కదిలించే కవితాధార

 విశ్లేషణ

- వొరప్రసాద్‌ 9490099059

యాకూబ్‌ కొత్త కవితా సంపుటి 'తీగలచింత'. తెలుగు కవితా క్షేత్రంలో కాస్త సుదీర్ఘ సంతకమే యాకూబ్‌ది. ఇప్పటికే ప్రవహించే జ్ఞాపకం, సరిహద్దు రేఖ, ఎడతెగని ప్రయాణం, నదీమూలంలాంటి ఆ ఇల్లు కవితా సంపుటాలు వెలువరించిన యాకూబ్‌కి 'తీగలచింత' ఐదో సంపుటి. ఔత్సాహికుల కవిత్వాన్ని 'కవిసంగమం' ద్వారా ప్రోత్సహిస్తున్న యాకూబ్‌ తన కవిత్వ రచనా ప్రయాణంలో కూడా ఎక్కడా వెనుకబడలేదు. కవిత్వ ప్రక్రియ పట్ల ప్రత్యేక శ్రద్ధ యాకూబ్‌కి. అందుకే తన కవిత్వ రచనాశైలిని కూడా విలక్షణంగా రూపొందించుకోగలిగాడు. వస్తువుని, రూపాన్ని సమపాళ్ళలో మిళితం చేసి అంతిమంగా వస్తుప్రాధాన్యత వైపు మొగ్గు చూపడం సామాజిక కవి లక్షణం. ఈ లక్షణం 'తీగలచింత' కవిత్వంలో అంతటా పరుచుకుని కనపడుతుంది.
తీగలచింత కవితలు మనకు వర్తమాన సమాజపు అనేక కోణాలను చూపిస్తాయి. జీవితాన్ని చిదిమేస్తున్న వ్యవస్థ దుర్మార్గాన్ని, మనుషుల్ని విడదీస్తున్న మతోన్మాదాన్ని, ప్రపంచీకరణ విషఫలాలను, మార్కెట్‌ విజృంభణలో విధ్వంసమవుతున్న మానవ విలువల తీరును ఆలోచింపజేసేలా కవిత్వం చేస్తాడు యాకూబ్‌. వ్యక్తిగత కష్టనష్టాలను కవిత్వం చేయడం కన్నా వ్యవస్థాపరమైన లోపాలను కవిత్వం చేయడానికే యాకూబ్‌ ఎక్కువ మొగ్గుచూపుతాడు. ప్రతిరోజూ మనల్ని వెంటాడే తీవ్రమైన అంశాలను కవిత్వం చేసి యాకూబ్‌ మనలో అలజడి లేపుతాడు. తీగలచింత పేరులాగే మనుషుల చుట్టూ పేరుకుపోతున్న చింతలను అక్షరాలతో, పదాలతో తీగలుతీగలుగా రూపుకట్టి మన హృదయాల్ని మెలితిప్పి వదిలిపెడతాడు. ఒక అనుభవజ్ఞుడైన కవి కవితాధార మనం 'తీగలచింత'లో ఆస్వాదిస్తాం.
కవిత్వం చేయడంలో ఎంతలా మమేకమైపోయాడో ఈ సంపుటిలోని తొలికవితలో వ్యక్తం చేస్తాడు. ఆ కవిత పేరు కూడా 'ఇప్పుడు తెరిచి చూడండి'. పాఠకుడ్ని ఛాలెంజ్‌ చేస్తున్నట్టుగా ఉన్న ఈ కవిత చదివితే కవికీ, కవితా రచనకీ ఉన్న అనుబంధం హృదయానికి హత్తుకుంటుంది. తొలి కవితా చరణాలు మనల్ని తీగలచింత కవితా సంపుటిలోకి ప్రేమగా ఆహ్వానిస్తాయి...
