కరవు చెలమల్లో తోడిన కన్నీటి కవిత్వం

- జంధ్యాల రఘుబాబు - 9849753298

''కాలం మారుతుంది చేసిన గాయాల్ని మాన్పుతుంది'' అన్నాడో సినీ కవి. నిజమే కాని ఊరకే కాలాన్ని చూస్తూ కూచుంటే గాయాలు మానవు, ఇంకా ఎక్కువవుతాయి. అందుకే కాలానికి ఎదురీదాలి. అందుకు మంచి ప్రేరణ కావాలి. మనిషికి ఓ ఆయుధం ఉండాలి. అలా కవిత్వాన్నే ఓ ఆయుధంగా, ప్రేరణగా తీసుకొని జీవితంలో విజయం సాధించి తన కవిత్వాన్ని తానొచ్చిన సమాజానికే కానుకగా ఇచ్చిన, ఇస్తున్న ఆవుల వెంకటేశ్వర్లు కవిత్వమే ''మానని గాయం'' కవితా సంపుటి. చిన్నప్పుడు కరువు పరిస్థితుల్లో ఒక రైతుగా తండ్రి పడిన కష్టాలను, పెద్ద కుటుంబాన్ని ఎన్నో కష్టాలకోర్చి పెంచి పెద్ద చేసి చదివించిన తల్లి తండ్రుల శ్రమ, జీవితం చేసిన గాయాలను గేయంగా మలచుకుంటూ కొలిమిలోనుండి వచ్చిన మండే ఇనుప చువ్వలాగా జీవితాన్ని ఓ తిరుగుబాటుగా మలచుకొని రాసిన కవిత్వమే వీరి కవితా సంపుటి ''మానని గాయం''. అందులో నాలుగు దశాబ్దాల అనంత కరువు మనకు దర్శనమిస్తుంది. ఆయన కరవు చెలమల్లోనుండి తొవ్విన ఒక్కో అక్షరం కవిత్వగా మారి ఈ కవితా సంపుటిగా రూపు దిద్దుకుంది. కవిత్వమే కాకుండా కథ, వ్యాస రచయితగా కూడా ఆవుల వెంకటేస్వర్లు తెలుగు రాష్ట్రాల్లో సుపరిచితులే. వివిధ సాహితీ సంస్థల పురస్కారాలే కాక కవిత్వ పోటీల్లో బహుమతులు కూడా అందుకున్నారు. రాయలసీమ కరువును కళ్ళకు కట్టినట్టు రాస్తారు.
ఏ కవిత్వంలో ఐతే ఆవేదన, సంవేదన ఉంటాయో, ఏ కవిత్వంలో ఐతే అనుభూతి ఉంటుందో అందులో మానవీయ కోణం ఉండి తీరుతుంది. ఈ మానని గాయం కవితా సంపుటి నిండా మనకు మానవుడే కనిపిస్తాడు. కష్టాలమయమైన అతడి జీవితం కనిపిస్తుంది. మానని గాయం కవితా సంపుటి శీర్షిక కవితలో ''ఆశలు చివికిన జీవితాన్ని మోసుకుంటూ/ ఊరికి ఉత్తరాన ఉన్న సమాధిపురం వైపు/ పయనిస్తున్నాయి కదులుతున్న జీవశ్చవంలా'' అంటారు. ''నడుము విరిగిన ఆలోచనలు/ చీకటి దుప్పటి కప్పుకొని/ గుండెగాయాల కుక్కిమంచంలో కూలబడి/ ప్రతి క్షణం భయంల్తో
ఉలికిపడుతున్నాయి'' అని భవంతుల ఒరలోని నవ్వుల కత్తులు చేసిన గాయాల వల్ల ''కారుతున్న రగతంలో బడుగు బతుకుల బొటనవ్రేళ్ళు/ అప్పుల పత్రాలపై నిశాని ముద్రలు వేస్తూనే
ఉన్నాయి'' అని బాధ పడతారు. గమనం మార్చుకొన్న చినుకు కవితలో మేఘం ''బక్కరైతు/ గుండెలో హామీ శూలాన్ని దింపి/ పొంగుతున్న రుధిరానికి ఆనకట్టలు కడుతోంది'' అని కరువును కళ్ళకు కడతారు. ''రెక్కలు తెగిన చకోరంలా/ ఆకాశం వైపు చూస్తోంది పుడమితల్లి/ గమనం మార్చుకున్న చినుకుకోసం'' అని చినుకు తమకు చేస్తున్న మోసాన్ని ఆర్ద్రంగా చెబుతారు.
