శ్రమే తప్ప ఫలితం దక్కని గుత్త సేద్య ప్రతిఫలనం 'మునికన్నడి సేద్యం'

రాచపాళెం చంద్రశేఖర రెడ్డి
9440222117

'మునికన్నడి సేద్యం' గుత్త సేద్యంలోని వెలుగు చీకట్లను చిత్రించిన నవల. దున్నేవాడిదే భూమి అనే నినాదం పాలకుల పుణ్యమా అని దున్న గలిగే వాడిదే భూమిగా మారిపోయిన నేపథ్యంలో నామిని నవలకు చాలా ప్రాముఖ్యముంది. గ్రామీణ ఆర్థిక జ్ఞానం అక్కడి భూ సంబంధాలు, వ్యవసాయ శాస్త్రం, గ్రామీణ ప్రజల ఆలోచనలు, ఆచరణలు పూర్తిగా తెలిస్తే తప్ప, వాటిల్లో అభినివేశం ఉంటే తప్ప 'మునికన్నడి సేద్యం' నవల రాయడం సాధ్యం కాదు. మిట్టూరు చినబ్బ నామినికి ఈ పరిజ్ఞానమూ, అనుభవమూ పుష్కలంగా ఉన్నాయి. కల్తీ లేని గ్రామీణ రచయిత నామిని.
ూ షశీతీస శీట aత్‌ీ ఱర వఞజూతీవరరఱఙవ షష్ట్రవఅ ఱ్‌ షaర షశీఅఙవవర ఎశీతీవ ్‌ష్ట్రaఅ ఱ్‌ తీవజూతీవరవఅ్‌ర (్‌. ఖష్ట్రaషష్ట్రఱసవaఅ: ూఅ ్‌ష్ట్రవ నబవర్‌ఱశీఅ శీట వఞజూతీవరరఱఙవఅవరర aఅస తీవజూతీవరవఅ్‌a్‌ఱఙవఅవరర)
నామిని సుబ్రహ్మణ్యంనాయుడు రచించిన నవల 'మునికన్నడి సేద్యం'. ఇది 1989లో సీరియల్‌గాను, 1990లో పుస్తకంగాను వచ్చింది. ఈ నవల గుత్తసేద్యం (కౌలు వ్యవసాయం) లోని శ్రమను, దాని ఫలితాన్ని ఆవిష్కరించింది. రచయిత ఊరైన మిట్టూరు ఈ నవలలో కథాక్షేత్రం. బహుశా ఈ నవలలోని పాత్రలు రచయితకు బాగా తెలిసినవే అయ్యుంటాయి. భూమి కలిగిన రైతుల జీవిత పరిణామాలను చిత్రించిన సాహిత్యం భారతీయ భాషలలో పుష్కలంగా వచ్చింది. అలాగే వ్యవసాయాధారిత వృత్తిదారుల, కూలీల జీవితాల వస్తువులుగా కూడా చాలా సాహిత్యం వచ్చింది. కాని గుత్త రైతు మీద మాత్రం రచనలు వచ్చినట్లు లేదు. మరాఠీలో హరినారాయణ ఆప్టే రచించిన 'మట్టిమనుషులు', కన్నడంలో 'కె. శివరామకారంత్‌ రాసిన 'మరల సేద్యానికి' చోపుని డప్పు' తెలుగులో వాసిరెడ్డి సీతాదేవి రచించిన 'మట్టిమనిషి' నవలలు గొప్పవే అయినా 'మునికన్నడి సేద్యం' వాటికన్నా విభిన్నమైన, విశిష్టమైన నవల. గుత్త రైతు శ్రమను, దాని ఫలితాన్ని అత్యంత వాస్తవికంగా చిత్రించడమే దాని విశిష్టత.
