బేరసారాలు

కథ

- పొన్నాడ సత్య ప్రకాశరావు9000 619267


''లేవాలి...'' ''లేవాలి...'' ఆయాల కేకలకు మెలకువ వచ్చింది. ఉదయం ఏడు కావస్తోంది. ''సాధారణంగా అరు గంటల కల్లా నాకు స్నానమే అయిపోతుంది. ఇంత నిద్రపట్టిందేమిటి? లేటు అయిపోయింది. గంట బేరాలు పోయాయి. ఉమ ఏం చేస్తున్నట్లు? లేపలేదేం..'' అనుకొంటూ పూర్తిగా తెలివిలోకి వచ్చాను. ప్రక్కన బెడ్‌ దుప్పట్లు మారుస్తున్నారు. చుట్టూ ఇంచుమించుగా అవే దృశ్యాలు... ఒక్కసారి తల విదిల్చాను. నేను ఇంట్లో లేను. కరోనా ఆసుపత్రి వార్డ్‌లో ఉన్నాను. నిన్న ఉదయం అంబులెన్స్‌లో తీసుకొచ్చారు. మొన్న రాత్రి నిద్దపట్టలేదని చెప్పాను. ఓ చిన్న డోస్‌ ఇచ్చినట్టున్నారు. బానే నిద్రపట్టింది. ''గురువుగారూ! లేచారా? బాత్‌రూంల దగ్గర రష్‌ పెరుగుతోంది. తొందరగా వెళ్ళి వచ్చేయండి'' అన్నాడు పక్క బెడ్డాయన. పరుగెట్టాను.. ఎలాగో స్నానాదుల కానిచ్చి బెడ్‌మీదకు చేరాను. డాక్టర్స్‌ వచ్చి చూడసాగారు. ప్రక్క బెడ్డాయన ఏదో మాట్లాడబోయి నర్సులు గుర్రున చూసేసరికి ఊరుకొన్నాడు. డాక్టర్‌ చెక్‌ చేసి వెళ్ళిపోయాక నోరు విప్పాడు.. ''ఏంటి గురూగారు ఎక్కడీ ఏం చేస్తుంటారు? నిన్న జాయిన్‌ అయినప్పుడు బాగా డల్‌గా ఉన్నారు. ఇప్పుడు పరవాలేదనుకొంటా'' అన్నాడు. నాకు వారం రోజుల క్రితం జలుబు, జ్వరం మొదలయ్యాయి. మందుల కొట్లో మాత్రలు కొని రెండు రోజులు వాడాను. మరో రెండు రోజులకు మా భవంతిలో పై అంతస్థులో ఒకాయనకు కరోనా పాజిటివ్‌ అని తెలవడం మొత్తం అందరికి టెస్ట్‌లు చెయ్యడం నాకు పాజిటివ్‌ అనగానే తీసుకొచ్చి చేర్పించడం జరిగింది. అదే ప్రక్కాయనకు చెప్పాను. నేను ''జనరల్‌ స్టోర్స్‌'' నడుపుతానని చెప్పాను. ''గురూ గారూ...మీకు కనీసం జలుబు, జ్వరం వచ్చాయి. నాకు ఏమీ లేదు. అయినా పాజిటివ్‌ అన్నారు. పడేసారు' పదిరోజుల తరువాత మళ్ళీ టెస్ట్‌ చేస్తారుట. నేను చేరి, నాలుగు రోజులు అయింది. బాగానే ఉన్నాను. ఒక్క మందు వేసుకోవటం లేదు..'' ''మీరిచ్చిన మందులు వాడను కూడా లేదు. నన్ను పంపించేయండి'' అంటే కుదరదు అని చెప్పి నర్సు బలవంతాన మందు నోట్లో పోస్తోంది. రెండు వారాలు ఖచ్చితంగా ఉండాల్సిందేనట.'' అన్నాడు. ''రెండు వారాలా?'' దిగులు పట్టుకొంది. రెండు వారాలు వ్యాపారం పోతున్నందన్నమాట.. నష్టం లెక్క తేలేసరికి బావురుమన్నాను. కొన్ని పెర్మినెంట్‌ బేరాలు ఎదురుకొట్టు వాడికి వెళ్ళిపోతాయోమోనని బెంగ పట్టుకొంది. నర్సు ఇచ్చిన మాత్ర వేసుకొని వేడి పాలు త్రాగి బెడ్‌మీద వాలాను. గతంలోకి జారుకొన్నాను.
