సమకాలీన కవిత్వ చిత్రణ 'పునాస' (పరిశీలన)

 సిద్దెంకి యాదగిరి
9441244773


దాదాపు పదిహేనేళ్లపాటు రాసిన కవితల్ని కుప్ప పోసి 'పునాస' రూపంలో 2006లో ప్రచురించాడు. అప్పటికీ ఉన్న సంప్రదాయాన్ని కాదనీ, తన కవితా శీర్షికలు కాదని పుస్తకానికి శీర్షిక పెట్టాడు. పునాస అనేది వర్షాధార పంట. ఈ పదాన్ని తెలంగాణలో వాడుతారు. ఆలాంటి నూత్న ఒరవడి ద్వారా పుస్తకం తెచ్చి తెలుగు కవిత్వంలో సుస్థిర స్థానంతో తనదైన ముద్రవేసుకున్నాడు.
గాయం మనిషికి తగిలినా, మనసుకు తగిలినా గాయపు తాలూకు గురుతులు నిలిచిపోతాయి. వాటిలో తడిమి చూసుకున్నపుడు చలించే మనసు  అతులాకుతలం చేస్తుంటది. ఎతల ప్రవాహాన్ని అక్షరాలతో దేవి (వెతికి) మనసుకు హత్తుకునే విధంగా అల్లినపుడు బాధలు గాథలవుతాయి. గేయాలవుతాయి. కవితలవుతాయి. ఎందరికో భవిత అవుతుంది. తన ఎతల్ని ఎదలోతుల్లోని బాధల్ని అక్షరీకరిస్తున్న కవి తైదల అంజయ్య. వెలివాడ బతుకు వలస జీవితంలో, వలపోతలో చదువుతో చుట్టూ ఉన్న బతుకుల్ని చదివినోడు.

తన కవిత బతుకుల్నే చిత్రిస్తున్నాడు. సిద్దిపేటకు డిగ్రీ చదవడానికి వెళ్లినప్పుడు నందిని సిధారెడ్డి గారి పరిచయం ఎడారిలో వసంతాగమనమైంది. మంజీర రచయితల సంఘం ఇచ్చిన ప్రోత్సాహం కొత్త విషయాన్ని నేర్చుకునేలా చేసింది. దాదాపు పదిహేనేళ్లపాటు రాసిన కవితల్ని కుప్ప పోసి 'పునాస' రూపంలో 2006లో ప్రచురించాడు. అప్పటికీ ఉన్న సంప్రదాయాన్ని కాదనీ, తన కవితా శీర్షికలు కాదని పుస్తకానికి శీర్షిక పెట్టాడు. పునాస అనేది వర్షాధార పంట. ఈ పదాన్ని తెలంగాణలో వాడుతారు. ఆలాంటి నూత్న ఒరవడి ద్వారా పుస్తకం తెచ్చి తెలుగు కవిత్వంలో సుస్థిర స్థానంతో తనదైన ముద్రవేసుకున్నాడు. తనది మొదటి పుస్తకమైనా రంగినేని ట్రస్టు అవార్డు, ఉమ్మడిశెట్టి అవార్డ్‌ పొందింది. తన మొదటి పుస్తకం ద్వారా పరిపక్వత చెంది ప్రసిద్ధుడయ్యాడు. మరో పుస్తకం 'ఎర్రమట్టి బండి'. 'పునాస' ప్రస్తుతం  శ్రీ కృష్ణ దేవరాయ విశ్వవిద్యాలయంలో ఎం.ఏ. చదువుతున్న (పీ.జి) విద్యార్థులకు పాఠ్య పుస్తకం.
తైదల అంజయ్య బాల్యం పూల పానుపు కాదు. పల్లేరు కాయల పరుపు. ఇంటిపేరు తైదల ఒంటి నిండా ఆకలి. పేరు అంజయ్య గంజి కూడా దొరకని దీనస్థితి. ఆకలిని గెలుచుటకు అడవిని ఆశ్రయించి రకరకాల కాయల్ని తిని ఆకలి చల్లార్చుకున్నోడు. 'నాకు బాల్యం లేదు' అని మాక్సిం గోర్కి చెప్పినట్లు కవిక్కూడా బాల్యం లేదు. అంతేకాదు. 'నా కుగాదులు లేవు. ఉషస్సులు లేవు. అని దేవులపల్లి కృష్ణశాస్త్రి వ్యక్తీకరించినట్లు అంజయ్యకు కూడా లేవు.