సేద్యం మూడు రకాలుగా ఉంటుంది. 1. కూలి సేద్యం 2. సొంత సేద్యం 3. గుత్త సేద్యం. ఎక్కువ భూమి కలిగిన రైతులు కూలీలతో చేయించేది కూలి సేద్యం. పరిమితమైన భూమిలో రైతులు స్వయంగా కష్టపడి చేసేది సొంత సేద్యం. సొంత భూమి లేని వాళ్ళు ఇతరుల భూమిని గుత్తకు తీసుకుని పండించి యజమానికి గుత్త చెల్లించి మిగిలింది తీసుకోవడం గుత్త సేద్యం. 'మునికన్నడి సేద్యం' గుత్త సేద్యంలోని వెలుగు చీకట్లను చిత్రించిన నవల. దున్నేవాడిదే భూమి అనే నినాదం పాలకుల పుణ్యమా అని దున్న గలిగే వాడిదే భూమిగా మారిపోయిన నేపథ్యంలో నామిని నవలకు చాలా ప్రాముఖ్యముంది. గ్రామీణ ఆర్థిక జ్ఞానం అక్కడి భూ సంబంధాలు, వ్యవసాయ శాస్త్రం, గ్రామీణ ప్రజల ఆలోచనలు, ఆచరణలు పూర్తిగా తెలిస్తే తప్ప, వాటిల్లో అభినివేశం ఉంటే తప్ప 'మునికన్నడి సేద్యం' నవల రాయడం సాధ్యం కాదు. మిట్టూరు చినబ్బ నామినికి ఈ పరిజ్ఞానమూ, అనుభవమూ పుష్కలంగా ఉన్నాయి. కల్తీ లేని గ్రామీణ రచయిత నామిని.
తిరుపతి పడమరగా ఇరువై అయిదు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న రంగంపేట నుండి ఇలామంతునాయుడు కుటుంబం, తిరుపతికి దక్షిణంగా అరేడు కిలోమిటర్ల దూరంలో ఉన్న మిట్టూరుకి వలస వచ్చి, అద్దాలామె అనే వితంతువు పొలాన్ని గుత్తకు తీసుకుని ఇంటిల్లపాది సేద్యం చేయడం, ఆ సేద్యంలో శ్రమ, అందుకు దక్కిన ఫలితం ఈ నవలలో వస్తువు. ఇలావంతునాయుడు మిట్టూరుకు అల్లుడే. ఆయన భార్య వెంకటమ్మ మిట్టూరు ఆడబిడ్డ. గురప్పనాయుడు ఆమెకు అన్న. 'మాలమాదిగ'లకు కూలీలిచ్చి సేద్యం చేయించుకోలేక అద్దాలామె పొలాన్ని గుత్తకిచ్చేసి తిరుపతిలో కాపురం పెట్టి కొడుకును చదివించుకోవాలనుకుంటుంది. ఆమే గురప్పనాయుడిని పంపించి ఇలామంతునాయుడు కుటుంబాన్ని అడుక్కు రమ్మంటుంది. ఇలామంతు నాయుడు పేరుకు ఆధిపత్య కులానికి చెందిన వాడైనా తనదంటూ చారెడు నేల లేని వాడు. కాడెద్దులు ఒక మడక మాత్రం ఉన్నాయి. బాడుగ మడకలు దున్నుతూ బతుకు సాగిస్తున్నాడు. ఇంట్లో అందరూ శ్రమ చేసేవాళ్ళే. మిట్టూరులో నూటికి పదిరూపాయలు వడ్డీ సంపాదించే కమ్మవాళ్ళున్నారు. ఇలామంతు మాత్రం శ్రమ తప్ప ఇంకేమీ తెలియనివాడు.