ఇన్ని కవితల మధ్యన నిల్చొని/ నేనో కవితలా మారిపోయాను/ ఎత్తుగడల్లో, పరుచుకున్న భావంలో,/ ముగింపుల్లో మునిగి తడిసి ముద్దయిపోయాను.'/...../ రాత్రి నిదురలో కలవరించిన కవిత/ కవ్వించి ఏడ్పించి సుదీర్ఘ రాత్రిలా కళ్లెర్రబడిన కవిత/ ....../ ఇప్పుడు తెరిచిచూడండి/ ప్రతి పేజీ తిప్పుతున్నప్పుడు వేలి చివరల మీద/ అంటుకునే కాగితపు స్పర్శలా నేనుంటాను/ అలుక్కుపోయిన అక్షరాల మసకభావంలో నేను దాగుంటాను.. అంటాడు.
శకలాలు శకలాలుగా జీవితాన్ని చూసే దృష్టి జీవితం పట్ల వాస్తవికమైన అవగాహనని ఇవ్వలేదు. సామాజిక వ్యవస్థ మూలాలను అర్థం చేసుకోకుండా మానవ జీవితాన్ని సరైనరీతిలో అవగతం చేసుకోలేం. ఆ దృష్టిని యాకూబ్‌ కవిత్వంలో మనం అడుగడుగునా చూస్తాం..
అందరికంటే ముందు వాళ్ళు చదువుకున్నారు./అందరికంటే ముందు వాళ్ళు గ్రంథాలు రాసారు./ సూత్రాలు రాసారు. గీతలు గీసారు./ వాటిని చూడకుండా కళ్ళకు గంతలు కట్టారు./ వినకుండా చెవుల్లో సీసాలు పోశారు. (చరిత్రలన్నీ అవే!).
గ్లోబలైజేషన్‌ పేరుతో హౌరెత్తిపోతున్న ప్రపంచంలోనే ఓ పెద్దభూభాగం, అత్యధిక జనాభా కూడా ఉన్న మనదేశం ఇప్పటికీ ఎదుర్కొంటున్న సామాజిక, ఆర్థిక అసమానతలకు, కులం, మతం పేరుతో జరుగుతున్న దౌర్జన్యాలకు మూలాలను 'చరిత్రలన్నీ అవే!' లో ప్రస్తావిస్తాడు. వేల సంవత్సరాల నాడు మనుషుల్ని నియంత్రించిన ఆ సూత్రాలూ, నియమాలూ మనుషులను నేటికీ వెంటాడుతున్నాయి. వాటిని చేధించాలంటే వాటి మూలాలను బహిరంగం చేయాలి. వాటిని ఎజెండాలోకి తీసుకొస్తేనే వాటి అంతు తేల్చగలం. ఆ పని చాలా శక్తివంతంగా ఈ సంపుటిలో యాకూబ్‌ చేసి చూపించాడు.
దేశంలో స్వేచ్ఛగా ఊపిరి పీల్చలేని పరిస్థితులు ఏర్పడ్డాయి. స్వంత దేశంలో పౌరులను అనుమానంగా చూసే పాలకుల దుర్మార్గం ఇప్పుడు ప్రజల్ని వెంటాడుతుంది. మనుషులకు ఈ నేలపై కాస్తంత చోటు దొరకని పరిస్థితులు మనల్ని ఆశ్చర్యానికి గురిచేయడం లేదు. నేలపై ఆధిపత్యం దేనికి? ప్రతీ జీవికీ, చెట్టూ పుట్టకూ కూడా చెందింది ఈ నేల. ఈ నేల నీది కాదు అని ఆధిపత్యాన్ని ప్రదర్శించడం ఆధునికత ఎలా అనిపించుకుంటుంది. మనుషులు ముందుకు వెళుతున్నారా? వెనక్కి కాలాన్ని మళ్ళిస్తున్నారా? అవును
వీళ్ళు మనుషులుగా ఆలోచించడం లేదనే అనుకోవాలి. ఒక గుండెను గాయం చేయడమంటే అంత సులువా? నీవిక్కడి వాడివి కాదు ఎక్కడి వాడివో రుజువు చేసుకో అనడమంత అనాగరికం వేరే ఏముంటుంది? పౌరసత్వ చట్టంపై కవి నిరసన ప్రకటన ఇది చూడండి... పౌరసత్వం అనే పదాన్ని పౌరసత్యంగా మార్చాడు యాకూబ్‌...