బాకీల బాధలు వెంటబడి తరిమితే వలసపోయిన కుటుంబం అంజయ్యది. తల్లిదండ్రులు పనిల. వాళ్లని చూస్తూ ఒంటరి జీవితం గడిపాడు. తన ఈడు వాళ్లతో ఆడుకున్న దాఖలాలు లేవు. ఏడిస్తే ఓదార్చే వాళ్లు లేరు. బాల్యం అడవిలో పొద్దూకింది (పొద్దూంది). అడవిలో తెల్లారింది. ఒంటరితనం బాధించకున్నా బాధిస్తూనే ఉంటది. శిక్షించకున్నా శిక్షిస్తనే ఉంటది.
ఎవరైన తన అయ్యవ్వల గురించి, పూర్వీకుల గురించి ఉన్నదానికంటే అధికంగా చెపుతరు. కుండ పగలగొట్టినట్లు నిజం చెప్పుతడు ' కరువుకు / మనుషులను అమ్ముకున్నప్పటి / ఆకలి చావు మా తాత / అప్పులను తీర్చుటకు / కడుపు గట్టుకు వలస బతుకు మా అయ్యా / చినిగిన అంగిలాగుతో / బడిలో చేసే జండా వందనం నేను'' (ఇండియన్‌ హెరిటేజ్‌)లో తాతది, తండ్రిది. తన బాధను మూడు చరణాల్లో వొడువని మూడు తరాల గోపను ఆవిష్కరించిన ప్రయోగం.
ఈ కవిత తనదనుకున్నట్లే రాసుకున్నాడు కానీ తన కులానికంతటికి వర్తించబడింది. సిద్దిపేట నుండే కాక వివిధ ప్రాంతాల నుండి ఆర్మూర్‌, నిజామబాద్‌ లాంటి పట్టణాలకు వలసెల్లిన అనేక మందిని, దేశంలో అత్యధికంగా వలస పోయే పాలమూరు లేబర్లని వలస జీవితాలను చిత్రించడం వలన సార్వజనీనమైంది. ఈనాడు ఉద్యోగాలు చేస్తున్న మాల మాదిగ కుటుంబాల పిల్లల దుస్థితి చినిగిన చెడ్డీలతో, చెప్పుల్లేని కాల్లతో, పాఠశాలకు వెల్లడం సాధారణమే అయినా ఆనాటి సమాజ దుస్థితిని ప్రతిబింబిస్తుంది. కూడు, గూడు, గుడ్డలేని భారత ఆర్థిక సంక్షోభానికి అద్దం పట్టింది.
కవి ఎదిగినా ఒదిగే లక్షణాలను కల్గివున్నాడని కవిత్వం చదివితే గాని తెలియదు. దళితుడు అందునా మాదిగ కులం. ఆ బాధల్ని అనుభవించినోడు. తన మూలాల్ని మరిచిపోలేక ఆనాటి బతుకుల్ని అక్షరాల్తో అతికిస్తున్నాడు. '' దొడ్డికాడ దొరతీయించిన బస్కీలు / అడుక్కోని తొడుక్కున అంగీలు / నలిగే ఎండుటాకుల చప్పుళ్ళు / నేను రాసుకునే రాతలు' తన బతుకున ' నేపథ్యం' ద్వారా వెల్లడి పరుస్తాడు.
గ్రామంలో ఏ వైపు వెళ్లినా నేలంతా భూస్వాములదే. వంటచెరుకుకైనా, శిత్సలకాయలకైనా, బలుసుకు పండ్లనైన అడవిలో తెచ్చుకొని తినాల్సిందే. ఆ సమయంలో దొరకంట్లే పడితే వివిధ శిక్షలు భరించాల్సిందే. అలా బస్కీలు (గుంజీలు) తీశాడు.  పెయినిండ అంగీల్లేక పాతవి ఉన్నవాల్లను అడుక్కొని తొడుక్కునుడే...... ఇలాంటి జీవితం ఈ కవికుంది కాబట్టే ఆకలి బాధ ఆకలి అవుతున్న వాడికే తెలుసు. 'మంటలచే మాట్లాడించి / రక్తంచే రాగాలాపన చేస్తాను' అన్న శ్రీశ్రీ గుర్తుకు వచ్చే విధంగా ఎండుటాకుల్లాంటి జీవితాలను రాస్తానని స్పష్టతని ఇచ్చాడు కవి.