ఈ నవల స్వాతంత్య్రానంతరం భారతీయ గుత్తరైతు జీవితానికి ప్రాతినిధ్యం వహిస్తున్నది. నవలలోని అంతర్గత ఆధారాల ద్వారా ఈ నవల చారిత్రక నేపథ్యాన్ని, కథాకాలాన్ని గుర్తించవచ్చు. నవల ప్రారంభంలోనే వెంకటమ్మ మాటలవల్ల ఇలామంతు వెంకటమ్మల పెళ్లి జరిగి ముప్పై ఏళ్ళయింది. 1989 నుంచి ముప్పై ఏళ్ళు వెనక్కి వెళ్ళితే వాళ్ళ పెళ్ళి 1959లో జరిగి ఉంటుంది. ఇలామంతు నాయుడుకి ఆ రోజుల్లో 18 ఏళ్ళకు పెళ్ళియిందనుకుంటే అతను 1941 ప్రాంతంలో పుట్టి ఉంటాడు. క్విట్టిండియా ఉద్యమ కాలం అది. వాళ్ళకు 1967-1988 మధ్య 15 ఏళ్ళలో ముగ్గురు కొడుకులు, ఇద్దరు కూతుర్లూ పుట్టారు. ఇలామంతునాయుడు స్వాతంత్య్రోద్య కాలంలో పుడితే, ఆయన సంతానం 1967 ప్రాంతం నుండి స్వాతంత్య్రఫలాలను అందుకొని ఒక నయా సంపన్న వర్గం ఆవిర్భవించిన కాలంలో పుట్టారు. కాని వాళ్ళందరూ భూమిలేని నిరుపేద కష్ట జీవులుగానే మిగిలిపోయారు. అప్పటికే భూసంస్కరణలు అమలైనా వీళ్ళు మాత్రం భూమిలేని
వాళ్ళుగానే మిగిలిపోయారు. ఇదొక విషాద చిత్రం. ఈ నవల ప్రారంభమయ్యే నాటికి తిరుపతికి చుట్టుపక్కల గ్రామాల ప్రజలు తిరుపతిలో అనేక వ్యాపకాలతో తిష్ట వేస్తున్నారు. అద్దాలామె తిరుపతి చేరితే ఇలామంతునాయుడు పల్లె చేరాడు.
ఈ నవలలో మనకు కొట్టొచ్చినట్లు కనిపించేది ఇలామంతు నాయుడు భార్యాబిడ్డల శ్రమ స్వభావం. వరి పైరు నాటడం, కలుపు తియ్యడం వంటివి వదిలిపెడితే తక్కిన పనులన్నీ వాళ్ళే చేసుకున్నారు. చాడ వెయ్యటం, నారు వదలటం, నారు పెరకటం, నాట్నానికి నారు కట్టలు వెయ్యటం, అడవికి పోయి ఆకు కోసుకురావడం, అందరూ పోయి పేడ ఏరుకుని రావడం, గడ్డివామి వెయ్యడం- వాళ్ళకు చేతగాని పనిలేదు. చద్ది సంగటే వాళ్ళకు ఆహారం. అత్యవసరమైనప్పుడు పరిమితంగా కూలీలను పెట్టుకుంటారు. బదులు సేద్యం చేస్తారు. ఇంటిల్లపాది కష్టించి మూడున్నర ఎకరాలలో వరి పైరు వేశారు. వడ్లు బాగా రాలాయి. ఖర్చు, ఆదాయం లెక్కవేస్తే వాళ్ళకు మిగిలింది అప్పే. ఇలామంతు నాయుడు మాటల్లో ''మన రెక్కల కష్టం ఏడేలు. మనకు గిట్టుబాటు కలిగింది అయిదేలు. మనకు రెండేలు నష్టం'' అప్పటికే వ్యవసాయం లాభదాయకం కానిదైపోయింది. గురప్ప నాయుడు మాటల్లో ''ఈ కాలం యెవసాయంలో ఏమి వస్తా వుండాది. ఎంత జేసినా రాతిమింద సేద్యం గానే వుండాది'' తొలి ఫలితంతో రెండు వేలు నష్టపోయిన కుటుంబం, రెండో ఫలితంలో చెరుకు, వేరుశనగ, వరి పైరు వేశారు. ఒరుపు వచ్చింది. కరెంటు కోత వచ్చింది. బాడుగ నీళ్ళు పారించినా వేరు శెనగ ఎండిపోయింది. తర్వాతి ఫలితంలో పోసిన నారే ఎండిపోయింది. చివరికి ఆ కుటుంబానికి దక్కింది ఒక ఎద్దులబండి, రెండావులు. ఇలామంతునాయుడు బండెక్కాడు. పెద్దకొడుకు మునికన్నడు చెక్‌డ్యాం పనులకు వెళ్ళాడు. రెండో కొడుకు ధర్మడు కొయ్యమిల్లులో పనిలో చేరాడు. ఆఖరుకి రేషన్‌ బియ్యం కొనుక్కొని తినే పరిస్థితి వచ్చింది. ప్రకృతి, పాలన రైతులను భూమి నుంచి దూరం చేశాయి. ఇదీ ఈ నవలలో గుత్తరైతుల జీవిత పరిణామం.
