ఆకాశానికి చక్రాలు

జి.వెంకటకృష్ణ
కిచెన్‌ కిటికీ లోనుండి బయటకి చూస్తోంది సరోజా. బయట చెట్టు కింద రోహిత్‌ మిత్రులతో పిచ్చాపాటి మాట్లాడుతున్నాడు. ఇంటిముందర రెండు రోడ్ల కూడలి ఒక వైపు మూలలో పెద్ద చింతచెట్టు. అదొక.. అడ్డా. నాలుగైదు బైకులు ఆపి వాటిమీద కూర్చొనీ, వెల్లాకిలా పడుకొనీ, వాటికి ఆనుకొని నిలబడీ, రకరకాల భంగిమలలో పిల్లలు (వాళ్లని పిల్లలు అనకూడదేమో) నిజానికి ఎదుగుతున్న, ఎదిగిన వాళ్లు. అంతా తొమ్మిదీ పదీ తరగతులవాళ్లై వుంటారు. వాళ్ల మధ్యా తన కొడుకు దున్నల మధ్యా తిరుగులాడుతున్న లేగదూడలా కన్పించాడు, ఆ తల్లి కళ్లకు. ఆ బైకుల మీద కూర్చున్న వాళ్లను చూస్తుంటే, నడుం నుంచి కింద భాగం కనపడక, కేవలం శరీరానికి చక్రాలు మొలిచిన వింత జీవుల లాగానూ సరోజా కంటికి కన్పిస్తున్నారు. వాళ్లనలా చూస్తుంటే మధ్యాహ్నం పగటి నిద్రలో వచ్చిన కల యింకొంచెం కలవరపెడుతోంది .
ఆమె చూస్తుండగానే , ఒకడు రోహిత్‌ను వెనుక నుండి హత్తుకుని చంకల కింద చేతులతో గాల్లోకి లేపాడు. రోహిత్‌ అదే వూపులో తన కాళ్ళు, ఎత్తిన వాడి నెత్తిమీదికి తెచ్చేలా విన్యాసం చేసాడు. అంతలో కోక్‌ తాగుతున్న ఒకడు డబ్బాను గాల్లోకి ఎగరేసి రోహిత్‌ రెండు కాళ్లూ వొడుపుగా పట్టుకున్నాడు. రోహిత్‌ ను గాల్లోకి ఎగరేస్తారేమో అన్నట్టుగా వున్నాడు. చూస్తున్న తల్లి నోటినుంచి 'అయ్యో, కిందికేస్తారేమో ... ఏమండీ' భర్తను కేక వేసింది. ఇంతలో రోహిత్‌ గాల్లోకి ఎగిరిన కోక్‌ డబ్బాను పట్టుకున్నాడు. మిత్రులిద్దరూ రోహిత్‌ను గాల్లో వూపుతూ కేరింతలు కొడతా దింపేసారు. రోహిత్‌ పగలబడి నవ్వుతూ కోక్‌ సిప్‌ చేస్తున్నాడు. సరోజా వూపిరి పీల్చుకుంది. వీడు యింట్లో చెల్లెలి ఎంగిలి గ్లాసు ముట్టడు గానీ బయట ఫ్రెండ్స్‌ ఎంగిలినే జల్సాగా తాగుతున్నాడే అని ఆశ్చర్యపోతోంది. ఎన్ని మార్పులస్తున్నాయి వీడిలో, అనుకుంటూ కాఫీ మగ్గులతో హాల్లోకొచ్చింది.
మారుతి సీరియస్‌గా లాప్‌టాప్‌తో కుస్తీ పడుతున్నాడు. కాఫీ మగ్‌ అందిస్తూ, ' కొడుకు అడ్డ గాడిదలతో తిరగడం గమనిస్తున్నావా.' అంది. తనైతే గమనించింది మరి. మారుతి మగ్గందుకుంటూ అర్థం కానట్లు చూసాడు.