డబ్బు పేరున మనిషి జబ్బుల్ని అరువు తెచ్చుకుంటున్నాడు. మందులతో నయంకాని నయవంచనల్ని తెగుడుతూనే ఆకలిని వెంటాడుతూ పరిగెత్తుతాను అంటాడు. వివిధ దుఃఖాల్ని జయించడానికి అనేక రకాలుగా నిరంతరం శిక్షణ పొందుతూ ఉంటానని భరోస కల్పిస్తున్నాడు. జీవితాన్ని విమర్శిస్తున్నాడు కవి. మాథ్యూ ఆర్నోల్‌ ్డ పేర్కొన్నట్లుగా జీవిత విమర్శనమే  కవిత్వం ' (ూశీవ్‌తీవ ఱర ్‌ష్ట్రవ షతీఱ్‌ఱరఱఓఎ శీట శ్రీఱటవ) అన్నట్లు కవిత్వీకరిస్తూ ' నిశ్శబ్దపు చీకట్లో చుట్టూ పాతివున్న ఖడ్గాల్లోంచి/ దుఃఖపు సముద్రంలో విలపిస్తున్న / మాతృమూర్తుల శోకాన్ని పూరించే / పదునెక్కిన నదినై ప్రవహిస్తాను' అని 'దుఃఖితచలనం' లో దుఃఖము లేకుండుట కోసం నదీప్రవాహం అయి ప్రవహిస్తానని 'తరుగు లేదు విశ్వనరుడ నేను' అనే గుర్రం జాషువ మాటలను స్ఫురణకు తెస్తున్నాడు.
కుటుంబానికి పెద్దదిక్కు తండ్రి. తల్లి ఒడి శిశువుకు మొదటిబడి. తండ్రి మొదటి గురువు. తను నేర్చిన ప్రతిపనిలో ఆదిగురువు తండ్రియని వివరిస్తాడు. మోదుగు దొప్పలో బలుసుకు పండ్లు తినిపించి అడవిలో ఆకలి తీర్చిన అయ్య. మొల్దారం పట్టుకొని ఈతనేర్పిన గురువు. అయ్య పాడిన గోగుపూల రాగాలను స్మరణ చేసుకుంటూ 'నాకు మొదటి రక్షకతంత్రం / నువ్వునేర్పిన పాము మంత్రం / నిలువు విషపు మనిషిమీద / పనిజేస్తలేదే అయ్య' అని మనిషి మీద పారనందుకు లోలోన మదనపడుతూ ఆక్రోశిస్తున్నాడు కవి.
ప్రతి తండ్రి తన కొడుకు ఆర్థిక స్థితిమంతుడవ్వాలని కోరుకుంటాడు. మానవ విలువల్ని పెంచుతూ, మనుషుల్ని ప్రేమించాలని ఆచరించి చూపాడు. అంజయ్య తూ.చ.తప్పక పాటిస్తున్నాడు. ఇంకా తండ్రి గురించి ''నన్ను బతుకు బాటలో నడిపినందుకు / నన్ను రూపాయి వేటగాన్ని చేయనందుకు ధన్యున్ని'' అని కృతజ్ఞతా భావంతో వేస్తున్న ప్రతి అడుగులో నాయన చిటికెన వేలు పట్టుకొని నడుస్తున్న తదాత్మ్య స్పృహను కల్గిస్తున్నాడు.
తండ్రి కాలం చేశాడు. జ్ఞాపకాల ఊబిలోంచి రాలేదు. వలల పడిన జంతువోలే గిలగిల కొట్టుకుంటూ అయ్యను స్మరిస్తున్నాడు. అయ్య తొవ్వ కవికి పంచాక్షరీ మంత్రం. మంత్రణం, అయ్య దున్నిన పొలం వేసిన చేనులో అయ్య గురుతులు తడిమి చూసుకుంటున్నాడు. ఆ అనుబంధాన్ని కవిత్వం చేస్తున్నాడు. ఆకాశం వెంట పరిగెడుతున్న రథచక్రాలను భూమార్గంలో దించిన శ్రీశ్రీ బాటలో అంతకు ఎక్కువ నాయినను పరివ్యాప్తం జేస్తూ.... 'అతడు లేని మొక్క జొన్న చేను / చంటి బిడ్డల్ని చంకనెత్తుకొని శవయాత్రలో పాల్గొన్న / బాలింతల సమూహం వలె వుంది' అయ్య పోయిన పరిస్థితిని అప్పుడే శవయాత్రలో పాల్గొన్న సమూహాన్ని (విజువలైజేషన్‌)  దృశ్యీకరణగా చూపుతాడు. కవి ఎన్నుకున్న ప్రతిరూపము (ఇమేజ్‌) ఇది.
