ఓ కొమ్మ స్వేచ్ఛ (కథ)

ర్యాలి ప్రసాద్‌
9494553425


సాయంత్రం అడవి చివర స్మశానంలో సమాధిమీద విత్తనాన్ని చీల్చుకుని లేలేతగా కొమ్మొకటి అంకురించింది. ఊదారంగు సంధ్యాసమయానికి భయపడి గట్టిగా  ఆర్తనాదం చేసింది. కొమ్మ పక్కనున్న ముదురు ఆకులూ రెమ్మలూ ఆ కొమ్మను లాలిస్తూ భయంలేదని నిమురుతూ కొత్తఆకుల్ని అనునయించాయి. ''నేనెక్కడున్నానూ'' అంది లేలేత కొమ్మ చీకట్లోంచి.
''యిక్కడే సమాధిపైనే''
''యిక్కడికి నేనెలా వచ్చాను''
''కొత్త సమాధితో పాటు''
''ఎక్కడి నుండి వచ్చావు?''
''ఎదురు కాల్పుల్లోంచి...''
''ఎలా... ఎలా....''
''యుద్ధంలో వీరుడి జీవకణంలో దాగున్న నేను యిక్కడికెలా వచ్చానో...''
''వారం క్రితం యిక్కడ ఒకతన్ని దహనం చేసారు. వంటినిండా బుల్లెట్‌గాయాలు. చనిపోయినా అతని కళ్ళలో ఏదో మెరుపు. దేనికోసమో ఆశ. ఎంత ఆకర్షణీయంగా ఉన్నాయని''.
''అవునవును గుర్తుకొస్తుంది. బుల్లెట్లు ఎవరో వెనకనుండి కాల్చడం నేనెరుగుదును. నన్ను మోసుకొచ్చినతను'' దొంగ వెధవల్లారా! పిరికోళ్ళలా వెనకనుండి కాలుస్తారా' అని బాధగా కూలిపోవడం గుర్తుంది' కొమ్మకు గొంతెండిపోతుంది. ''అమ్మా దాహం'' అంది. పక్కకొమ్మ వేగంగా కదిలింది. వెన్నెల కరిగిపడిన మంచుబిందువులు నీరై కొమ్మ పెదవుల మీద పడ్డాయి. అలసిపోయిన కొమ్మకోసం చుట్టుపక్కల చెట్లన్నీ ఊగేయి. చల్లని తడిగాలి వీచింది. హాయిగా ఉంది కొమ్మకి.  పక్క చెట్లతో అంది ''అక్కల్లారా! మీరెలా
ఉంటారు. ఒక్కసారి చూడొచ్చా.''
చంద్రుడెళ్ళి సూర్యుడురానీ ఈ చీకట్లు కరిగిపోతాయిలే అప్పుడు చూద్దూగాని''
''యివేంటి నా మీద యిలా పాకుతున్నాయి. ...హి...హి...హి... చక్కిలిగింతలు పెడుతున్నాయి. హి.... హి...''
''అవి చలిచీమలు ఏమీ చేయవు. కానీ వాటిని ఏమైనా చేయాలని చూస్తే యిక అంతే.... చుట్టిముట్టి చంపేస్తాయి....''
''ఊరికే ఏమీ చెయ్యవు కదా!''
''ఈ అడవిలో ఊరికే ఏవీ ఏమీ చెయ్యవు. వాటిని బాధిస్తే తప్ప''
''నిన్ను అమ్మా అని పిలొచ్చా''
''ఓ తప్పకుండా''
''ఎవరైనా మీ నాన్నెవరని అడిగితే ఏం చెప్పనూ...''
''మా నాన్న వీరుడని చెప్పు. అతని సమాధి మీదే కదా మొలిచావు''
నెమ్మదిగా ఆకాశం నల్లని దుప్పటి తొలగించింది. రేకులపై నీటిబొట్లను విదిల్చుకుంటూ పెనవేసుకున్న రెమ్మల్ని తప్పించుకుంటూ పైకి చూసింది. వ్యాపించిన పరిమళాలలో నీడలు తెల్లగా మెరుస్తున్నాయి.
''అమ్మా''
''ఊఁ''
''నువ్వు ఎవరిని అల్లుకుని ఉన్నావ్‌. నన్ను కూడా ఎవరైనా యిలా అల్లుకుంటారా''
''కొంచెం ఎదగాలి. యిప్పుడే పుట్టావు కదా!''
ఆకుల మధ్య నుండి లేత పసుపూ ఎరుపూ కలగలసిన రంగుతో తుపాకీ గుండ్లలా కిరణాలు పొడుచుకొస్తున్నాయి.
''అమ్మా''
''ఊఁ''
''యివేమిటి? శతృవులెవరైనా మనమీద దాడి చేస్తారా...
''లేదమ్మా అవి సూర్యకిరణాలు. అలా చూడు ఆ పూలు సూర్యుని వైపు ఎలా విడుచుకుంటున్నాయో...! ఆ కిరణాల వల్లే లోకంలో చైతన్యం కలుగుతుంది.
'నిజమా''
''కొత్త కొమ్మ.. కొత్త కొమ్మ'' ఎవరో పిలుస్తున్నారు. మందారాలూ, మర్రి ఊడలూ, చింతచెట్లూ వెన్నెల్లో తేలి తేలి ఉన్నారేమో కొత్తదనంతో మెరిసిపోతున్నారు. మంచు బిందువుల్లో స్నానాలు చేసి వచ్చారుకదా భలే స్వచ్ఛంగా ఉన్నారు. ఆకులమీద రాలిన మంచు కరిగి ఆరిపోయింది.
''అరే యిపుడే కొత్తగా వచ్చావా''
''ఎంత పచ్చగా, లేతగా ఉందో కదా!''
''అవునే.... ఎవరో వీరుడంట... ఎదురుకాల్పుల్లో ఒరిగిపోయాడంట... అతని సమాధిది. దీనిమీద పెరిగిందీ చిట్టితల్లి''