'ఎనిమిదో క్లాసు కు నువ్వు బీరుతాగింటివా. ఒకే బాటిల్‌ యిద్దరు ముగ్గురు పంచుకొని...'
మోహన్‌ పిచ్చిగా మొఖం పెట్టుకొని, 'ఏందే యేమంటున్నావ్‌, ఎక్కడ్నుంచి మాట్లాడుతున్నావ్‌ ...' అన్నాడు.
'దిసీజ్‌ సరోజా టాకింగ్‌ ఫ్రమ్‌ ది కిచెన్‌, బై ట్రాకింగ్‌ యువర్‌ సన్‌, మిస్టర్‌ మారుతీ మోహన్‌'. అన్నది.
'ఏంది తల్లీ , ఏమిటీ కిచెన్‌ సందేశం.'
'కిచెన్‌ సందేశం కాదు. కిటికీ సందేశం. కిటికీ నుండి కొత్తగా కన్పించిన కొడుకు గురించి సందేహం.'
'ఓహౌ రోహిత్‌ గాడా, చెట్టు కింద అడ్డాలో వున్నాడా. ఆ దృశ్యం నిన్ను కలవర పరిచిందా ..'
'వాడ్నేమన్నా పట్టించుకున్నావా నువ్వు. ఎప్పుడూ ఆఫీసేనా.' కాఫీ మగ్‌ అందుకుంటూ, గల్లా పట్టుకుంది.
'పట్టించుకోడానికి ఏముందబ్బా, వాడిది కౌమార దశ. బాల్యం తీరింది వాడికి. నువ్వింకా వాడిని ఆరోక్లాస్‌ వాడిలా చూస్తున్నావూ.. వాడిప్పుడు తొమ్మిది. వాళ్లను వాళ్ళు యేమనుకుంటారంటే జూనియర్‌ టెన్త్‌ అనుకుంటారు.' మారుతి.
నిజమే, చాలా వాటిని గుర్తించలేదని సరోజ అనుకుంది. భుజాలు పొంగుతున్నాయి , తనెత్తు అయ్యాడు. యింతకు ముందులా హత్తుకుని దగ్గరకు తీసుకుంటే వెంటనే విడిపించుకుంటాడు. అది తను పెద్దగా ఆలోచించలేదు. సొంతంగా స్నానం చేయడం ప్రారంభించాడు. ''ఉండ్రా వీపు రుద్దుతాన''ంటే, ''అక్కర్లేదమ్మా అయిపోయింద''ంటాడు. ''ఏందిరా మొఖానికి దోమలేమైనా కుట్టాయా'' అంటే, ''ఏం కాదులేమ్మా'' అని దాటేస్తాడు. చెల్లెలితో యింతకు ముందులా ఆడుకోడు. సందు దొరికితే చెట్టు కింద అడ్డాలో వుంటాడు. ఆ అడ్డగాడిదలతో ఏం పనిరా అంటే, అమ్మా వాళ్ళు నా క్లాస్మేట్లు, నీకు అడ్డగాడిదల్లా కన్పిస్తారా అంటాడు. నీ ఎనిమిదో క్లాసుకే అంత పెద్ద వాళ్లతో తిరుగుళ్లెందుకురా అంటే, అమ్మా నేను ఎనిమిది కాదు తొమ్మిది, ఎన్ని సార్లు చెప్పినా ఎక్కదా? నెక్స్ట్‌ యియర్‌ టెన్త్‌..'' అని గట్టిగా అరుస్తాడు. ఆ ఆ ... కరోనా ఎనిమిదీ తొమ్మిదీ అంటుందా? రెండు పిడికిళ్లుతో తన మీదకు బాక్సింగ్‌కు లాగా వస్తాడు. వెంటనే వెనక్కి తగ్గి, ''కర్మ కర్మ నీ... మ్మా'' అంటూ పోతాడు. తనను నీయమ్మా అన్నాడా వీడు. అంత పెద్దవాడయ్యాడా అని ఆశ్చర్యపోతుంటుంది .