అంతా తండ్రి గురించే కాదు. తల్లి గురించి కూడా ఎంతో హృద్యంగా వ్యక్తీకరించాడు. పట్ట పగలు 'సల్ల గట్క' (సల్లగలక)తో ఆకలి తీర్చింది. సలి అన్నం తను తిని, ఉడుకు బువ్వ తనకు వెట్టింది. తన బతుకును ధారవోసింది. తను పస్తులుండి కొడుక్కోసం (అన్నం) ఆకలి తీర్చిన అమ్మను అక్షరీకరించాడు. 'నా రెండు చేతుల్తో గాల్లోకి ఎగరేసిన / పసిపాప కన్నుల్లో ఆమె / ఇంకా మానని గాయాలతో ఆమె / నడుస్తున్న నా ప్రయాణం తుమ్మల్లో గుంకిన నల్లపొద్దు / నా తల్లి' అని తల్లి గురించి అద్భుతంగా వివరించాడు.  నల్లపొద్దు అనే మాటవల్ల ఈ కవితకు మరింత అందం చేకూరింది.
పై రెండు కవితల్లో ఎక్కడా మాదిగ కుల స్ప ృహ స్వగతంగా చెప్పబడలేదు. మాదిగ అస్తిత్వపు ప్రతీకలైన మాదిగ పనిముట్ల వాడకం, డప్పుకొట్టడం లాంటివి ఎక్కడా ఆ ఛాయలు అగుపించలేదు.  వతన్‌ లేకపోవడం / మాయితనం - చేతులు ) లేకపోవటాన్ని చిల్లరోల్లు అని పిలుస్తుంటారు. రెండోది బతికి చెడ్డ మాదిగ కుటుంబమై ఉంటుందని ఊహించాను. అంజయ్య రెండోది నా జీవితం అన్నాడు. అందువల్ల ఆ అనుభవాలు రాశిపోశాడు.
మనదని ప్రేమించిన ఏదైనా కళ్లముందు కూలిపోతూంటే విలవిలలాడిపోతుంటాం. దీనులకు దిక్కయ్యి అక్కున చేర్చుకునే గుడిసె కాలితే అంజయ్య మనసు చేరువైన తీరు మనల్ని ద్రవింప జేస్తుంది. తమ గుడిసె గురుతులు నెమరేసుకుంటూ 'మా గుడిసె కాలినపుడు / ఇంట్లో పీనుగెల్లినంత బాధయింది' అనీ, ఇదే కవితలో 'గుడిసె కాలినపుడు మా అవ్వకు / కడుపుగాలినంత దు:ఖం' అని వ్యక్తీకరించటం ఎంతో ఉన్న ఆర్ధ్రతను ఎక్కెక్కి దిక్కులు చూసిన బాధల్ని దిగమింగిన బతుకులు తేట తెల్లమవుతాయి.
వెలివాడల ఎతలు కడు దుర్భరం. ప్రతిపనిలో ముందుండే మాదిగలు కుల వివక్షకు అడుగడుగున గురి అవుతున్నారు. తెలుగు కవిత్వంలో దళిత వాదంది ప్రత్యేకమైనది. దళిత కవితల సంపుటిలో 'చిక్కనవుతున్న పాట'లో చాటింపు కవిత ద్వారా 'మా తాతల బాకీలకు తాకట్టైనోల్లం / మీ పొలాలకు కాలువలై పాకినోళ్ళం' అని రెండు వాక్యాల ద్వారా తరతరాల తాకట్టును పంటను పండించిన సత్తువను వివరించాడు. 'మా శక్తి పండిన పంటే కదా....! / ఆ పంట రుచిచాలదా...?' అని ప్రశ్నిస్తూ తిరుగుబాటు ఉసిగొల్పుతాడు. మరోచోట 'మేమంతా మీ ముందు / చెప్పులు చేతబట్టుకొని నడువాల్నా / చర్మం వలచి చెప్పులు కుట్టుడే కాదు / డొక్క చీల్చి డోలు గొట్టేది మేమే/ మేమెంత వెనుకబడ్డ వాల్లమైనా / మేం ముందుంటే మీ పెండ్లీలు ఊరేగించబడుతయ్‌' అని వాస్తవీకరిస్తాడు. అణుకువకు ఆగ్రహమొస్తే ఫలితమేమవుతుందో ముందుగా ప్రకటిస్తాడు.