'ఇప్పుడెలాగైనా సరే/ ఒక నెంబరుగా మారిపోవాలి/ స్వంతనేలపై కాలుమోపే స్థలం కావాలంటే/ రిజిష్టరు పేజీల్లో ముడుచుకుని సర్దుకోవాలి/ ఒక్క అక్షరంపాటి స్థలం చాలు/ స్వతంత్రం నా జన్మహక్కు గొప్ప నినాదం/ పౌరసత్వం జన్మహక్కు కాదన్నదే ఇప్పటి విధానం/ స్వతంత్ర భారతదేశం చెదలు దులుపుకుంటుందంట/ స్విస్‌ బ్యాంకుల్లో, రియల్‌ ఎస్టేటుల్లో, కార్పోరేటు అప్పుల్లో/ చెదల పుట్టలకు గుర్తింపు అవసరం లేదు' (పౌరసత్యం) అంటాడు.
పౌరసత్వ సవరణ చట్టంపై దేశవ్యాప్తంగా ఇటీవల ఎన్నడూ లేనంతగా నిరసనలు వెల్లువెత్తాయి. ప్రజల భావాలతో నిమిత్తం లేకుండా చట్టాలు చేస్తే ప్రతిఘటించడం ప్రజాస్వామ్యంలో ప్రాథమిక సూత్రం. ప్రజలలో ఆ చైతన్యాన్ని కలిగించడమే ప్రతీ కవి బాధ్యత.
ఇప్పుడు మనదేశంలో మతోన్మాద విషం తన ప్రతాపాన్ని చూపించే పనిలో ఉంది. మతాలకతీతంగా ప్రజలంతా ఐక్యంగా జాతీయోద్యమంలో పాల్గొన్న రోజుల్లో లౌకికవాదం పరిమళించి రాజ్యాంగంలో గుభాళించింది. ఇప్పుడు రాజ్యాంగాన్ని నమ్మి దేశంలో జీవించే పరిస్థితులు ప్రశ్నార్థకమయ్యాయి. నిజమే ఈ రోజు ఈ దేశం లౌకిక దేశం అని గుండెల మీద చెయ్యేసుకుని చెప్పే పరిస్థితి కనపడటం లేదు. విద్వేషాన్ని కొంచెం కొంచెంగా మనుషుల్లో ఒంపడానికి జరిగే ప్రయత్నాలను చాలా శక్తివంతంగా కవిత్వం చేస్తాడు యాకూబ్‌...
'నిన్నటివరకూ మనమందరం లౌకికవాదులం, అంతకంటే ఫేమస్‌/ విశ్వమానవులం - అంతదనుక ఎవరూ సదరు మతం కులం జోలికి/ రాలేదుకదూ..!/ ఇవాళే లోపలిమానవుడు తీరిగ్గా మాట్లాడాడు./ కొంచెం స్వంతలాభం చూసుకొమ్మని, సొంత ఐడెంటిటీ గుర్తుంచుకొమ్మని/ ఎవరో ప్రామ్టింగ్‌ చేస్తుంటారు/ మరెవరో నటిస్తుంటారు/ ఎవరికేదో ఏదో స్ఫురిస్తుంది, అదే నిజమని నమ్మిస్తుంటారు. దాన్నే/ నమ్మమని ఆజ్ఞాపిస్తుంటారు./ మనం నమ్మినా నమ్మకపోయినా ఒప్పుపున్నా ఒప్పుకోకపోయినా కొన్ని/ గ్రంథాల వారసులం./ ఎటుతిరిగినా అక్కడే ఉంటాం, అక్కడక్కడే తిరుగుతాం/ ఇంకా ఇంకా.../ ప్రి కన్సీవ్డ్‌ నోషన్స్‌/ తప్పేమీ లేదు, అలా పెరిగాం, అలా తయారుచేయబడ్డాం' (తెల్వద్‌!) అంటాడు.