ఒక్కొటొక్కటిగా చెట్లన్నీ దగ్గరకు జరిగాయి. తమ కొమ్మల్నూపి ఆకుల డొప్పల్లో దాగిన జాబిలి చినుకులతో కొమ్మను కడుగుతున్నాయి. పచ్చని పురుటివాసన కొమ్మను వదలడం లేదు.

''ఏయ్‌ నువ్వు ముందు ఎక్కడుండే దానివో తెలుసా...?

''హాయ్‌ ఎంత మెత్తగా ఉందో.... హాఁ... ముళ్ళుకూడా వున్నాయి మెత్తగా....

''ఏయ్‌ నన్ను ముట్టుకోనీ... వెలుగురేకలన్నీ దాటి సూర్యుడు సంపూర్ణంగా కనిపిస్తున్నాడు. ఇలా ఎప్పటినుండో. ఏయే లోకాలను దాటో... అనేకానేక రూపాలున్నా వదిలిపెట్టని నీడ.

''అమ్మా! నా కింద ఈ నల్లని వారెవరు?''

''అది నీ నీడేనమ్మా''

''నీడంటే ఏంటి? నేను తీసుకురాలేదే!?

''అది నీతోనే పుడుతుంది. నీతోనే పెరుగుతుంది. నువ్వున్నంత వరకూ నీతోనే ఉంటుంది. అది నీ రూపానికి నకలు'' చీకట్లోంచి బైటికొచ్చాక లోకమంతా కొత్తగా ఉంది. అక్కడక్కడా పూలు పూస్తున్నాయ్‌ రంగుల్లో. కొమ్మలు కొన్ని గుబురుగా, మరికొన్ని వదులుగా. కొందరాడవాళ్ళు సజ్జలతో వస్తున్నారు. బహుశా ఏ కోవెలలో వెళ్ళేందుకు.  వాళ్ళ పుణ్యం కోసం పూపిల్లల కుత్తుకలు తెంపేస్తున్నారు. వాళ్ళకు పుణ్యం మాటేమోగానీ ఈ పూపిల్లలు అంత నిర్దాక్షిణ్యంగా....''

మౌనం... అలుముకున్న నిశ్శబ్దం.

''ఏంటాలోచిస్తున్నావ్‌. మనల్ని కూడా అలా తెంపేస్తారా..''

''పిచ్చితల్లీ! అలాగేం లేదమ్మా. పూలనైతే ఆడవాళ్ళు తలలో పెట్టుకుంటారు. దేవుళ్ళ ముందు , నాయకుల ముందూ పెడతారు మన జోలికెవరూ రారులే. ఫరవాలేదు. వాళ్ళకేవిధంగానూ మనం పనికిరాము. కనుక మన జోలికి రారు. ఏం పర్లేదు.''