మరో కవిత 'పదును' లో ఒక అడుగు ముందుకేసి 'సాహసించి చచ్చిన గొడ్డు చర్మ మొలిచి / అన్నింట ముందున్నందుకు అంటరాని 'వాన్నయినాను' అని అంటరానితనం గురించి చెపుతాడు. 'చరిత్ర తెలియని వాడు చరిత్ర సృష్టించ'లేడన్న  అంబేద్కర్‌ మాటల్ని నిజం చేస్తూ, ఇజాన్ని ప్రకటిస్తాడు. 'నేనిపుడు కలలు కనేది / నిన్ను చక్కగా నడిపించే చెప్పుల నమూనా కోసం / ఇక నుంచి ఊరవతలి మా గుడిసెల్లోంచి / పనిగట్టుకొని నూరుతున్న / పనికత్తుల శబ్దాలు వినిపిస్తాయి' అని రేపటి తిరుగుబాటును ముందే వినిపిస్తున్నాడు.
మాదిగ అస్తిత్వపు పునాదుల్ని ఆదిలో వేసిన సాహిత్యకారుల్లో అంజయ్య ఒకడిగా నిలిచిపోతాడు.
అంజయ్య మనాది మట్టి. మదినిండా మట్టివాసన. అయ్యవ్వ మట్టికూలీలు మట్టిని నమ్ముకున్న రైతన్న, మట్టి పుత్రులన్నా అంజయ్యకున్న అభిమానం. ఎడతెగని ప్రేమ.  Iఅ్‌వస్త్రతీaశ్రీ ఃఞః ్గవతీశీ ్‌శీ Iఅటఱఅఱ్‌వ అనే కవితలో ''వడ్లెన్ని పండిన యంటరుగని/ఎడ్లెన్ని జచ్చినయనరు'' అని రైతు గోస మూలకాన్ని, నాడిని పట్టుకుంటాడు.
పెరుగన్నం తినాల్సిన రైతు అప్పుల్ని భరించలేక పరగడుపున పురుగుల మందు తాగి ప్రాణాలొదులుతుంటే కవి హృదయం బద్దలైంది. పత్తికాయ పగిలి....నీ రైతులు చెల్లిపోతున్న బాధల్ని విప్పుతున్నాడు. మదనపడుతున్నాడు. వేదన పడుతున్నాడు అని మనకు అవగతమవుతుంది.
'ఒక నిరంతరమైన ఆకలి / చెమటను పరిహసించే రూపాయి కలసి / ఇప్పట్దాక తలెత్తుకున్న మనిషిని అవమానపరుస్తాయి / పచ్చని పంటకే కాదు/ ఇవాళ మనిషితనానికీ పురుగు పట్టింది.' అని చిత్రిస్తాడు. నిరంతరమైన ఆకలితీర్చే రైతుపైన రూపాయి (వ్యాపారం) తలెత్తుకున్న మనిషిని అవమాన పరుస్తాయని తెలుపుతాడు. చేనుకు పురుగు, రైతుకు బాకీ పురుగైందంటాడు.
రైతును తడిమే కవిత్వాన్ని విస్తృతం జేస్తూ 'ఎటు జూసినా మంటలే / నిప్పు కనవడది / పాలు పట్టిన కంకిని వొలిచి చూస్తే ( చేతి వేళ్ళకు నెత్తుటి తడి / దరిదొర్కది అప్పుదీరది' అని నీటి దుఃఖాలుగా కరువు రక్కసిని, భయంకర రూపాన్ని ముద్రిస్తాడు. పంటను, కంకిని ముట్టుకుంటే అంటుకునేది కంకి కాదు. పంట పండించే రైతు, నెత్తురు తడిగా వ్యక్తీకరించటం జీవికను పట్టి చూపటమే. 'అప్పుదీరది, దరిదొర్కది' అని నిజ పరిస్థితి ప్రకటిస్తున్నాడు కవి.