''కాఫీ చల్లారిపోయింది. యింకేం తాగుతావూ. లుకింగ్‌
అట్‌ ఇన్ఫినిటీ! అయినా వాడి గురించి ఎక్కువగా ఆలోచిస్తున్నావు.'' మారుతి మాటలకు బయటికొచ్చింది. సాలోచనగా భర్తవైపు చూసింది .
''వాడికిప్పుడు తాను చిన్న పిల్లాడిని కాదని స్పష్టంగా తెలిసింది. అయితే పెద్దవాణ్ణి ఎట్లవ్వాలో తెలియని అయోమయంలోనూ వున్నాడు. అందుకే బయట పెద్ద పిల్లలతో తిరగడం, పెద్ద పనులు అనుకునేవి అనుకరించడం. ఇప్పుడు వాన్ని మనం ఒకవైపు పట్టించుకోవాలి. యింకోవైపు పట్టించుకోకూడదు. రెండూ చేయాలి. అందుకే గాబరా పడొద్దు.' మారుతి అంటుండగానే,
''అన్నయ్య హౌండా నడిపేస్తున్నాడమ్మా.. సూద్దువుగానీ దా ..' అంటూ హర్షిత, దబ్‌మని మైన్‌ డోర్‌ తోసుకుంటూ లోపలికి వచ్చింది.
''ఏందే ఏమంటున్నావే, వాడెప్పుడు బండి నేర్చుకున్నాడే'' అంటూ సరోజ బయటికి పరిగెత్తింది .
మారుతి వాళ్ల వెనుకే కాంపౌండ్‌ లోకొచ్చాడు.
''మనింటి సందులోంచి బండిమీద పోతూంటే నేనిప్పుడే చూసానమ్మా.. యిట్లా కిందికి వెళ్లాడూ..''
సరోజ గుండెల్లో రైళ్లు పరిగెత్తాయి . రోడ్డు మీద ఎవరికైనా గుద్దితే ఎట్లా? అసలు బ్రేకులు అందుతాయా వాడి కాళ్లకీ..
యింతకీ యెప్పుడు నేర్చుకున్నాడో... చెమటలు పడుతున్నాయి.
''ఏందబ్బా వీడూ... భయం కొంచెం కూడా లేదా...'' మారుతితో అంది. మారుతి ఆమె భుజం తడుతూ 'కూల్‌ కూల్‌, యేమవుదులే...'' అంటున్నాడు .
''అద్దో అమ్మా.. యిటునుంచీ వస్తున్నాడు చూడూ..'' అరిచింది హర్షిత.
రోహిత్‌ మోటార్‌ సైకిల్‌ నడుపుకుంటూ చెట్టు కిందికి పోనిచ్చి, సైడ్‌ స్టాండ్‌ వేసి బండి దిగాడు. ఇంటి కాంపౌండ్‌లో అమ్మా నాన్న నిల్చని వుండటం గమనించి మిత్రులకు బై బై చెప్పి వచ్చేసాడు.
రోహిత్‌ కాంపౌండ్‌ లోకొస్తూనే, ''బుద్ధుందారా నీకు'' సరోజ తీవ్రంగా అంది. ఆమెను ఆగమన్నట్టు సైగ చేసి ''ఎప్పుడు నేర్చుకున్నావురా..'' అందోళనగానే అడిగాడు మారుతి.
సమాధానం చెప్పేలోపు , ''గేర్‌ బండి కదరా.. బరువుంటుంది. హ్యాండిల్‌ చేయలేకపోతే యిబ్బంది కదరా, అమ్మ చూడూ.. ఎంత టెన్షన్‌ పడుతోందో ...''
''లేదు నాన్నా పదైదు రోజులుగా నేర్చుకుంటున్నా.. అయినా యిప్పుడేమైందమ్మా. చిన్నదానికి సీరియస్‌ అవుతారు...'' చెల్లెల్ని కొరా కొరా చూస్తూ లోనికి పోతూ దబ్‌మని విసురుగా తలుపేసాడు.
