కొత్తదనం సౌందర్యం సామాజికత

విశ్లేషణ

- జుజ్జూరి వేణుగోపాల్‌ - 9912395420

తూటా వెనుక గన్‌ పౌడర్‌లా విస్ఫోటనం చెందే కవి అనిల్‌ డ్యానీ. ఋజుమార్గం ఇతడి ప్రయాణం.
తాత్త్వికతతో ఈ కవి మార్మిక మాంత్రికుడు.
ఇతగాడు దోషాల్ని సరిచేసే తెగువ ఉన్నవాడు.
ఇతడి అక్షరాలు మాత్రం కుంటి నడక నడవవు.
అక్షరం ఒక తరం నుండి మరొక తరానికి విజ్ఞానాన్ని మోసుకెళ్ళే అశ్వం. ఈ అశ్వానికి కళ్ళెం వేయకుండా, ప్రక్షిప్తాలతో దొర్లకుండా మనముందుకు తీసుకొచ్చాడు.
చరిత్ర పొడవునా, మత గ్రంథాల్లో అడ్డంగా ''స్పెల్లింగ్‌'' మిస్టేక్లేం కర్మ ''సెంటెన్స్‌'' మిస్టేక్లే ఉన్నాయి.
ఆ వ్యాఖ్యానాల కొనసాగింపే ఇప్పటి మన జీవనాలు.
కాలంలో కాలుజారిన లెక్కలు ఇప్పుడు ఏ మత గ్రంథాల్లో వెతకాలని ప్రశ్నిస్తాడు. నువ్వు ఇంకా ఎక్కడ లేని యుగాన్ని నాటికల్‌ మైళ్లతో పోలుస్తూ కొలవడం అని నిరసిస్తాడు. ఊరిమధ్య కులందిమ్మకి తలబాదుకుంటున్న ఓటరుని పరామర్శిస్తాడు. అన్ని చోట్ల అదే బాధ/ ఆధిపత్యపు దుమ్మీ ఎగురుతూనే ఉంది/ అక్కడో నీలి చూపుడువేలు
ఉంది. ఆ దారిలో పోతే బాగుండు అనిపిస్తుంది అని తనతో పాటు మనకో దారిని చూపిస్తాడు.
ప్రాచీన అలంకారికులైన భరతుడు, భామహుడు, దండి నుండి మమ్ముటుడు, విశ్వనాథుడు, జగన్నాథుని వరకు అందరి కావ్య నిర్వచనాల్ని విన్నాం. జగన్నాథుని ''రమణీయార్ధ ప్రతిపాదిక శబ్దం కావ్యం'' అన్న దానితో ఏకీభవించాం. అనిల్‌ రమణీయత సాధించాడు.
అతను రూపు కట్టించే భావం వేరు. అతని పరంపరే వేరు. అందుకే మనం అతని కవిత్వానికి అంత విలువ ఇచ్చుకొంటాము. అయితే కొత్తదనంతో కూడిన సౌందర్యంతో పాటు సామాజికతను కవి బాధ్యతగా తీసుకున్నాడు.
అమరావతిలో మూడు పంటలు పండే భూమి. రాజధాని పేరిట పిల్లలకు ఆటస్థలం అయ్యి, వాళ్ళు క్రికెట్‌ ఆడుతుంటే చూసి కవి ఆకుపచ్చని కన్నీరు కార్చారు. జీవన విధ్వంసానికి, మాయమవుతున్న ప్రకతికి సాక్షిగా నిలబడ్డాడు.