నిన్నటి వరకూ మనమందరం లౌకికవాదులం అంటానికి సందేహించలేదు. అంటే ఇప్పుడు కాదని మనం ఆ మాటల నుండి గ్రహించాలి. మనలో గూడుకట్టుకుని ఉన్న వ్యక్తిగత అభిజాత్యాల్ని ప్రేరేపించే శక్తుల గురించిన ఒకానొక హెచ్చరిక ఈ కవిత. ఎంత సులువుగా ఈ శక్తులు మనుషుల్ని వెనక్కి నడిపించగలవో వర్తమాన భారతంలో చాలా స్పష్టంగా కనపడుతుంది. ఒకప్పటి లౌకిక రాజ్యాంగ నేపథ్య పరిస్థితులను మరుగుపర్చి ఒక మతాధిక్య దేశంగా మార్చడానికి నిస్సిగ్గుగా, బహిరంగంగా జరుగుతున్న ప్రయత్నాల పట్ల ఆధునికులు సిగ్గుపడాలి.
నేటి ప్రపంచీకరణను అర్థం చేసుకోవడంలో కొంతమంది కవులలో ఒక అయోమయ స్థితి ఉంది. ప్రపంచీకరణ పేరుతో ఒకవైపు అభివృద్ధిని చూపిస్తున్నారు. మరోవైపు ప్రపంచీకరణ విషఫలాలుగా ఆత్మహత్యలు, హత్యలు, హత్యాచారాలు, పురుగుమందులు తాగడాలు, కల్తీవస్తువులు, లాభాలై, మార్కెట్లై, విధ్వంసమవుతున్న మానవ విలువలై మన అనుభవాలుగా మిగులుతున్నాయి.
మూడు శాతం మనుషులు మిగతా వాళ్లను పాలించే నేలమీద/ వర్తకవర్గం అందర్నీ అన్నింటినీ నియంత్రించే పాలనముందు ..(మూసుకుంటున్న తలుపులు) అంటాడు.
గుప్పెడు మంది మల్టీనేషనల్‌ కంపెనీల యజమానులు ప్రపంచీకరణను శాసిస్తున్న విషయాన్ని కవిత్వం చేస్తాడు. వర్తమాన యువతరం ప్రపంచీకరణ మెరుపుల వలలో చిక్కుకుంది. ఆ వలను తెంచుకుని బయటకు రావాల్సిన అవసరాన్ని యాకూబ్‌ కవిత్వం నొక్కి చెబుతుంది.
కవి ఎటువైపు నిలబడుతున్నాడో అతని కవిత్వం పట్టిస్తుంది. మనిషి తనేంటో బయటపడకుండా ఎన్ని రకాలుగా తప్పించుకున్నా కవిత్వంలో తప్పించుకోవడం కష్టం అంటాడు యాకూబ్‌. కవిత్వంలో నువ్వేంటో కనిపెడతానంటాడు యాకూబ్‌....
'బహుశా రూపంలోంచి నిన్ను/ కనిపెట్టడం కష్టం./ ఓ వాక్యంలోంచి, ఓ పంక్తిలోంచి,/ అరుదుగా ప్రయోగించే ఓ పదంలోంచి/ కనిపెట్టడానికి ప్రయత్నించవచ్చు/ అక్కడా దాక్కోవడానికి నువ్వు ప్రయత్నించలేవు./ అవి నీ రక్తనాళికలు./ నీలోంచి ప్రవహించే సహజ జీవప్రసరణలు' (నిన్నిలా గుర్తుపట్టొచ్చు) అంటాడు.