సరోజ ఏడవడమొక్కటే తక్కువ. మారుతి శాంతం శాంతం అంటున్నాడు. ముగ్గురూ లోనికి వెళ్లేప్పటికి రోహిత్‌ డైనింగ్‌ టేబుల్‌ మీదున్న అన్నాన్నీ స్టౌ మీదున్న పపవినూ కలిపి గబగబా తినేస్తున్నాడు. సరోజ ఆశ్చర్యంతో...
''నాన్నా, పప్పు తిరగవాత వేయలేదురా.. అప్పుడే తినేస్తున్నావా.. యింకా ఏడున్నరే..'' అంది.
''ఏం ఫర్వాలేదులే.. నేను అస్సైన్మెంట్‌ రాసుకోవాలి. రాసేసుకొని సెకెండ్‌ షో సినిమాకు మా ఫ్రెండ్స్‌తో పాటు పోవాలి.'' అన్నాడు.
''నిన్నటి చికెన్‌ వుంది వేసుకుంటావా.''
''దాంతోనే తింటున్నది..'' బిరుసుగా సమాధానమొచ్చింది.
అన్నం గబగబా తినేసి మారుతి దగ్గరకు వెళ్లి , ''నాన్నా.. హౌండా తీసుకుపోతా... సెకెండ్‌ షో కూ...'' అన్నాడు.
''రాత్రిపూట బైకెందుకురా.. అయినా సెకెండ్‌ షో ఎందుకూ రేపు ఫస్ట్‌ షోకి పోవచ్చు గదా...''
''ఈరోజు పోవాలని అనుకున్నాం.. బండి నేను నడపనులే నాన్నా.. మా ఫ్రెండ్‌కు బాగా వస్తుంది, తను నడుపుతాడు...''
''వద్దు నాన్నా.. బైక్‌ యివ్వను. నువ్విప్పుడే బైక్‌ నడపడం మంచిది కాదు ..''

''ఏం కాదు నానా, కెన్‌ కంట్రోల్‌.''
''నేను కోపం కంట్రోల్‌ చేసుకోలేక పోతున్నాను. యింత
లేవూ, ఎనిమిదో క్లాసు అయిపోయిందో లేదో అప్పుడే బైక్‌ కావాల్రా నీకు ..'' అంది సరోజ.
''అమ్మా తొమ్మిది..''
''సర్లే మురు... అదేమన్నా డిగ్రీ అనుకున్నావా? అన్నీ పాడు బుద్ధులు, బడాయి బుద్ధులు, మేనమామల అతి చానా బాగా అబ్బింది కదా...''
''ఏంది నానా, నాక్కుంచెం కూడా యిండిపెండెన్స్‌ యీదా యీమె. మీ కొలీగ్‌ సుందర్రావ్‌ అంకుల్‌ యెంతో మేలు నానా.. కిరణ్‌ గాడికి ఏమడిగినా యిస్తాడు. మీరు వేస్ట్‌..'' ఆ చివరి పదాన్ని గొణుక్కుంటూ తన రూంలోకి వెళ్లిపోయాడు.
రాత్రి పదిన్నరకేమో, అప్పుడే అలా పడుకుందో లేదో మైన్డోర్‌ సెంట్రల్‌ లాక్‌ వేసిన చప్పుడుకు లేచొచ్చి చూసింది సరోజ. రోహిత్‌ బైక్‌ స్టార్ట్‌ చేసి కదుల్తూ కన్పించాడు. మారుతి యేదో పుస్తకం చదువుతూ హాల్లోకొచ్చాడు.