''మా భవంతిలో మొత్తం ఎనిమిది కుటుంబాలుంటాయి. క్రింద రెండు వాటాలను నేను తీసుకొని హాల్‌ని దుఖాణంగా మార్చుకొన్నాను. పచారి కొట్టు నాది. ఇంటికి కావలిసిన సమస్తమూ నా కొట్లో దొరుకుతాయి. పాల డీలర్‌ని కూడా కావటంతో ఉదయం అయిదు నుంచే వ్యాపారం మొదలవుతుంది. పక్కా, శాశ్వత ఖాతలూ ఎక్కువే. ఎదురుకొట్టు తీవ్రమైన పోటీ ఇచ్చినా నాదే పై చేయి.. ఈ కరోనా హడావుడి మొదలయినప్పుడు మొదట్లో పదకొండు గంటల వరకూ లాగేవాన్ని... ఆ మధ్య ప్రక్క వీధిలో తొమ్మిది దాటేక కూడా తెరిచి ఉన్నందుకు పోలీసులు రెండు దెబ్బలు కూడా వేసారు అని తెలిసాక కొంచెం జాగ్రత్తగా ఉన్నాను. సోషల్‌ డిస్టెన్స్‌ను చూపిస్తూ వృత్తాలు గీయడం మాస్క్‌, గ్లౌవ్స్‌ వాడటం మొదలుపెట్టాను. తొమ్మిది అవగానే ఎదుటి షాపువాడు మూసేసి లోపలికి పోతాడు. మర్నాటి వరకు కనబడడు. పిచ్చాడు.. నేను షట్టర్‌ వేసేస్తాను. కాని అక్కడే కూర్చొంటాను. బేరం రాగానే ప్రక్కనుంచో క్రిందనుంచో కావలిసినది తీసి ఇచ్చేస్తుంటాను. అలా చేయటం వలన వాడి ఖాతాలు కూడా నా దగ్గరకి రాసాగాయి. కష్టమర్‌కి కుదిరినప్పుడు వస్తాడు. వాడు ఎప్పుడు వచ్చినా నేను దొరుకుతాను. ఆ షాపు వాడు అందరిని క్యూలో రమ్మంటాడు. వృత్తాలలోనే నించోమంటాడు. నేను అవేవి చూడను. ఎవరు ఎటునుంచి వచ్చినా ''డబ్బులు పుచ్చుకొన్నామా!! సరుకు ఇచ్చామా!!'' అంతే నేను చూసేది.. వార్తలను అనుసరిస్తాను కాబట్టి మా ఏరియా కూడా కరోనా బారిన పడొచ్చని ఊహించి ముందుగానే నిత్యావసర వస్తువులన్నింటిని సమకూర్చుకొన్నాను. కొన్ని వస్తువుల దగ్గర పదికి ఇరవై పుచ్చుకొన్నా అడిగేవారు లేరు. క్యూ పాటించడం లేదని వినియోగదారులు గొడవపడినా నవ్వుతూ ఇద్దరిని సముదాయించి పంపేస్తాను. క్వింటాళ్ళ కొద్ది శాంతం, కేజీల కొద్దీ సహనం, గ్రాములలో విసుగు ఉన్న వ్యాపారికి వ్యాపారం పుష్కలమేగా.''