వ్యవసాయ సమాజంలో ఆర్థిక ఆకాంక్షలు ఎలా
ఉంటాయో 'మునికన్నడి సేద్యం' నవల వాస్తవికంగా ఆవిష్కరించింది. అద్దాలామె తన భూమిని గుత్తకు చేసుకోమనే ఇలామంతునాయుణ్ణి రంగంపేట నుంచి మిట్టూరికి పిలిపించింది. వాళ్ళు రాగానే కూలీలుగా పనిచేయమంది కాకుంటే జీతగాళ్ళుగా పని చేయమంది. ఇలా ఎందుకు చేసిందంటే గురప్పనాయుడి మాటల్లో ''గుత్త ఒకటికి రెండంతలు దొబ్బుదామని'' ఆ తర్వాత ఆమె గుత్తకే తీసుకోమంటూ భూమి, నీళ్ళు, కరెంటు తనవిగా నీకు పండిన పంటలో రెండు వంతులు తనకిచ్చి, ఒకవంతు ఇలావంతునూ తీసుకోమంది. బేరాలు జరిగి జరిగి చివరికి మూడున్నర ఎకరాలకు ఫలితానికి ఇరవైఅయిదు మూటలు గుత్తకు ఒప్పుకొనింది. అద్దాలామె వీలయినంత ఎక్కువ రాబట్టుకోవాలనే రాజనీతిని ప్రదర్శించింది. గురప్ప తన వాద పటిమతో ఆమెను దారికి తెచ్చుకున్నాడు.
అద్దాలామె పొలం 50 గుంటలు. మూడున్నర ఎకరాలు. కాని పైరు నాటడానికి వచ్చిన కూలీలు అది 60 గుంటలంటారు. మునికన్నడు 50 గుంటలే అంటాడు. అద్దాలామె భూమి మాకు కూడా తెలుసునని చెప్పి దళిత కూలీలు దానిని నాటడానికి 50, 55 మంది కూలీలు పడతారంటారు. ఆఖరికి 45 మంది  కూలీలు పడతారు. సరేనా అంది ఒకామె. చివరికి 33 మంది కూలీలకు ఒప్పుకున్నారు. ఒప్పందం కుదిరినాక 27 మంది కూలీలే వచ్చారు. అదేమాని అడిగిన మునికన్నడితో ''మేము నలగరమే వస్తాం. దాంతో నీకేంపని పొద్దుబార నుండగానే పనికాకుంటే అప్పుడడుగు'' అని ఒకామె దబాయించింది. పని చేయించుకునే వాళ్ళు  సాధ్యమైనంత తక్కువ ఖర్చుతో చేయించుకుందామనుకుంటారు. పని చేసేవాళ్ళు సాధ్యమైనంత ఎక్కువ రాబడదామనుకుంటారు. ఇదీ ఇందులోని ఆర్థిక సూత్రం.
సేద్యంలో మూడు రకాలు ఉంటాయని అనుకున్నాం. వాటిలో సొంత సేద్యం, గుత్త సేద్యంలలో కలిపి మరొక రకమైన సేద్యముంది. అది బదులు సేద్యం. అది వస్తుమార్పిడి పద్ధతి వంటిది. 'మునికన్నడి సేద్యం' నవల బదులు సేద్యాన్ని మనకు పరిచయం చేస్తుంది. ఒకరు ఒకరోజు ఇంకొకరికి పొలంలో పనిచేస్తే, వారు వారికి మరో రోజు అదే పని చేయడం బదులు సేద్యం. చెంగమనాయుడు (ఒంటోడు) మునికన్నడు ఇలా బదులు సేద్యం చేస్తారు నవలలో. చెంగమనాయుడు ఎరువును మునికన్నడు బండికెత్తి పోస్తే, ఆయన ఎద్దులు మునికన్నడికి ఇస్తాడు చెంగమనాయుడు. వారి పైరులో కలుపును మునికన్నడు ఇంట్లో వాళ్ళంతా తీస్తే మళ్ళీ ఆయన తన ఎద్దులు వాళ్ళకిస్తాడు.
కొన్ని సందర్భాలలో అయిన వాళ్ళ కన్నా ఇతరులే మేలనిపిస్తారు గ్రామాలలో. వెంకటమ్మ గురప్పనాయుడి చెల్లెలు. కొడవళ్ళు కావాలని గురప్ప భార్యను వెంకటమ్మ అడిగితే ఆమె యాడుండాయి? అంటుంది. అదే పక్కింటామె అడగ్గానే నాలుగు కొడవళ్ళు ఇస్తుంది.