''మామూలుగా రోడ్డు మీద రష్‌ వున్నప్పుడు కూడా పిల్లలు దూసుకుపోతుంటారు. ఇట్లా రాత్రి పూట రష్‌ లేనప్పుడు యింకెంత స్పీడ్తో పోతారో యేమో... మీకు చెప్పలేదు కదా.. మొన్న మధ్యాన్నం, యింటికొస్తుంటే ఒకడు, పదైదేండ్లు కూడా వుంటాయో వుండవో, ఎట్ల పోయినాడనుకున్నారు? ఎంత స్పీడుగా, బండిని వొంచి మెలికలు తిప్పుకుంటా పోయినాడను కున్నారు. నా పక్కనుంచీ ఝుయ్యొని దాటిపోయాడండి. పది అడుగుల్లో ఒక కారు పక్కనుంచీ కట్‌ కొట్టాడండీ.. నా గుండెలు జారిపోయినాయి. యింకా అయిపాయా, రోడ్డు మీద పెద్ద ఆక్సిడెంట్‌ గ్యారంటీ.. కళ్లముందు జరుగుతుందనే హడలి పోయానండీ. క్షణంలో కారు దాటాడు. ఆ ముందర రెండు స్కూటీల మధ్య నుంచి దూసుకు పోయాడండీ. స్కూటీల వాళ్లు భయపడ్డారే గానీ, వీడు రెండు క్షణాల్లో అంత దూరం వెళ్లాడండీ.. ఎంతమందికి భయం పుట్టిస్తూ, ఎందుకండీ అట్లా పోతారీ పిల్లలు. నాకు యింటికొచ్చే వరకూ గుండె దడ దడా కొట్టుకుంటానే వుంది. రోహిత్‌ కూడా యింతేనా అని పడు కున్నా.. అదే గుర్తొచ్చి భయం వేసింది. కలలో కూడా వాడే నండీ. నా స్కూటీ తోసేసి పోయినట్టు, నేను గాల్లోకెగిరి రోడ్డు మీద పడ్డట్టూ. రోహిత్‌ కూడా అట్లాగే తయారైతే, ఎక్కడన్నా కంట్రోల్‌ చేసుకోలేక పడితే ఏ వెహికలో వెళ్లిపోతే, ఏం గతండీ?''
''ఏరు.. వూర్కో. నువ్వు భయపడి నన్ను భయపెట్టొద్దు. అట్లయితే, ఇంట్లో కూడా వున్నదున్నట్టు ఫాన్‌ మీద పడి చావచ్చు. ఊహలకు అంతమేమి...''

''అంత యీజీగా తీసేయొద్దండీ. వీడు. వీని ఫ్రెండ్స్‌ బయట యేమేమి చేస్తున్నారో... కనుక్కోండి. మంచి గుంపు జతైందండీ వీడికి. మీ సుందర్రావుకు ఫోన్‌ చేసి కనుక్కోండి, వాళ్లబ్బాయీ వెళ్లాడేమో..''
మారుతి, సుందర్రావుకు ఫోన్‌ చేసాడు. ఈ రాత్రి అంత అర్జెంటేమిటని ఆయన అన్నాడు. ''ఇంట్లో మీవాడున్నాడా'' అని మారుతి అడిగితే, ''లేడు.. ఫ్రెండ్స్‌తో కలిసి కంబైన్డ్‌ స్టడీస్‌ అని వెళ్లాడు. నాకు తెలుసు, అది అబద్ధమని. సెకెండ్‌ షోకు వెళ్లుంటారు'' అన్నాడు.
''మావాడు సెకెండ్‌ షోకనే చెప్పి వెళ్లాడు. నాకదీ అబద్ధమనిపిస్తా వుంది. యింకా యేదో నడుస్తోంది.. వచ్చాక మీవాడిని కనుక్కో..'' అని మారుతీ ఫోన్‌ పెట్టేసాడు.
సరోజ మెత్తగా ఏడుస్తోంది. ఆమె చంపలు తుడుచి, ''ఏం కాదు.. భయపడొద్దు. గాబరాతో వాడినీ భయపెట్టద్దు. వాడు ఎదుగుతున్నాడు. వాడిని వాడు ఐడెంటిఫై చేసుకోవడానికి చూస్తున్నాడు. వాడి దారికి ఎదురెళ్లడం కంటే, ఆ దారిలోకే మనమూ వెళ్లడమే కరెక్ట్‌ .''
