్క వీరబ్రహ్మానికే చెల్లు.

''గురుడనగా పరమేశుడు/ గురుతనగా బ్రహ్మ మంత్ర గుహ్యం తానౌ/ గురు శిష్యులొక్కటగుటే/ గురి కుదురుట యనియె'' అని గురువే దేవుడని చెబుతూనే గురు శిష్య సంబంధాన్ని, దాని ప్రయోజనాన్ని తెలుపుతాడు.  గురువు గుణాన్ని తెలుపుతూ ''మనసు స్వఛ్ఛమైన మంచువంటిది గదా/ దినుసు దినుసు మనసు తిప్పనేల/ మనసుగన్న యపుడె దినుసు తెల్లంబగు'' అని చెప్పిన వీరబ్రహ్మం మనస్సు ఎంత తెల్లనిదో మనకు తెలిసిపోతుంది.  ఉల్లిగడ్డలకు కూడా

ఉపదేశమిచ్చే దొంగ గురువులను హాస్యంతో దెప్పిపొడుస్తాడు వీర బ్రహ్మం. ఆయన గురు శిష్యుల్లో నాణ్యతను చూస్తాడు. అది కులం వల్ల, పుట్టుక వల్ల రాదు శిష్యుడి సామర్ధ్యం వల్లే వస్తుందని నమ్ముతాడు. అందుకే అతని శిష్యులను చూసినప్పుడు వారి ఎంపికలో ఎటువంటి స్క్రీనింగ్‌ టెస్టులు లేని ఒక  సమతావాది ఆయనలో కనిపిస్తాడు.  ''రాముని దయ రాజులకును/ రాముని చరణములె శరణు రాజులకున్‌/ రాముడె పరాన్న భుక్కయి/ స్వాముల దయగోరి గుడికి వచ్చెను కాళీ'' అని దేవుడిని బంధించినవాళ్ళు గురువులైపోయి ప్రజలను మోసం చేస్తున్నారని చెబుతాడు వీరబ్రహ్మం.        

వీరబ్రహ్మం వ్యక్తిత్వంలోని లక్షణమే సమానత్వం. అన్ని కులాల, మతాల,భాషల ప్రాంతాల వాళ్ళను ఒకటిగానే చూస్తాడు. దేవుడు భక్తుడు ఒకటేనంటాడు. దేవుళ్ళందరూ ఒకటేనంటాడు. స్త్రీ పురుషులు ఒకటేనంటాడు. గురు శిష్యులు ఒకటేనంటాడు.  వీరందరూ వేరువేరని చెబుతున్న నేటి రాజకీయ, సామాజిక  నేపథ్యంలో వీరబ్రహ్మం రచనలు ఎంతగానో ఉపయోగపడతాయి.  జనులందరిని ఏదో ఒక అంశం వెదికి వేరు చేయాలని చూస్తున్నవారికి కనువిప్పుకూడా కలుగుతుందని ఆశిద్దాం. ఆశించలేకున్నా, అలా విడగొట్టే  వారి గురించి ప్రజలు తెలుసుకోవడం మాత్రం జరుగుతుంది.   పోతులూరి వారి రచనల సమకాలీనత, ప్రాసంగికత మనకు సహాయం చేస్తాయి కూడా.