వీరి ''తీయని కల'' కవితలో తమ అంతరంగాన్ని మనకు పంచుతారు ''అవధులు దాటిన అనుభవాలలో కరిగిపోవాలని/ ఉరకలేస్తున్న సెలయేరులా తీరం అధరాలను చుంబిస్తూ/ విశంఖల విషపరిష్వంగంతో/ అంతరంగ వర్చస్సు కోల్పోయిన మనిషిని/ మరో ప్రభాత ప్రత్యూషం మానవీకరిస్తున్నట్టు/ ఓ తియ్యని కల!'' అంటారు. ఎందుకా తియ్యని కల అంటే ''నిరంతరం కాసుల కొలనులో/ తనువును తడుపుతున్నా/ దాహం తీరని పెనుతాపం/ అగ్నికుంపటిలా అంతరంతరాల్లో రగులుతున్న సవ్వడి'' మనిషిని స్థిరంగా బతకనివ్వడం లేదంటారు. చివరి మజిలీ అన్న కవితలో ''శిధిల దేహ మైదానంలో/ అనుభవాల విత్తులు చల్లి/ ఎంతకూ మారాకువేయని మొలకలపై/ రుధిరాశవులను కురిపించి/ వ్యధల వడ్లగింజలతో కడుపు నింపుకుంటున్న/ చెలరేగిన క్షామాన్ని ఈదుతున్న కర్షకుడిని'' అని అనంత రైతు మనసులోకి పరకాయ ప్రవేశం చేస్తారు.
రెక్కలు తెగిన స్వేఛ్ఛ కవిత ప్రపంచీకరణ నేపథ్యంలో రాసింది. ''విలువలు వలువల్ని విప్పుకొన్న నాగరికత/ మేధోదేహాన్ని మరయంత్రంగా'' మలచిందంటారు. ''బంధాలను తెంచుకున్న ఆశలు/ డాలర్‌ గాలానికి చిక్కుకొని పోతున్న/ ప్రాణాలను చేత చుట్టుకొని/ చేపపిల్లలా రోదించాయి'' అంటారు. మానవీయ ప్రతీకలు రాయల శిల్పాలు అన్న కవితలో కొన్ని చారిత్రక విషయాలు చెబుతూనే ''ఏకశిలా రథం ఊరేగి వస్తోంది/ విశంఖల విష సంస్కతిని విరగదీయటానికి'' అని రాయల శిల్పాలు ''ఘనీభవించి హదయాంతరంగాల్ని/ మానవత్వీకరిస్తున్నాయి చైతన్య సజీవ శిల్పకళాకతులై'' అని మానవత్వాన్ని శిల్పాల్లో చూస్తారు. కన్నీటి మూట, యంత్ర కౌగిలిలో, విధ్వంసం మొదలైన కవితల్లో ఛిద్రమౌతున్న మనిషి బతుకుని చూపిస్తారు. వెలగు బింబమై అన్న కవితలో నిశ్చేష్టులైపోతున్న మనుషులకు ''కలతలేల కార్పణ్యాలేల వెర్రెత్తిన వాంఛలేల/ ప్రభవించు పల్లవించు/ మానవీయ వెలుగు బింబమై'' అని ఉద్బోధ చేస్తారు.
జ్ఞాపకం అన్న కవితలో ''పడగలెత్తిన భవంతుల పునాదులలో/ అమ్మ శీలం సమాధి అయితే/ చిరునామా లేని నా పుట్టుక/ కుప్పతొట్టిని చేరిన జ్ఞాపకం'' అంటూ వీధిబాలల జీవితాన్ని తడుముతారు. ఇక వారికి గోరుముద్దలెవరు తినిపిస్తారు, లాలిపాటలెవరు పాడతారనే కదా మన అనుమానం, అందుకే దానిని నివత్తి చేస్తూ ''ఎంగిలి విస్తరాకులందించిన గోరుముద్దలు/ ఊరకుక్కలు పాడిన లాలిపాటలు/ పాడుబడిన మెతుకులకై శునకంలా/ కాలానికి కాపలా కాచిన జ్ఞాపకం'' అని గాయపడ్డ ఆ మనసుల గురించి చెబుతారు. నాగరిక వధ్యశిలపై అన్నది మరో కవిత. ''కళ్ళతో నవ్వుతూ/ కుయుక్తుల పద్మవ్యూహాన్ని పన్ని/ కపటం కత్తితో స్వప్న బాహువుల్ని తెగ్గోసి/ చిరునవ్వుల చురకత్తితో ఆడుకుంటున్న/ అంకురాన్ని ఛిద్రం చేసినావు'' అని ఆదర్శాలు వల్లించేవాళ్ళు ''చరిత్రను శూన్యం శూలానికి వేలాడదీసినావు'' అని ఎద్దేవా చేస్తారు. ''భూమ్యాకాశాలను కొల్లగొట్టాలని/ రిమోటు హస్తాన్ని తలమీద పెట్టుకొని/ నాగరిక వధ్యశిలపై/ నాట్యం చేస్తున్న భస్మాసురుడివి'' అని అమానవీయ ప్రపంచీకరణనూ తడుముతారు. నవ పారిజాతం బాల్యం అన్న కవితలో కూడా బాల్యాన్ని కవిత్వీకరించారు.
కవిత్వ నిర్మాణమే కాకుండా తనదైన శైలి, ఆర్ద్రత కలబోసి కవితా వస్తువును అలవోకగా ఒడొసిపట్టుకునే వీరి ''మానని గాయం'' చదివాక మంచి కవిత్వం చదివామన్న సంతప్తి మన మనసుల్లో నిలిచిపోతుంది.