నెమ్మదిగా నిలువునా పచ్చదనపు తళతళల్లో మెరుస్తుంది. ఈనెల దగ్గర సన్నని ప్రవాహపు తళుకు. ఎంతో అంతులేని కాంతి. సముద్రాన్ని ఈదుకుని వస్తున్న గాలిని ఆకాశం నిండా పొంగే పరిమళాలు. ఎండలో సర్వసమగ్రంగా కన్పిస్తున్నాయ్‌. తనతో పాటే కొత్త కొత్త కొమ్మలు లోకాన్ని చూడ్డానికి వరసకట్టాయి. తనేమో ప్రత్యేకంగా ఎర్రగా మెరుస్తూ రెమ్మని ఊపింది. ఆకుల మీదున్న సూర్యచంద్రులు నీటిలో కరిగి నేలపై పడ్డారు. అదేపనిగా చప్పట్లు కొట్టింది ఆనందం పట్టలేక. అమ్మచెట్టు వెనకనుండి నవ్వుతూనే ఉంది. అడవంతా ఒకటే ఘీంకారం మురిపాలు ఒలకబోస్తూ ఏదో మధువు తాగినట్లు, దిగంతాల ఆవల దాగినట్లు.
ఎవరో ఒకతను నల్లగా మెరిసే దేహంమీద నుండి సన్నని పూరజను జల్లుకుంటూ పోయాడు. ఎర్రని కళ్ళు స్రవిస్తున్న యవ్వనపు క్రౌర్యంతో తనను పట్టించుకోడేమి? తీయని బాధను భరించేదెలా? ఆవేదన నుండి జారిపోయేదెలా? అతను నా వైపు వస్తాడేమో? నాలోని వ్యతిరేక క్షణాలకు ఏదో.... ఏదో తెలియని రంగు పూస్తున్నాడు. బాబోయ్‌ దగ్గరకు వచ్చేస్తున్నాడు. అయ్యో పక్కనుండే పోతున్నాడే.
పట్టించుకోడేం మళ్ళీ భయం, బాధ, ఆతృత, ఆనందం, ఆరాటం. అంత యింత తిరుగుతున్నా యింకా రాడేమి? పేద్ద కొమ్మ వెనక మెరుస్తున్న పూలతో ముల్లోకాల సౌకుమార్యాన్ని పంచుతున్నాడు.
''నా నుండి పో'' అంది ప్రేమగా
అధికారం సంతరించుకున్న ఆ మాటలో ఎంతో సొంతమైన భావం ఎరుపెక్కిన ఈనెల్ని పచ్చరంగులోకి మార్చేదెలా, పచ్చదనపు మదాన్నంతా ఎలా తొలగించడం. నిజమే! నిన్నటి నా అంశకు, మూలం ఆ వీరుడే కదా! ఎదురు కాల్పుల్లో రక్తమోడిన దేహంతో అజేయంగా నిల్చి సమాధిలో విశ్రమిస్తున్నాడు. యుద్ధం గెలవడమా లేదా అన్నది సమస్య కాదు. ఎవరి వాదాల నుండి ఎవరికి వారే విజేతలు. నిజమైన యుద్ధంలో విజేతలూ, పరాజితులూ ఉండరు. జయాపజయాలు కేవలం ఓ లెక్కల నమూనాయే! సూర్యకిరణాలతో పాటే ఓ ఆకలిపవనం వచ్చి తాకింది. ఒక దైనందిన యుద్ధం రెక్కలు సాచింది. విజయం తమ సొంతమేనని ప్రకటనలు చేసాయి. లేతకొమ్మ చివర రెండు మృదువైన ఈనెల మధ్య మెత్తగా నూగులాంటి అనుభూతి. రెండు ఆకుల తొడల్ని రెండువైపులా చీల్చి తన కిరణాల్ని మెల్లగా పైన రాపాడించి, సరళత పొందాక నెమ్మదిగా పంపింది కిరణం.
''అమ్మఁ! తీయని బాధతో అరిచింది. తన్ను మొత్తం ఆక్రమించుకున్నాడు కిరణం. పచ్చదనాన్నంతా జుర్రేస్తున్నాడు. ఎక్కడో ఎప్పుడో గుర్తుకురాని లోకాలను వివరిస్తున్న జ్ఞాపకం ప్రాణం పోతున్నట్లు. కొత్త ప్రాణానికి వీర్యదానమేదో చేస్తున్నట్లు యింకా... యింకా... సూదంటు వెలుతురు జ్వాలల ఒడిదుడుకుల విన్యాసం వెనక్కీ ముందుకూ పయనిస్తుంది. మేఘం తొలగినపుడు ముందుకు పోతూ అడ్డురాగానే నిలిచిపోతూ ముందుకీ, వెనక్కూ విడదీసిన ఆకుల లేతదనంలో తెలియని మెత్తదనం కొత్తలోకాల్లోకి