ఇంతలో కొంత హడావుడి కనిపిస్తె అటుగా చూశాను. కొత్త పేషెంట్‌.. దగ్గరలో బెడ్‌ కేటాయించారు. కరోనా లక్షణాలు లేవు గానీ పాజిటివ్‌ట. డాక్టర్‌ వచ్చి చూసి వెళ్ళారు. కాసేపు అయ్యాక అతను వాష్‌రూంలోకి వెళ్ళి వచ్చి ''ఎలా
ఉంటున్నారండి బాబూ! కంప్లైంట్‌ చెయ్యొచ్చుగా నీట్‌నెస్‌ లేదని'' అన్నాడు. ''మీరు చెయ్యండి.'' అన్నాడు అతని ప్రక్క పేషెంట్‌. నా ప్రక్క బెడ్డాయన నాతో నెమ్మదిగా ''ఇప్పుడు వచ్చాడు. ఇప్పుడు వాష్‌ రూములు ఖాళీగానే ఉన్నాయి. రేపు ఉదయం చూడాలి వీడి పాట్లు, అయినా గురూ! మనం లక్కీ. మనవార్డ్‌ని బాగానే పెట్టారు.. ఇక్కడ పది బెడ్లకు ఒక బాత్‌ రూం ఉంది. ప్రక్క వార్డ్‌లో మరీ ఘోరం'' అన్నాడు. తల పంకించాను. ఇంటి దగ్గర మూడు బెడ్‌ రూములకు ఎటాచ్‌డ్‌ బాత్‌రూంలు ఉండగా కామన్‌ బాత్‌ రూం కూడా ఉంది. ''ప్రభుత్వం మాత్రం ఎంత చేస్తుంది? గడుపుకోవాలి కానీ'' అన్నాను జవాబుగా.. అంతే అన్నాడు.
''ఏమండీ లాక్‌ డవున్‌ కదా! పదింటికల్లా కట్టేసీ వచ్చేయ్యండి.. టీవీలో మంచి సినిమా వేస్తున్నారు... కలిసి చూడొచ్చు'' అనేది శ్రీమతి లాక్‌ డవున్‌ మొదలైన క్రొత్తలో. మూడు నాలుగు గంటల వ్యాపారంలో ఏమొస్తుందే.. ఎదుటి కొట్టువాడు భయస్తుడు... టైంకి కొట్టు మూసేస్తున్నాడు. తొమ్మిదింటికి గాని నిద్ర లేవని వాళ్ళు బజారు కొస్తె మన దగ్గరకే రావాలి. నేను బయట కుర్చీ వేసుకు కూర్చొంటాను.. బేరమొస్తే కిటికీ లోంచి చెబుతాను. షట్టర్‌ దగ్గర సరుకు పెట్టేరు చాలు'' అని చెప్పి మధ్యాహ్నం భోజనానికి మాత్రం లేచేవాడిని. కాలనీ అంతా మధ్యతరగతి వాళ్ళు ముందు జాగ్రత్తగా ఒక్కో కుటుంబం మామూలు కన్నా అధికంగానే కొనుగోళ్ళు చేయడంతో వ్యాపారం లాభసాటిగానే సాగేది.''
''ఏంటీ... ఆలోచించకుండా పడుకోండి. తగ్గిపోతుంది.'' నర్సు మాటలతో వార్డు లోనికి వచ్చాను. రాత్రికి మళ్ళీ జ్వరం వచ్చింది. చెప్పానా.. ఆలోచనలు పెట్టుకోవద్దని.. అంటూ నర్సు డాక్టరుని తీసుకొచ్చింది. మళ్ళీ ఏవో టెస్టులు వ్రాసారు.
్జ్జ్జ
మరునాడు సాయంత్రానికి మామూలుగా అయ్యాను.. సెల్‌ఫోన్‌లో ప్రొద్దుటా, సాయంత్రం ఇంటితో మాట్లాడుతూనే ఉన్నాను. పిల్లలకి సెలవులు కావటంతో కొట్టు వ్యాపారం చూసుకోగలరు. నేను ఫోన్‌లో హోల్‌సేల్‌ వ్యాపారులతో మాట్లాడి కావలిసిన సరుకులు కొట్టుకు చేరవేయించగలను. కానీ వీధినే మూసేసారు.
కొట్టు పూర్తిగా మూసేసారు. అసలు మామూలు రోజులలో కూడా ప్రభుత్వ వేళలు ఎప్పుడూ పాటించలేదు. రాత్రి పదివరకు షాపు తెరిచే ఉంచేవాడిని.. అప్పుడప్పుడు అధికారులు తణికీలకు వచ్చినప్పుడు వారి చేతిలో ఓ పెద్దనోటు పెట్టేవాడిని. శ్రీమతి అనేది...'ఏమండి తొమ్మింది గంటలకల్లా కట్టేస్తే వాళ్ళకి అలా తడపక్కరలేదు కదా అనేది... పిచ్చి మొహమా! వాళ్ళు రోజూ రారు కదా! వచ్చినప్పుడు ఇచ్చేది పది అయితే రానప్పుడు నేను కొట్టేది వందకదా.. అయినా ''వడ్డాణం'' అడిగావు కదా అని నోరు మూయించేవాడిని.