23 అడుగుల చదును నేల/ అటు మూడు...ఇటు మూడు పాతిన కర్రలు/ వొట్టి పాదాల మీద గెంతుతున్న పిల్లలు/అదంతా కొత్త భాష...పెట్టుబడిదారీ వ్యాకరణం/ ఆట ముగిశాక /పండడం ఒక్కటే తెలిసిన నేల/ కర్రల చివర్లకి వేర్లని పూయించింది/ తాతను అడిగితే నేల రహస్యం చెవిలో చెప్పాడు/ బయటకు చెబితే రాజ్యం వింటుంది కదా. (మనకేం తెలుసు)
కవిత్వమంటే ఇలా సాక్షిగా నిలబడడమే. కవిత్వానికి నిర్వచనాలు వెతుకుతాం. నిజానికి ఏ నిర్వచనం కవిత్వాన్ని సంపూర్ణంగా ఇముడ్చుకోలేదు. కవి చేయాల్సిందల్లా సాక్షిగా నిలబడడమే. పసిపాప నవ్వుకి సాక్ష్యంగా నిలబడాలి. రాక్షసుల దుఃఖానికి సాక్షిగా నిలబడాలి. పచ్చని ఆకుకి సాక్షిగా నిలబడాలి. ఆకు రాలి బూడిద కుప్పగా మారాక దానికి సాక్షిగా నిలబడాలి.
కూలి చేసుకునే సాధారణ స్త్రీ సౌందర్యం వంగపండు చీర కవితది.
అమ్మేరు ...ఏడకొన్నావే ఈ చీర/ ఆ మాట ఒక్కటి వింటే/ జళ్ళోనే పూలు పూసిన ఆనందం/ ఆ యాల కూలిబోయిందని గుర్తురాదు/
అడిగినోళ్ళకి ఖరుదు చెబుతూ/అడగనోళ్ళకి ఇంకాస్త ఎక్కువ అగపడుతూ/ ఎంత చెప్పినా వినని అమ్మలక్కల్ని ఓ సూపు చూసి/ ఒక్కసారి మూతి తిప్పుకుని/ వాడ మొత్తాన్ని ఆడకుండానే ఓడించిన తన్మయత్వంతో అడుగులు తడబడుతూంటే/ ఆ పొద్దంతా చెప్పుకోలేని కుశాలు/ తెల్లారి చీరను తడిపి ఆరబెట్టేటప్పుడు అప్రయత్నంగా వచ్చే మాట/ పనికిమాలినోడు రాత్రంతా యాడ పడుకోనిచ్చిండు.
బతుకులో ఉండే విముక్త సౌందర్యం ఈ కవితది.
అశ్లీలత లేని అందం ఈ కవితది. ఆ అందం ధనవంతుడు ఇంటి గార్డెన్‌లో అందానికి పెంచుకున్న మొక్కలా ఉండదు. పల్లెచివర బీడు భూమిని అరక పెట్టి దున్నాక మిట్టమధ్యాహ్నం ఎండలో సాళ్ళతో భూమి బంగారంలా మెరిసిపోతుంది...ఆ అందమే వంగపండు రంగు చీరది.
ఎవరైనా మొక్కలు నాటితే మంచిదేగా అనుకుంటాం. కానీ ఆ మొక్కను నాటడం లో నాటిన వాడి స్వార్ధాన్ని మనం పట్టుకోలేం.అది కవి చేశాడు. నిజం ఎంత శక్తివంతమైందో, అబద్ధం కూడా అంత శక్తివంతమైనది. ఇవి రెండు పాలు నీళ్ళలా కలిసిపోతాయి. అనిల్‌ విలక్షణ దక్కోణంతో అబద్ధాన్ని అబద్ధంగా...నిజాన్ని నిజంగా విడగొట్టాడు .
ఈ నాటుడు నాటకం మా కోసం కాదని మాకు ముందే తెలుసు/ మీ రాబోయే మూడోతరం మనవలంగారి కోసమని ఆ మొక్కలకు తెలుసు.(నీ కీర్తి నీదే)
ఏసీ గదులు వదిలిన వేడిని చెవట దేహాలు మాత్రమే పూసుకుంటాయి/ తరతరాలుగా సామాజిక ఉష్ణాన్ని మోస్తూ తిరుగుతున్న దేహాల మీద వేడి తీరాలంటే/ ఎక్కడో ఒక చోట మరల భూమి మండించే వేడి పుట్టాల్సిందే.
కవి మనస్తత్వాన్ని లోతుగా అధ్యయనం చేశాడు.గుంపు మనస్తత్వాన్ని ఉదాసీన వైఖరిని వాస్తవంగా చిత్రీకరించాడు. మనిలోని వింతల్నీ, వికారాన్ని దుయ్యబట్టారు. మెరుపులు కవితలో మనుషుల్ని కుప్పగా పోసాడు.