ఈ నవలలో మధ్య తరగతి సంస్కారానికి దిగ్భ్రమ కలిగించే అంశం పాత్రలు మాట్లాడే భాష. చాలా మొరటుగా, బండగా ఉన్నట్లు అనిపించే భాష. మనుషులు ఇలా ఎక్కడన్నా మాట్లాడుకుంటారా అనిపిస్తుంది. కుటుంబంలో భార్య, భర్త, వాళ్ళ సంతానం ఎలా మాట్లాడుకోవాలో ఒక నియమం
ఉంది. ఈ నవలలో ఇలామంతునాయుడు, వెంకటమ్మ, మునికన్నడు, ధర్మడు, నాగరాణి పరస్పరం బాగా ప్రేమతో ఉంటారు. కాని చాలా సమయాలలో వాళ్ళ మాటలు నాగరిక ప్రపంచానికి ఆశ్చర్యం కలిగిస్తూ ఉంటాయి. వెంకటమ్మ తన భర్త ఇలామంతును అనేక పర్యాయాలు పూచికపుల్లతో సమానంగా తీసేసి మాట్లాడుతుంది. తాను చెయ్యాలనుకున్న పనికి అడ్డుపడుతున్న భర్తను ''నీ మొకాన అగ్గిబెట్ట. దరిద్రుడా! నిన్ను కట్టుకోని ముప్పైయేండ్లు కావస్తా వుండాది. పద్మూడేండ్ల ప్రాయంలో నీ ఎదాన తోసినారు. ఏ పొద్దన్నా సంసారం రక్తికట్టిందా!'' అంటుంది. తొలి ఫలితంలో వచ్చిన ఆదాయ వ్యయాలను లెక్క వేస్తున్న సమయంలో ''యింగజాల్లే రెండూ రెండు చేతుల్తో మూసుకోని పొనుకో. బొక్క తెరిస్తే ఒప్పుకునేదిలా'' అని దబాయించేస్తుంది. ఆవును అమ్మకానికి పెట్టిన సందర్భంలో ఆమె చాలా తీవ్రంగా మాట్లాడుతుంది. ''ఈ కోతి మొకం యెదవ చేష్టలు తలుచుకుంటే మునికన్నా! ఈ మొగోడి చేత యేలు తొక్కించుకొని బొట్ట కట్టించుకున్నప్పటి నుంచి ఈ వాటంతోనే గదరా ఈ దరిద్రుడితో యేగతా వుండేది?'' అంటుంది. రచయితే అన్నట్టు ''తగరారు మొగుడితో ఆడడంలో యెంగటమ్మకు మించిన ఆడామె ఈ కలిగ్గంలో వుండదు''. వెంకటమ్మ భర్తనే కాదు దేవుణ్ణి, కరెంటు చార్జీలు వసూలకు వచ్చిన వాళ్ళను కూడా అలాగే మాట్లాడుతుంది. వెంకటేశ్వరస్వామి అంటే ఆమెకు భక్తే. మొక్కుబడులు మొక్కుకుంది. తీర్చింది. కాని కరెంటు కోతలు వచ్చి పైరు ఎండిపోతా ఉంటే, తిరుమల మీద నిరంతరాయంగా దీపాలు వెలగటం చూసి ''నా బట్టా దేవుడా! నీ కొండకు వుండేే కరెంటు మా పైరుకు లేకపాయ గదరా కూలిపోయిన దేముడా!'' అనగలిగింది. కరెంటు కోతలతో రైతులు అల్లాడిపోతుంటే, ఆ సమయాల్లో కరెంటు ఛార్జీలు వసూలుకు వచ్చిన వాళ్ళ మీద వెంకటమ్మ ఎగిరిదూకింది. వాళ్ళు పోలీస్‌ కంప్లెయింట్‌ ఇస్తామంటే 'ఇచ్చుకో బో రా నా బట్టా! పోలీసోళ్ళకు గాకుంటే వాళ్ళమ్మా ముండగాళ్ళ కిచ్చుకోబో. నా యెంటిక గూడ పెరుక్కోలేరు'' అంటుంది.