మరో నాలుగు రోజులు గడిచాయి. ప్రక్క బెడ్డాయన చేరి పదిరోజులు దాటడంతో రక్త పరీక్ష చేసారు. రిపోర్ట్‌ కోసం ఆశగా చూస్తున్నాడు. ''నెగిటివ్‌'' వచ్చింది. సంతోషం వెళ్ళిపోతానన్నాడు.. 'అప్పుడే.. ఇంకా రెండు రోజులాగి మళ్ళీ టెస్ట్‌ చేసి నెగిటివ్‌ వస్తే అప్పుడే పంపించేది'' నర్స్‌ చెప్పేసింది. ''అదేమిటమ్మా.. నేను ముందూ బాగానే ఉన్నాను.. ఇప్పుడూ బాగానే ఉన్నాను.. నెగటివ్‌ వచ్చిందిగా పంపించెయ్యండి తల్లీ! బోలెడు పనులున్నాయి..'' వేడుకొన్నాడు.. ''రూల్స్‌ ఒప్పుకోవు.. మీరు బలంగా ఉన్నారు కాబట్టి కరోనా వచ్చినా తట్టుకొన్నారు.. మీరు బయటకెళ్ళి తిరిగితే రోగ నిరోధక శక్తి తక్కువగా
ఉన్నవాళ్ళు మీ వలన కరోనాకు గురవుతారు... ఓ రెండు రోజులాగాల్సిందే'' అని వెళ్ళిపోయింది.
''అదీ నిజమే కదండి! బయట పనులు మాత్రం ఏమీ అవటం లేదుగా. ఇంట్లోనైనా కూర్చోడమే కదా! రెండు రోజులాగండి.. రెండో రిపోర్ట్‌ వచ్చాకా దర్జాగా, ధీమాగా వెళ్ళిపోవచ్చు'' అన్నాను.
''అంతే! అంతే! అనుకొని పడుకొన్నాడు.
్జ్జ్జ
పనులు అంటే గుర్తుకొచ్చింది.. శ్రీమతి అనేది ఎప్పుడూ ''ఎక్కడ కయినా యాత్రలకు వెడదామండీ..' అని. నేను కొట్టు మూస్తే వ్యాపారం పోతుందని నేను కదలను. వేసవి సెలవులనేవాడిని. సెలవులొస్తే ఎండలలో ఏం వెడతాం అనేవాడిని. మళ్ళీ స్కూళ్ళు అనేవాడిని. ఏమండీ! మొక్కులండీ.. లేటు చెయ్యకూడదూ అనేది. నేను వినేవాడిని కాదు. వార్డ్‌లో అందరిదీ ఒకటే పరిస్థితి.. మా ప్రక్కవార్డ్‌లో అన్నీ సీరియస్‌ కేసులట. రోజుకి ఒకరిద్దరు ఆ వార్డ్‌లో పోతున్నారు. కడచూపు కూడా కొన్ని కేసుల్లో చూడనివ్వటం లేదట. మా వార్డ్‌లో అంత సీరియస్‌ కేసులు లేవు.. చిన్న చిన్న ఇబ్బందులు తప్ప. నాకు రెండుసార్లు రక్త పరీక్ష చేసి నెగటివ్‌ వస్తేనే పంపిస్తారు అంటే కనీసం ఇంకో వారం రోజులుండాలి. భగవంతుడా అనుకొన్నాను. కొన్ని బెడ్డులలో రోగులు బెంగపెట్టుకొని కుంగిపోతున్నారు. మామూలు వ్యాధులయితే ఈపాటికి చూడటానికి బుట్టలనిండా పళ్ళతో కొబ్బరి బొండాలతో బంధుమిత్రులు వచ్చేవారు. భార్యాపిల్లలు టచ్‌లోనే ఉండేవారు. బాధపడినా బోర్‌ కొట్టేది కాదు. ఇదేం జబ్బు నాయనా.. అసలు మందేలేదట. టీకాలు రావడానికి సంవత్సరం పడుతుందట..ఇలా ఒంటరిగా ఉంచటమే చికిత్సట. ప్రైవేటు హాస్పిటల్‌ కెడదామంటే ఈ భాగ్యానికే లక్షలు వదులుతాయట.