బిగుసుకుంటున్న పిడికిళ్ళలో తీపి మూలుగుల తాదాత్మ్యంలో కూరుకుపోయింది. కిరణం చల్లబడింది. ఆకులు పూర్తిగా విచ్చుకున్నాయి. చిరుచెమట్లు బిందువులు బిందువులుగా అమర్చినట్లు నిల్చున్నాయ్‌. కిరణం ఆయాసపడుతూ పక్కకు ఒత్తిగిల్లి పడుకుని ఉంది. రెండు ఆకులూ కిరణాల్ని కప్పి ఉంచాయి. కావలించుకుని పరిమళ గంధాలు వీస్తూ ఉన్నాయి. కొన్నిచోట్ల విజయ దరహాసాలు ముదరకొమ్మల్నుండి ప్రవహిస్తున్నాయి.
''అమ్మా!'' బాధనూ, సంతోషాన్నీ పంచుకునేందుకు అమ్మ చెట్టు జవాబు లేదు. మళ్ళీ వెనక్కి తిరిగి చూసింది. అతను అసహనంగా వెళ్ళిపోయే ప్రయత్నంలో ఉన్నాడు. ''నన్నొదిలి పోకు'' లోపలే అనుకుంది. బైటికనే ధైర్యంలేక. అయినా అంది వెళ్ళిపోతాడేమోననే భయంతో ''ఫో'' అంది. అతనికీ భావాలతో ఏ పనీ లేదు. నిర్లిప్తంగా ఉన్నాడు.
చిన్న చిర్నవ్వు మలయ పవనంలా వీస్తూ...
అతను సంతృప్తిగానే కళ్ళలోకి ప్రేమగా చూసాడు. నా కన్యత్వానికి ఎంత హాయినిచ్చాడు. వెలుగు వచ్చేసరికి నాలో ప్రవేశించి అద్భుత లోకాన్ని పరిచయం చేసాడు. ఇప్పుడు నాతో ఎవరుంటారు? అతను విదిల్చి పోయిన పుప్పొడి మరో కొమ్మనో, ఆకునో సృష్టించి లోకమ్మీద విడిచిపెడుతుంది. ఇంతవరకూ నాకో తోడుగా ఉన్నవాడు మరో తోడిచ్చిపోయాడు. అతన్లా నేనూ ఓ జెండానైతేనా, నా ప్రతాపం చిన్న చిన్న కొమ్మలు, రోజుల కొమ్మలన్నీ చుట్టూ చేరి కిరణానికీ నాకూ మధ్య జరిగిన విషయాన్ని కుతూహలంగా అడుగుతున్నాయి. కిలకిలమని మధ్యలో నవ్వుకుంటున్నాయి. బోల్డంత సిగ్గుగా ఉంది అయినా కొంచెం గర్వం అందరూ పొగుడుతూ ఉంటే. రహస్యంగా ఎవరికీ కనపడకుండా తనలోకి చూసుకుంది. లోతులతో, బరువులతో నిండుదనంతో పోతపోసిన సౌందర్యంతో... తాను పొంగిపోయింది.
కిరణం వెళ్ళిపోయాక సన్నని మంట మొదలైంది. ఎక్కడో. తన ఆకుల్ని ఎండకు అప్పజెప్పి గాలి వీస్తుంది అకులమీద నాట్యం చేస్తూ. లేలేత గులాబీరంగుతో జీవితం మొదలుపెట్టింది నెమ్మదిగా. ఓ ఎర్రని పూవేదో తన గర్భాన్నీ చీల్చుకుని నెమ్మదిగా బైటికి వస్తున్నట్లుంది. సూర్యుణ్ని తెంచిదాచిన కిరణ సమూహాలు శాంతిగీతాలతో అహింసా సూత్రాలు వల్లిస్తున్న ముదర వృక్షాల్లో మింగేసిన వెలుతురు పిట్టలు. గుబురు మూలలో దాగిన వేయి నాలుకల చీకటి.
నెమ్మదిగా పూవు తన రేకులు వదులుచేసింది. దూరం దూరంగా విస్తరించాయవి. స్వేచ్ఛానుభూతి కన్నీటి ఆనందం, ఆనందపు వెలుతురులో... ఎండుటాకుల నుండి దిగంతాల ఆవలి నక్షత్రాల దాగే ఓ మహాకాంతి వలయపతాకాలు ఎగురుతున్నాయి. చీకటిని తింటూ బతికిన క్షణాల్ని చంపుతూ కిరణం చేయి పట్టుకుని లోకం మీదకు దూకింది. ఇక భయంలేదు, అసహనం లేదు, సందేహాల్లేవు, సందేశాల్లేవు. పట్టుకున్న వేలును నిర్దాక్షిణ్యంగా వదిలేసే చేతుల్లేవు...
ఉన్నదల్లా... స్వేచ్ఛ....!
(గుడిపాటి వెంకటాచలానికి ప్రేమతో....)