వెళ్ళీ వెళ్ళగానే ప్లాస్టిక్‌ నవ్వొటి వచ్చి తాకుతుంది/ అంతే అదే ఆఖరి మనం ఎక్కడ ఉన్నామని గుర్తు/ చుట్టూరా జనం రంగుల పువ్వుల్లా ముసురుతూ ఉంటారు/ పెదాలు మాత్రమే మాట్లాడుతాయి/ మనసుల్లో కాస్త ఇరుకున్నదని అందరికీ తెలుసు/ అక్కడ వినబడే సంగీతం మన కోసం కాదు/ నిజానికి అక్కడ మత్తెక్కించే పరిమళం అక్కడ వారికి కాదు/ ఆ మాటకొస్తే అసలెవరికీ అక్కర్లేనివి/ ఊరికనే ఎవరి కోసమో/ ఎవరైనా ఏమైనా అనుకుంటారేమోననే మాటకి అలా అన్నీ అమర్చి పడతాయి/ రుచి లేకపోయినా ఆరాటం కొద్దీ తినేసి/ తాంబూలం వేసి నడుచుకుంటూ/ ఈ సమాజాన్ని, కుళ్ళును తిట్టుకుంటూ వెనదిరుగుతాం/ ఈసారి మన ఇంటివంతు వచ్చేసరికి మనమూ అంతే.
కవి మనుషులు కథ తెలిసినవాడు. రాయలసీమ వాసుల దైన్యాన్ని, అభ్యర్థనను విన్నవించాడు,
ప్రపంచం ముందుకు పోతున్నా/ మమ్మల్ని మాత్రం ఫ్యాక్షన్‌ పలుపు తాటికి కట్టేయకండి.
జాలరికి-సముద్రానికి ఉన్న దూరం కొలుస్తాడు. డ్రాయింగ్‌ రూమ్‌ కి మనకి ఉన్న అనుబంధంతో తూకమేస్తాడు.పల్లెల్లో జాతర ఎందుకు చేయాలో చెబుతాడు. ప్రణరులో ఉన్న ప్రేమతో, అండాసెల్‌ లోని సాయిబాబా స్వేచ్ఛతో విహరిస్తాడు.
పెద్దవాడు అవుతున్న కొద్దీ మనిషి సున్నితంగా తయారవ్వాలి. కళ్ళు చెవులు పెద్దవిగా చేసుకుని పిల్లల్లా మారిపోవాలి కానీ పెద్దవాళ్ల తీరు అంతా వింతగా ఉంటుంది తమను తాము ఇరుకిరుకు బందాల్లో గదుల్లో భావజాలంలో బంధం చేసుకుంటారు చీశీ ర్‌తీaఅస్త్రవతీర ష్ట్రవతీవ. ఉఅశ్రీy టతీఱవఅసర yశీబ ష్ట్రaఙవఅః్‌ ఎవ్‌ yవ్‌ - ఔ.దీ ్‌జుAుూ (ఇక్కడ అపరిచితులు లేరు.ఇంకా కలవని స్నేహితులు మాత్రమే ఉన్నారు) చెప్పినా చివరికి సొంత పిల్లలతో అపరిచితులుగా మారిపోతున్నాం.
పక్క మీద ఎంత మెసిలినా నిద్ర రాలేదు/ ఎటు కదులుదామనుకున్నా బొమ్మ చేతికి తగులుతోంది/ తేలిగ్గా
ఉండే బొమ్మ బరువుగా అనిపించింది/ నాకు చెప్పవలసినవేవో ఆ బొమ్మకు తెలుసు/ దాని భాష నాకు రాదు/ వచ్చిన పసివాడు గాఢ నిద్ర లో ఉన్నాడు/ ఈ రాత్రి ఆ బొమ్మ చెప్పే కబుర్లు వినాలి/ ఎన్ని దెబ్బలు తినాలో/ రేపు పొద్దున వాడు లేవకముందే ఎక్కడైనా నా తలని దాచుకోవాలి.(నేను-బొమ్మ)
క్యాపిటలిజం తన రూపాన్ని బహుముఖాలుగా విస్తరించుకుంటూ పోయి బినామీ వ్యవస్థలతో, క్రోనీ క్యాపిటలిజం (ప్రభుత్వ ఆస్తులను చట్టబద్ధంగా ప్రైవేటుపరం చేసుకోవడం)గా మారి ఉదయం నిద్ర లేచిన తర్వాత వాడే పేస్టు నుండి నిద్రపోయే పరుపు వరకు మన జీవితాన్ని నిర్దేశిస్తుంది.