''వాడికి అలాంటి పిచ్చి పనులు చేయొద్దని గట్టిగా చెప్పకుండా, వాడి దారిలోనే మనమూ ఎంకరేజ్‌ చేయాలనడ మేమిటండీ.. కందమ్మ ఆక్సిడెంట్‌ చేసుకొని, కాళ్లూ చేతులూ యిరిగితే యేంగతీ..''
''మొదట కందమ్మ అని అనొద్దు. వాడికి అదే యిష్టం లేదు. వాడిని గుర్తించమని వాడి పనుల ద్వారా మనకు చెప్తున్నాడు. నువ్వు వాడిని గుర్తిస్తే ఎక్కువ సంతోషపడతాడు. మనం యింట్లో కట్టిపడేసినా వాడి మనసుకు ఆక్సిడెంట్‌ అవుతుంది. వాడు తిరుగుతున్నది చాలా ప్రభావం వేసే గ్రూపు. అక్కడ ఎదురయ్యే పరీక్షలు వాడి వ్యక్తిత్వాన్ని నిర్మిస్తాయి. అక్కడ గెలిచాడా ఆత్మవిశ్వాసం యేర్పడుతుంది. ఇప్పుడు మనం తలిదండ్రుల్లా రూల్సూ రెగులేషన్సూ మాట్లాడగూడదు. స్నేహితుల్లా వాడి ప్రోత్సహిస్తూ వాడి దారిని సరిజేయాలి.''
హాల్లోని ఉయ్యాలలో సరోజ , దివాన్‌ మీద మారుతీ మోహన్‌ అలా మాట్లాడుకుంటూ నిద్రపోయారు. రెండు గంటలకు లాక్‌ తెరుచుకుని లోపలికొచ్చిన రోహిత్‌ అమ్మా నాన్నలను చూసి గతుక్కుమన్నాడు. అలికిడికి కళ్లు తెరిచిన సరోజ మారుతి కొడుకును చూసి తెప్పరిల్లారు. కొన్ని నిమిషాలు మాటలు లేవు. ఏమీ అనకుండా వున్న తలిదండ్రులను ఆశ్చర్యంగా చూసాడు రోహిత్‌.
''ఏందమ్మా హాల్లోనే పడుకున్నారా..'' అంటూ చిల్డ్రన్‌ బెడ్రూంలోకి పోతుంటే, ''మంచి నీళ్ళు తాగి వెళ్లి పడుకో నాన్నా..'' అంది తల్లి.

రోహిత్‌ నెమ్మదిగా కిచెన్లోకి వెళ్లి మంచినీళ్లు తాగి మూతి తుడుచుకుంటూ బెడ్రూం లోకి పోతుంటే, మారుతి వాడిని రమ్మన్నట్టు సైగ జేసాడు. కొంచెం అనుమానంగా రోహిత్‌, నాన్న ముందు నిలబడ్డాడు. వాడిని హత్తుకుంటూ.. ''నా కొడకా, మొత్తానికి పెద్ద మొగోనివైపోతివిరా.. రేసింగ్‌ గ్రూపులో మెంబరయ్యెంత మొగోనివైతివి కదరా...'' అన్నాడు.
మారుతి అలా అనడం సరోజకు వింతగా వుంది. భర్త వూరికే అలా అనడం లేదని అర్థమవుతూనూ వుంది.
''నాన్న...'' అంటూ రోహిత్‌ చాలా ఆశ్చర్యపోయాడు.
''రేరు నిజం చెప్పరా, నా అనుమానం కరక్టా కాదా.. నిన్నేమీ అనం. విషయంలో క్లారిటీ యిస్తే, జాగ్రత్తలు చెప్తాం అంతే.''
