నలుపు

రాచపుటి రమేష్‌
98667 27042

''కాకరకాయ వేపుడు చేసేది ఇలాగేనా? ఇంత నల్లగా మాడ్చేయాలా?'' ప్లేట్లో కోడలు వడ్డించిన వేపుడును చూస్తూ అన్నది వరలక్ష్మి.
భోంచేస్తున్న వరలక్ష్మి భర్త రాజారావు కూడా కోడలు సునీత వైపు కోపంగా చూశాడు. వరలక్ష్మి 'నల్లగా' అన్న పదం అంత వత్తి పలకడం విన్న సునీత గుడ్లనీరు కుక్కుకుంటూ గదిలోకి వెళ్లిపోయింది. రాజారావు, వరలక్ష్మి టేబిల్‌ పైనున్న పదార్థాలు తామే వడ్డించుకొని భోంచేయసాగారు.
రాజారావు గారింట్లో అందరూ తెల్లగా వుంటారు. రాజారావు, ఆయన తమ్ముళ్లూ, చెల్లెళ్లూ అందరూ మేలిమి బంగారు వర్ణంలో మెరిసిపోతూ వుంటారు. రాజారావు అంత ధవళవర్ణం కాకపోయినా వరలక్ష్మమ్మ, ఆమె తోబుట్టువులు కూడా అలాగే వుంటారు.
ఒక్కగానొక్క కుమారుడు సునీల్‌ కు వారు తెల్లని కోడలు తెచ్చుకోవాలని ఉవ్విళ్లూరారు. కానీ సునీల్‌ తాను పనిచేసే సాఫ్ట్‌ వేర్‌ కంపెనీలో హెచ్‌.ఆర్‌. మేనేజర్‌ గా వున్న సునీత గుణగణాలు నచ్చి ఆమెను ప్రేమించి, తల్లిదండ్రులను బలవంతంగా ఒప్పించి పెళ్లాడాడు... సునీత ఛామనఛాయ రంగులో వుండడం అత్తగారు వరలక్ష్మికి కోపకారణమైంది.
కూతురి పెళ్లికి సునీత తండ్రి కోదండపాణి ఆరు లక్షలు కట్నంతో బాటూ ఇరవై తులాల బంగారం కూడా ఇచ్చుకున్నాడు. పెళ్లి తరువాత సునీత వుద్యోగం మానేయాలన్న నిబంధన విధించడంతో ఆమె మంచి వుద్యోగానికి రిజైన్‌ చేసి అత్తగారింట్లోనే వుంది.
కోడలు ఛాయ తక్కువగా వుందని రాజారావుకు, అతని
భార్యకు చాలా కొదవగా వుంది. అత్తగారు వరలక్ష్మి, వీలైనప్పుడల్లా సూటిపోటి మాటలతో కోడలిని దెప్పి పొడుస్తూనే వుంది ఈ వంకతో. పొద్దునే జాబ్‌ కు వెళ్లిపోయి రాత్రి పొద్దుపోయాక ఇంటికి వచ్చే సునీల్‌ కు ఇవేమీ తెలియవు.
అప్పుడప్పుడూ భార్య బాధపడ్తున్నట్లుగా కనిపించినా, ''అసలే పెళ్లి విషయంలో అమ్మనూ, నాన్ననూ ఎదిరించి బాధపెట్టాను. ఇంకా వారిని బాధపెట్టడం బావుండదు. మా అమ్మ ఏదైనా అన్నా సర్దుకో. పరిస్థితులు కొన్నాళ్లకు అవే చక్కబడతాయి'' అని భార్యను ఓదార్చేవాడు.
సునీత తల్లిదండ్రులు కూతురిని చూద్దామని వచ్చి రెండు రోజులు వియ్యంకుల ఇంట్లో ఉన్నారు. తల్లిదండ్రులు బాధపడ్తారని సునీత వాళ్లందరికి జరిగిన విషయాలేమీ చెప్పలేదు. రానురానూ వరలక్ష్మమ్మ ఆగడాలు శృతి మించాయి.