ముసుగు వేసుకుని నటిస్తున్న మనుషుల్ని మీ కవిత్వంలో మీరు దాక్కోలేరు. మీ కవితా చరణంలోని ఒక పదం చాలు మిమ్మల్ని కనిపెట్టడానికి అంటాడు కవి. మన భావాలు మనకు తెలియకుండానే సాటి మనుషులను కించపరిచేవిగా
ఉంటాయి.ముఖ్యంగా ఫ్యూడల్‌ భావాలు గల అగ్రవర్ణాలు చాలా తేలికగా కులాన్ని, మతాన్ని ఉపయోగించి వాడే భాష అలా ఉంటుంది. ఆ లక్షణాలు కవిత్వంలో ఎలా బయటపడతాయో ఈ కవితా వాక్యాల్లో యాకూబ్‌ చెప్తాడు. కులాలుగా, మతాలుగా, ప్రాంతాలుగా విడిపోయి ఉన్న ప్రపంచంలో అలా విడదీసే పదాలు కూడా ఉంటాయి కదా. కులాన్ని నీచ భాష ఉపయోగించి అవమానించడం, పరమతాన్ని చులకన చేయడం వంటి వాటిపట్ల ఎంత జాగ్రత్త వహించాలో దీన్నిబట్టి తెలుస్తుంది.
యాకూబ్‌ సీనియర్‌ కవి. అంతకు మించి 'కవి సంగమం' నిర్వహిస్తున్న వాడు. అందువల్ల ముఖ్యంగా ఔత్సాహిక కవుల పట్ల ప్రత్యేక శ్రద్ధ, ఆసక్తిని కనబరుస్తూ చాలానే కవితలు ఈ తీగలచింతలో రాసాడు.
'ఎటువైపు వెళ్ళాలో తెలియక, దిక్కులు చూస్తున్నవాడికి యారోమార్కులా/ నడిచే దారిపక్కన నువ్వు నిలబడాలి. నువ్వు అతికష్టంగా నడిచినదారిని,/ జీవితాన్నీ ఎంతో ప్రేమతో అతడికి ఉపయోగపడేట్లు అనుభవపాఠాన్ని/ సిద్ధం చేసి తెలపాలి./ నువ్వు సరే, అతడైనా నువ్వు జీవించని జీవితాన్ని జీవించేట్లు/ చిరునవ్వుతో నిన్ను అతడిలోకి ఒంపాలి. కొంచెం నిన్ను నీవు/ వొదులుకోవాలి. ఆ పిదప అతడిలోనే జీవించాలి. (లివ్‌ యాజ్‌ ఎన్‌ యారో మార్క్‌!) అంటాడు.
ఎంతో జాగ్రత్త తీసుకుని, ఆలోచించి చెప్తున్నట్టుగా చెప్తాడు. ఈ కవితా వాక్యాలు మనల్ని ఎంతో ఆలోచింపజేస్తాయి. నిజంగా ఇది ఎంతటి విలువైన పని. ఎంత జాగ్రత్తగా చేయాల్సిన పని కదా! అని అనిపించకుండా ఉండదు.
అవును జీవితం సంక్లిష్టం. సమాజం సంక్లిష్టం. అంత సులువుగా జీవితం బోధపడదు. సంతోషం. దు:ఖం సమ్మిళితం జీవితం. ఒకోసారి దు:ఖంతో జీవితం బరువుగా తోస్తుంది. మోయలేనితనం మనసుని ఆవహిస్తుంది. కానీ తప్పించుకోలేం. జీవితాన్ని జీవించాల్సిందే. ఒక శాశ్వత సత్యాన్ని తేలికైనా పదాలతో చెప్పడం కవి ప్రతిభ...
'బతకాలి/ ఇంకెవరో జీవించరు దీన్ని-/ .../ ఎక్కడో పిడుగుపడుతుంది, కంపించాలి/ పక్కనే చెట్టు కూలుతుంది, ఒడుపుగా/ తప్పించుకోవాలి/ ఎవడో ఉమ్ముతుంటాడు, తుంపర్లు మనపైన చిందకుండా/ ఆ పక్కనుంచి తప్పుకోవాలి./ ఇల్లు వేడెక్కుతుంది, చల్లబడేంతవరకు ఓపిగ్గా ఎదురుచూడాలి.' (బతకడం అవసరం) అంటాడు.