మనిషి దేన్ని ప్రేమిస్తే మనిషితనం పెరుగుతది? మనిషిని, మట్టిని ప్రేమించాలని చెప్పిన గురజాడను స్ఫురింపజేస్తూ ఉన్నాడు. 'జీవితమంటే వికసించి; మట్టి / మట్టిని శ్వాసిస్తేనే మనిషిగుండె విస్తరిస్తుంది' అని మట్టి పరిపూర్ణతని వివరిస్తాడు. మట్టిలో పంటలతోపాటు, పొత్తిల్లలో మరణించిన రైతుల త్యాగాలు మననం చేసుకుంటే మనిషికి పరిపూర్ణతనిచ్చే మట్టివాసనను తనివితీరా పీల్చుకుంటే మనిషి(గుండె) మ¬న్నతంగా విస్తరిస్తుందని నమ్మబలుకుతాడు.
 ధ్వంసమవుతున్న పల్లెను గురించి బహుముఖ కోణాల్లో ఆవిష్కరించారు. పల్లెల విధ్వంసమనగానే గోరెటి ఎంకన్న 'పల్లె కన్నీరు పెడుతుందో కనిపించని కుట్రల' అనే పాట అందరికీ గుర్తుకు వస్తుంది. ఈ పాట తొంభై దశకంలో వచ్చింది. బహుశా 2000-01 లో వచ్చింది. అంతకు ముందే పల్లెబతుకుల పగుల్లను దర్శించాడు. స్పర్శించి సృశించాడు అంజయ్య. ఈ కవితని 1993లో రాశాడు.
'మా ఊరంటే / వేపచెట్టు కింద గుడిసె ముందు / చెప్పులు కుట్టుకుంటూ/ముసలయ్య పాడే/ భాగోతపు పాట కాదిపుడు / ఉన్న కులవృత్తీ ఊడిపోయి/ రెక్కల కష్టాన్ని నమ్ముకుని 'కానరాని దేశాలు పోయే కడుపుకోత' అంటూ మాదిగ కులవృత్తి పతనమైందని వివరించాడు. 'కృతిమత్వాన్ని పూసుకొని/వినిపించే టేప్‌రికార్డు పాట'గా వివరించాడు. ఈ విధంగా పల్లెలో ధ్వంసమవుతున్న విధానాన్ని ప్రభావవంతంగా, ప్రతిభావంతంగా పేర్కొన్నాడు. మా ఒక్క ఊరే కాదు. అన్ని ఊళ్లు అలాగే ఉన్నాయి. వివిధ రూపాల్లో ఆధునీకరించబడ్డాయని పేర్కొనడం అంజయ్య తార్కిక, తాత్విక దృష్టికి మచ్చుతునకగా చెప్పుకోవచ్చు.
అంజయ్య కవితలు ఆలోచింపజేసే విధంగా ఉంటాయి. ఆయన కవితలు సమకాలీన అంశాలను సమర్థవంతంగా ప్రతిబింబిస్తాయి. ప్రాంతాలకు, అతీతంగా, కులమతాలకు అతీతంగా సర్వజనామోదం పొందే విధంగా ఉన్నాయి. ఏ కవితను ముట్టుకున్నా మనిషి తడి హత్తుకుంటుంది. మానవత్వ విలువలు పెంచుతుంది.
ముందుమాటల్లో వరవరరావు '' 'పునాస' ఆశ్చర్యంగా వానకాలపు పంట వల్లె ఉండడం, నన్ను నా జ్ఞాపకాల్లోకి తీసుకువెళుతుంది.'' అని పేర్కొన్నారు. ''ఒక మంచి కవికి ఉండవలసిన అన్ని ప్రాథమిక లక్షణాలు అంజయ్యలో ఉన్నాయి. జీవితమంతా మహా యుద్ధవాక్యాన్ని  రాయాలని కోరుతున్నాను.'' అని కె. శివారెడ్డి ఆశించారు.
ప్రేమతో మోహన్‌సార్‌ ''కవిత్వంతో అబద్ధాలు చెప్తాడు. అంజయ్యని నమ్మొద్దు దొంగ'' అని వివరిస్తాడు.
సర్వకాలాల్లో సర్వామోదము పొందే కవిత్వ సంపదను సృష్టిస్తున్నందుకు మనమూ స్వాగతిద్దాం.