''నిజమే నానా.. నేనైతే చేయను. మా సీనియర్లు రమ్మంటే వెళ్లాం అంతే. మీరు భయపడేంత యేమీ లేదమ్మా.. జస్ట్‌, చిన్న టెక్నిక్‌తో బండిని కంట్రోల్‌ చేయొచ్చు. మీకు ప్రామిస్‌ చేస్తా.. నేను బండిమీద విన్యాసాలు చేయను.''
ఆ మాటకు సరోజ బిత్తరపోయి చూస్తాంది. రోహిత్‌ యింత పెద్ద పనులు చేస్తాడనీ, వాటిని యింత త్వరగా వొప్పుకుంటాడనీ వూహించనేలేదు.
''మరీ మీ అమ్మ భయాలెలా తీరుతాయో చెప్పూ. అందరూ తాము చాలా జాగ్రత్తగా వుంటామనీ, మాకేమీ కాదనే అనుకుం టారు. చిన్న తప్పు జరిగినా ప్రమాదం ప్రమాదమే కదా ..''
''ఊరికే నేర్చుకున్నా అంతే. మై ఎయిమ్‌ ఈజ్నాట్‌ రేసింగ్‌ కదా. మీరేమీ భయపడొద్దు . అట్లా స్కిల్స్‌ నేర్చుకోకుంటే ఆ నాయాళ్లు ఎగతాళి చేస్తారని నేర్చుకోవడానికి తిరుగినాను.''
ఆ మాటలు సరోజకు వూరటనిచ్చాయి. ఈ పూట రోహిత్‌ కొత్తగా కన్పిస్తున్నాడు. కొడుకు, బాధ్యత తెలిసిన ఎదిగిన అబ్బాయిలా కన్పిస్తున్నాడు. అయితే అవేమీ బయటికి అనడం యిష్టం లేదామెకు. కొడుకులు ఎంతెదిగినా చిన్న పిల్లల్లా చూడటమే తల్లులకు యిష్టం మరి!
''అయితే యిప్పుడు ఒక పనిచేరు. మీ అమ్మను బైక్‌ మీద ఒక రౌండ్‌ తిప్పుకొని రాపో... మీ అమ్మకు నీ డ్రైవింగ్‌ స్కిల్స్‌ చూపీ పో...'' అన్నాడు మారుతి.
సరోజ ఒక్క గెంతులో మారుతి గల్లా పట్టుకుంది.
''ఏందో.. వాడిని భయపెట్టో, బుద్ధి చెప్పో యిట్లాంటి తలకుమించిన పనులు చేయొద్దని గట్టిగా చెప్తావనుకుంటే, అసలుకే ఎసరు పెట్టి, ఈ కోతికి యింకొంచెం కల్లుతాపుతావా...'' అంది.
''ఏం కాదు పోవే, ఒంటిగంటైంది. నిజానికి యిది మాంచి ఉదయం, ఒక అర్ధగంట వీడెనకాల కూర్చొని నగరం తిరిగి రాపో, నీ భయం పోతుంది. వాడి మీదా నమ్మకం వస్తుంది ...'' నవ్వుతున్నాడు మారుతి.
మూతి ముప్పై వంకర్లు తిప్పి, ''చూసినాంలే సంబడం'' అంటూ బెడ్రూం లోకి పోతుంటే.. ''అమ్మా , అమ్మా ..'' అంటూ వెంటబడ్డాడు రోహిత్‌.
''నాయనా నీకు దండం. నాకు నిద్రొస్తావుంది. ఇంత రాత్రి కాడ రోడ్లమీద తిప్పుతాడంట రోడ్ల మీద. అంత గావాల్లంటే మీ నాన్నను తిప్పుకొని రాపో... నేను రాను.'' అంది.
''నాన్నదేముంది. నువ్వు చూస్తేనా నాకు బాగుంటుంది. రామ్మా .. ప్లీజ్‌...''
రోహిత్‌ వాళ్లమ్మను సతాయిస్తున్నాడు. సరోజకు మొత్తానికి లోపల గూడు కట్టిన భయమైతే కరగడమైతే ప్రారంభమైంది.