'మా అబ్బాయికి పది, పన్నెండు లక్షల కట్నమిస్తామని ఎందరో ముందుకొచ్చారు. ఆ అమ్మాయిలు కూడా తెల్లగా, అందంగా ఉన్నారు. ఈలోగా ఈవిడ మావాడిని బుట్టలో వేసుకుంది' అని ఇంటికి వచ్చే పోయేవాళ్ల ముందు వాపోయేది. ఆ మాటలు సునీత చెవినపడి, మనసును కలచివేసేది.
రాజారావు ఒక ప్రభుత్వ ఇంజనీరింగ్‌ శాఖలో డిప్యూటీ ఇంజనీరుగా పనిచేస్తున్నాడు. జీతంతో పాటు ఇబ్బడిముబ్బడిగా ఇతరత్రా ఆదాయం వచ్చిపడేది. తనకిచ్చే పర్సెంటేజీలు, భారీ ముడుపులతో విలువైన స్థలాలూ, షేర్లు, బంగారం కొని దాచివుంచాడు. అవి చాలవన్నట్లుగా వరలక్ష్మమ్మ కోడలిని అదనపు కట్నం కోసం రోజూ పీడించసాగింది.
''తెల్లగా, అందంగా వుండే పిల్లల తండ్రులే పన్నెండు లక్షల కట్నం ఇస్తామని మా వెంటబడ్డారు. మా కర్మకొద్దీ నువ్వు దొరికావు'' అని దెప్పిపొడిచేది కోడలిని.
''అదేమిటి అత్తయ్యా, మా నాన్న వున్నంతలో మీకు బాగానే కట్నం ఇచ్చారుగా'' అన్న సునీత మాటలకు,
''ఆ ఇచ్చాడులే బోడి కట్నం. ఆరు లక్షలు, నువ్వు పోయి మిగతా ఆరు లక్షలు తీసుకొనిరా. లేకపోతే మా ఇంటి గడప తొక్కద్దు'' అని కోడలిని ఆజ్ఞాపించింది వరలక్ష్మి.
చేసేదిలేక సునీత పెట్టె, బేడా సర్దుకొని పుట్టింటికి వెళ్లిపోయింది. భార్య దూరంగా వుందన్న బెంగతో, సునీల్‌ దిగులుతో చిక్కి శల్యమయ్యాడు. ఇంట్లోనే ఒకరోజు హఠాత్తుగా కళ్లు తిరిగి పడిపోయాడు.
సునీల్‌ను పరీక్షించిన డాక్టర్లు ''ఇతనికి మనోవ్యాధి తప్ప మరేమీ లేదు'' అని తేల్చి చెప్పారు. ఒక్కగానొక్క కొడుకు మంచం పట్టడంతో వరలక్ష్మి, రాజారావులకు కాళ్లూ, చేతులూ ఆడలేదు. చేసేది లేక వారు కోదండపాణి గారి ఇంటికి బయల్దేరి వెళ్లారు.
''మా అమ్మాయిని డబ్బుకోసం బయటకు గెంటారుగా. ఇక మీ ముఖం చూడనంటోందామె'' అన్నారు కోదండపాణి.
''మమ్మల్ని క్షమించండి, సునీతను పిలిపిస్తే ఇంటికి తీసుకు వెళ్తాం'' కన్నీళ్లతో అన్నది వరలక్ష్మమ్మ.
కోదండపాణి వెళ్లి కూతురికి నచ్చజెప్పి వారిముందుకు తీసుకువచ్చాడు.
''అమ్మా! మమ్మల్ని క్షమించు. మా అబ్బాయి కోసం ఇంటికిరా'' అన్నాడు రాజారావు,సునీతతో.
''అదికాదు, రాజారావు గారూ, మీకు 'తెలుపు' అంటే మమకారం వుంటే నల్లడబ్బు కోసం ఎందుకింత పాకులాడుతున్నారు?'' అన్నారు కోదండపాణి.
రాజారావుకు ఆ మాటలు కొరడా దెబ్బల్లా తగిలాయి.
''రంగు కాదు, గుణం ముఖ్యమని తెలుసుకున్నాం. ఇక మా కోడలిని బాగా చూసుకుంటాం'' అన్నాడాయన.
సునీత అత్తమామలతో బయలుదేరింది.