్జ్జ్జ
ప్రక్క బెడ్డాయనని డిశ్చార్జ్‌ చేసేసారు. కొత్తపేషెంట్‌ వచ్చాడు. నాకు ఒక రిపోర్ట్‌ నెగటివ్‌ వచ్చింది. రెండో రిపోర్ట్‌ రేపు రావాలి. నెగటివ్‌ వస్తే రేపు సాయంత్రం పంపించేస్తారు. మళ్ళీ మామూలేనా? అదే వ్యాపారమా? అవే బేరసారాలా? అదే జీవితమా...? కాదు.. కాదు... కరోనా ఎన్నో పాఠాలను నేర్పింది.. నేర్పుతోంది.. ఏ లావాదేవీలో ఎవడిద్వారా నాకు అంటుకుందో? ఎదుటి కొట్టువాడు శుభ్రంగా ప్రభుత్వ నిబంధనలననుసరిస్తూ వ్యాపారం చేసుకుంటున్నాడు. వాడి ఖాతాలన్నీ నా ఖాతాలతో బాటూ మళ్ళీ వాడికే వెళ్ళిపోయాయి. నేను కూడా సామాజిక స్ప ృహ చూపిస్తూ ఖాతాదారులలోని డబ్బునే చూడకుండా ఆ చేతులను శానిటైజ్‌ చేసే ఏర్పాటు చేసుంటే బాగుండేది.. చాలా సంవత్సరాల తరువాత కుటుంబమంతా కలిసి భోజనం చేస్తున్నాము.. సినిమాలు చూస్తున్నాం... పని లేకుండా బయట తిరుగుతూ అవసరం లేకుండా ఖర్చు పెట్టేవాళ్ళం. ఈ రెండు నెలలూ అవసరమైన ఖర్చులే పెట్టాం. చాలా పొదుపు చెయ్యొచ్చని తెలిసింది. ప్రకృతి ధర్మానుసారం నడిస్తే భగవంతుడిచ్చిన శరీర పోషణ చాలా సులభం.. అని చెప్పడానికే వచ్చిందేమో ఈ వికృతి అనిపిస్తోంది. చిన్నప్పుడు మంచి సాహిత్యం చదివేవాడిని. వ్యాపారంలో పడి అన్నీ మానేసాను. ఇప్పుడు 'జీవితానికి' కూడా కొంత సమయం కేటాయించుకోవాలి. నన్ను తొందరగా బయట పడేరు స్వామి! మా ఆవిడ మొక్కులన్నీ తీరుస్తా'' కొత్తగా కళ్యాణాలు, వ్రతాలు చేయిస్తా... మా ఇంట్లో పై వాళ్ళకీ తగ్గిపోవాలి.. మా ఇంట్లో వాళ్ళందరూ బాగుండాలి.
''మరి ప్రక్క బిల్డింగ్‌లో కరోనా వస్తే?'' అమ్మో.. అక్కడా రాకూడదు.. ''నగరమంతా ఉందిగా కరోనా.. ఎవరో ఒకడు నీలాగే నాకేం లేదు. నాకేం రాదు అని తిరిగి మీకు మళ్ళీ అంటించొచ్చు కదా! నీ షాపులోనే కొంటాడు. నాకు పది రూపాయలు ఎక్కువ ఇస్తూ నీకు మళ్ళీ అంటించి పోతాడు.. ''అంటోంది అంతరాత్మ. ''హమ్మ .. అసలు సిటీలో, దేశంలోనే, కాదు కాదు ప్రపంచంలోనే కరోనా మాయమయితేనే అందరం బాగుంటాం' అని సమాధానపరిచాను. బహుశ: దసరా నాటికి సమసిపోవచ్చు. ''అప్పుడు కొండకొచ్చి కళ్యాణం చేయిస్తా స్వామి ''మళ్ళీ మొక్కాను..'' దసరా టైంలోనా.. వ్యాపారానికి మంచి సీజన్‌ కదా? అంటోంది అంతరాత్మ.. దాని నోరు నొక్కి ''జీవితంలో ముఖ్యమైనది ''జీవించటం'' అని అర్థమైంది. నేను బయటకెళ్లి సరికొత్తగా ''జీవిస్తా'' అన్నాను.