ఆ బతకడంలో కొన్నిటిని కాపాడుకోవాలి. కొన్నింటి నుండి తప్పించుకోవాలి. అలా చేయడానికి ఓపికను సాధన చేయాలి. ఒక తాత్విక భావధార సరళమైన అక్షరాల్లోంచి మనముందు ప్రత్యక్షమై ఆశ్చర్యాన్ని కలిగిస్తుంది. మనల్ని మన లోపలికి తొంగిచూసేలా చేస్తుంది. ఆ కవితా వాక్యాల్లో మనం ఎన్నో వెతుక్కుంటాం. కవి కొన్నిటిని చెప్తాడు. కవి చెప్పనివాటిని మనం కనిపెడతాం.
పాతకాలం కాటు వేసి వేసి చేసిన గాయాల నుండి మహిళలు ఇంకా కోలుకోలేదు. మన కాలం కూడా చేస్తున్న గాయాలూ చిన్నవేం కావు. ఎంతగా అంటే ఇప్పుడు తల్లులు కూతురిని కనరాదనే అనుకుంటారు అన్నంత. వర్తమానాన్ని వణికించేంత హింస స్త్రీల మీద జరుగుతుందిప్పుడు. మహిళ బయటకు అడుగుపెడితే ఆమె అలాగే తిరిగొస్తుందన్న హామీ లేదు. ఈ పరిస్థితికి కారణాలు అన్వేషించాలి. ఈ అభివృద్ధి, ఈ నాగరికత, ఈ మెట్రో నగరాలు, ఈ సాంకేతిక పరిజ్ఞానం ఈ పరిస్థితికి కారణాలు చెప్పలేవు. చెప్పలేనప్పుడు మనం ఇంకెక్కడో కారణాలను అన్వేషించాలి. మెదళ్ళకు ఎక్కుతున్న మాలిన్యాన్ని కట్టడి చేసే పరిజ్ఞానం కనిపెట్టాలి. సాంఘిక పరివర్తన, సంస్కారోన్నతి కలిగించే పరికరాలు కనిపెట్టాలి. మనుషుల్ని మదోన్మాదులుగా మారుస్తున్న విషసంస్కృతిని, మార్కెట్‌ సంస్కృతిని మట్టుపెట్టే పనిచేయాలి. సమాజాన్ని మార్కెట్‌ శాసిస్తున్నంత కాలం మానవీయ సంస్క ృతికి అవకాశం లేదు. అందుకే అభివృద్ధి అని చెప్పబడుతున్న సమాజంలోనే మానవ విలువల విధ్వంసం సాఫీగా జరిగిపోతుంది. స్త్రీల చుట్టూ పేరుకుపోతున్న ఈ అమానవీయ పరిస్థితులను నిరసిస్తూ కవి రాసిన వాక్యాలు మనల్ని వెంటాడక మానవు...
'ఇప్పుడు తల్లులు/ కూతురిని కనరాదనే అనుకుంటారు/ ...../ ఎక్కడ ఏ వల ఉందో, ఏ వేటగాడు మాటు వేసి
ఉన్నాడో/ ..../ ఆవులు భద్రంగా ఇంటికి చేరే లోకంలో/ ఆడపిల్లలను మేసే కాలంలో/ తల్లులు ఇక తల్లులను కనడానికి వణికిపోతారు' (గిరఫ్తార్‌ హమ్‌ హువే!) అంటాడు.ఈ పరిస్థితులను మార్చడమే మనం చేయాల్సిన ముఖ్యమైన పని.
హృదయాన్ని హత్తుకునే భావనలు చాలా ఇష్టంగా రాస్తాడు యాకూబ్‌. గతాన్ని తవ్వుకుంటే వచ్చే కొన్ని తీపి జ్ఞాపకాల్ని కవిత్వం చేయడంలో సిద్ధహస్తుడు యాకూబ్‌.. తన కవితా వాక్యాలతో మనల్నీ కట్టిపడేస్తాడు. ఇల్లంటే కేవలం ఇల్లు కాదు అంటూ మనల్ని బాల్యంలోకి తీసుకెళ్తాడు..