ఇంటి పై కప్పు లేకున్నా సెటప్‌ బాక్సుకి 300.కొత్తసినిమా హీరో వాటా 200.
పెట్టుబడిదారీ వ్యాకరణంలో మానవ సంబంధాల్లో సంధి(కలయిక) నిర్మాణంగా జీవితాలు.
డిసెంబర్‌ పూలు పూచే కాలమో కాని/ షాపింగ్‌ కాంప్లెక్స్‌ కి డబ్బులు పూచే కాలం/ నువ్వు వడ్డీకి తెచ్చిన డబ్బుని వదిలించుకునే కాలం/ మార్కెట్‌ మనిషిని మింగేసే కాలం/ అందరి సంతప్తి కోసం ఒకడు వాడి పోయే కాలం.(డబ్బు పూచే కాలం)
మధ్యతరగతి జీవితాల్లో కొట్టివేతలు ఎక్కువగా
ఉంటాయి.ఓ కుటుంబం గురించి సేకరించిన మనస్తత్వ చిత్రణ మొత్తం మధ్యతరగతి జీవితానికి ప్రతీకగా నిలుస్తుంది. ''పన్నెండొకట్ల పన్నెండు''కవిత సాగుతుంది.
12 12 365 రోజుల్లో 12 ఒకటో తారీకు జీవన సూత్రాలు లెక్కలు ఎప్పటికి అర్ధం కావు ఎప్పటికప్పుడు ఒకటో తారీకు జడ పదార్థం నీ ఆస్తుల అప్పుల పట్టీని ఎప్పటికీ చేయని ఒక కనబడని సర్దుబాటు ప్రతి ఒక కాగితం.
పేద,మధ్య తరగతి జీవితాలు ఎదుర్కుంటున్న ఆర్ధిక సమస్యలు సమాజంలో అసమానతలుగా మారతాయి.
ఈమధ్య ఆస్కార్‌ వచ్చిన పారాసైట్‌, జోకర్‌ చిత్రాల్లో ఆర్థిక అసమానత చూపిన విశ్వరూపం ఉంది. ఇప్పుడు ప్రపంచాన్ని పట్టి కుదుపుతున్న అసలుసిసలు వ్యాధి ఇదే. చివరకు మనిషిలో నైతిక శూన్యవాదం (మోరల్‌ నిహిలిజంగా మారుతుంది. అందుకే అవి ఆస్కార్కు అర్హత సాధించాయి. అందుకే స్పెల్లింగ్‌ మిస్టేక్‌ ఇప్పుడు అత్యవసరమైన పుస్తకం.
అలాగే కవి ఇంద్రియం తాలూకూ గ్రహణ తత్వాన్ని భాషా నిఘంటువుల్లో వెతుకుతాడు. అది సోమరితనం. గుండెపై పెంకు పగిలి తీవ్రత పదాలుగా జారాలి. అలాంటి స్థితి సాధించి అనిల్‌ సోమరితనాన్ని జయించాడు.
1)చెప్పీ చెప్పనట్టు చెప్పడం
2)సాహిత్యంలో ఖచ్చితత్వం సాధించడం.
రెండోది అత్యంత సంక్లిష్టం. సంక్లిష్టాన్ని స్పెల్లింగ్‌ మిస్టేక్‌ సునాయాసంగా సాధించింది.అనిల్‌ సామాజిక పునాదిపై, పురోగామి దిశగా సమాజాన్ని నడిపే లక్ష్యంతో ఇలాంటి కవిత్వాన్ని రాయాలి...రాస్తూనే ఉండాలి.