మునికన్నడికి అమ్మంటే ప్రాణం. అయినా వెంకటమ్మ లచ్చుములతో తిట్టించుకొని వచ్చి బాధపడుతుంటే ''నువ్వు బో నియ్యమ్మా  అష్ట దరిద్రప నాయాల ముండా'' అంటాడు. పొలంలో వరిపైరు నాటడానికి వచ్చిన కూలీలలో ఒకామె, గుంటలు తక్కువ చెప్పిన మునికన్నడిని ''రంగంపేట నుంచి వచ్చిన మా మేనమామ కొడకా! నీకు అద్దాలామె కయ్య ఈ రోజు కొత్త. మాకది బలే పాతగాని నువ్వు రెండూ రెండు చేతుల్తో మూసుకో'' అని యాసండం పడింది. ఇంకా కొన్ని సమయాలలో మునికన్నడు, ధర్మడు, నాగరాణి ఇలాగే మాట్లాడతారు. ఈ మాటలు గ్రామీణ, జీవితపు లోతులు తెలిసిన వాళ్ళకు చాలా సహజంగా అనిపిస్తాయి. తెలియని వాళ్ళకు ఎబ్బెట్టుగా అనిపిస్తాయి. రచయిత గ్రామీణ జీవిత వాస్తవికతను అక్కడి భాషలోనే వ్యక్తం చేశాడు.
ప్రపంచీకరణ ప్రవేశానికి ముందటి చిత్తూరు జిల్లా గుత్త సేద్యానికి ఈ నవల అద్దం పట్టింది. ఈ పజ్జెనిమిదేళ్ళలో దేశమంతా మారినట్లే మిట్టూరు కూడా మారింది. అక్కడ కూడా భూమి ఇవాళ అంగడి సరుకైంది. అక్కడి మానవ సంబంధాలు మారాయి. ఇలామంతునాయుడు ఇప్పుడు 75 ఏళ్ళు దాటుంటాడు. వెంకటమ్మ 70 ఏళ్ళు పైబడి ఉంటుంది. మునికన్నడు 40 ఏళ్ళ వయసులో ఉంటాడు. ధర్మడు 38 ఏళ్ళ వయసులో ఉంటాడు. వీళ్ళందరూ చూస్తుండగానే మిట్టూరు మారిపోయి ఉంటుంది. అద్దాలామె తిరుపతిలో ఏమైంది? గురప్పనాయుడు ఎద్దులబండి ఏమైంది? ఒంటోడు ఏమయ్యాడు? ఈ రెండు దశాబ్దాల పరిణామాలను నామిని సుబ్రహ్మణ్యం నాయుడు మరో నవలలో చిత్రించగలిగితే మన దేశాన్ని మన పాలకులు ఎటు తీసుకు పోతున్నారో తెలుస్తుంది. చెరుకు ఫ్యాక్టరీలు, పాలడైరీలు అదృశ్యమై పోయాయి. రైతు భూమికి దూరమై సారాయి కాంట్రాక్టరో, రోడ్డు కాంట్రాక్టరో అయిపోయాడు. అడవిని ఏదో కంపెనీ కంపెనీలో, కార్పోరేట్‌ సంస్థో వచ్చి దిగేసి ఉంటుంది. బావులలోని బోర్లూ దిగేసి
ఉంటాయి. ఆ బోర్లు కూడా ఎండిపోతూ ఉంటాయి. ఇంకా చాలా మార్పులు వచ్చి ఉంటాయి. అందువల్ల ప్రపంచీకరణ మిట్టూరును నామిని నవలీకరించటం నేటి అవసరం.
ూ షశీతీస శీట aత్‌ీ ఱర వఞజూతీవరరఱఙవ షష్ట్రవఅ ఱ్‌ షaర షశీఅఙవవర ఎశీతీవ ్‌ష్ట్రaఅ ఱ్‌ తీవజూతీవరవఅ్‌ర (్‌. ఖష్ట్రaషష్ట్రఱసవaఅ: ూఅ ్‌ష్ట్రవ నబవర్‌ఱశీఅ శీట వఞజూతీవరరఱఙవఅవరర aఅస తీవజూతీవరవఅ్‌a్‌ఱఙవఅవరర. ూఅ వరఝవ ఱఅ వీaతీఞఱర్‌ కూవఅఱఅఱర్‌ aవర్‌ష్ట్రవ్‌ఱషర aఅస కూఱటవ ూ.114)