'అప్పటి ఆ ఇల్లు గుర్తొచ్చింది!/ ఆ చెట్లు గుర్తుకు వచ్చాయి. ఆ ఇంటిని అల్లుకుని పెనవేసుకున్న/ జీవితం గుర్తొచ్చింది./ ఇల్లే అనుకుంటాం, గోడలే అనుకుంటాం కానీ/ ఎన్నెన్నో ఏవేవో, ఇంకా ఏవేవో/ ఉంటాయి! (ప్రాగ్మెంట్స్‌) అంటాడు.
ఏవేవో అంటూ ఏం చెప్పకుండానే ఎన్నో విషయాలను మనందరికీ గుర్తుచేసి చాలా అమాయకంగా తప్పుకుంటాడు కవి. తీగలచింత కవిత్వం చదువుతూ ఒక సీరియస్‌ తాత్విక ఆలోచనా స్రవంతిలో మునిగిపోయి ఉన్న మనకు మధ్యలో ఒక ఆహ్లాద వీచికలా ఇలాంటి కవితా వాక్యాలు తారసపడతాయి. సీరియస్‌ కవిత్వానికి పరిమళాన్ని అద్దుతాయి.
జీవితానుభవం ఏదో ఒకటి చెప్పనీయకుండా
ఉండదు. అందుకు కవిత్వాన్ని ఆలంబన చేసుకుని యాకూబ్‌ తన అనుభవ సారాన్ని తన తర్వాత తరంలోకి ఒంపడానికి నిరంతర కవితాప్రయత్నం చేస్తుంటాడు. అవును అనుభవం తర్వాత తరానికి ఉపయోగపడాలి కదా. గత అనుభవాలు వర్తమానాన్ని, భవిష్యత్తును మరింత ఉన్నతీకరిస్తాయి కదా! అందుకు కవిగా యాకూబ్‌ తన అనుభవాల తీగలను విస్తరించుకుంటూ కవిత్వం రాస్తాడు. కవితా మార్గదర్శనం చేస్తాడు. యాకూబ్‌ కవిత్వంలో పదాల ఆడంబరం కనబడదు. ప్రశ్నల కొడవళ్ళు కవితా పాఠకుడికి ఎదురవుతూ ఉంటాయి. పాఠకుడ్ని కవితా చరణాలు వెంటాడాలి. అలా వెంటాడే వాక్యాలు ఈ సంపుటిలో చాలానే ఉన్నాయి. సమాజం పట్ల, జీవితం పట్ల యాకూబ్‌ అవగాహనలో పరిణతి కవిత్వానికి ఎంతో బలాన్ని చేర్చింది.
ఈ కవితలన్నీ లోతైన భావధారతో తొణికిసలాడు తుంటాయి. కవితా పాఠకుడు చూపును సారించే కొలదీ భావాలు పెల్లుబుకి బయటకు వస్తాయి. సమాజం పట్ల, మానవత్వం పట్ల అపారమైన ప్రేమను ఈ కవితలు వ్యక్తం చేస్తాయి. కవిత్వ పాఠకులు తప్పనిసరిగా చదవాల్సిన ఒక మంచి కవితా సంపుటి 'తీగలచింత'. యాకూబ్‌ను కవిత్వం కోసం మాత్రమే కాదు ఒక మానవత్వపు పలకరింపు వినడం కోసం కూడా చదవాలి. ఒక వర్తమాన భారత ముఖచిత్రాన్ని కవితాచిత్రం చేసిన యాకూబ్‌ కవితా చింతన ఈనాటి అవసరం. ఆ బాధ్యత తెలిసి వాటిని మోస్తూ పోతున్న యాకూబ్‌కి మనందరమూ తోడవుదాం. మంచి కవిత్వాన్ని, మహౌన్నత మానవత్వాన్ని కౌగిలించుకోండి. తీగలచింత కవిత్వాన్ని మనసారా ఆస్వాదించండి. కవితా సంపుటి కోసం 9849156588 నెంబరును సంప్రదించండి.