మైనారిటీల సాంఘిక జీవిత ప్రతిబింబం - 'అలావా'

డా. జి. శైలమ్మ
9618361905


'అలావా' షాజహాన్‌, స్కైబాబ సంపాదకత్వంలో 2006న వెలువడింది. ముస్లింల పట్ల దేశం వ్యవహరిస్తున్న తీరు, ముస్లింల మధ్య తమలో తాము గొప్ప అన్న భావనతో వచ్చే మనస్పర్థలు, ముస్లిం స్త్రీ ఎదుర్కొంటున్న సమస్యలు, మూఢనమ్మకాలు మొదలైనవన్నీ పూసగుచ్చినట్లు కూర్చారు.\యం.డి. యాకూబ్‌, పాష రాసిన ''అన్నారం యాకన్న దర్గా' అన్న కవితలో ముస్లింలు, హిందువులు ఎలా కలిసిపోయి ఉన్నారో- ''తెల్లారిగట్ల-/ అన్నారం చెరువు మాకు తానం పోసింది/తామర కాడలు చేతుల బెట్టింది!/ సలసల్లగా మెచ్చుట్లు చెప్పింది/ గవ్వలు కొన్ని ఏరిచ్చింది/ దూరంగా అల్లాహో/ అని వినిపిస్తున్నది.../ చెరువు అలలన్నీ అల్లాహో.....అన్నాయి''
అందరం భారతీయులం అని సమైక్యభావుటా ఎత్తిన స్వరం మహమ్మద్‌ నిసార్‌ 'ఆల్వ' కవితలో కనిపిస్తుంది - ''అబ్బ! తెలంగాన ఒడిలో తప్ప/     దునియల ఎక్కడా కానరాని సంబురమిది/ లంబాడేషం గౌండ్లేషం పక్కీ రేషం/ గుడ్డెలు గేషం సాదువేషం గొల్లేషం ఆడేషం/     ఏషమేదైనా పాట ఏదైనా/ ఏసే అడుగు మాత్రం ఒక్కటే/ ఆడించే దరువు ఒక్కటే/ అందరి వేదిక ఒక్కటే''  ముస్లింలు హిందువులు అన్న భేదభావన లేకుండా అన్నదమ్ముల్లా కలిసి మెలసి ఉన్నారని చెప్పడానికి ఈ కవితలు ఉదాహరణలు.
ముస్లింలు సంఘంలో జీవించే క్రమంలో తనకంటూ కొన్ని ఆచారాలు సంస్కృతులు ఏర్పరచుకున్నారు. అవి పొద్దున లేచింది మొదలు నిద్రపోయే వరకు చేసే పనులు. వారిని గుర్తించే విధానం కవితల్లో వ్యక్తం అవుతుంది-''ఖాదర్‌ షరీఫ్‌ - 'మేరీ దునియాఁ '' అన్న కవితలో''శుక్రవారం తురకోళ్ల ఈదిగుండా నడస్తా ఉంటే/ఉదయం నుంచీ మొదలైన మసాలా వాసనలు/ జొహర్‌ కీ అజాతో బందైతయ్‌/ అత్తరు గుబాళింపు పై జమా లాల్చీలు'' వారి తిండి, వారి అలంకరణ విషయాలు అన్నీ గుర్తించదగినవే నంటాడు. వాటికి చరిత్ర ఉంది. వారికి సమాజంలో సానుకూలత లభించడం లేదంటాడు.

    ''ఘాంగట్‌ కప్పుకుని అత్తగారింటికి వెళ్లిపోతున్న/     ఆరస్‌కని చూస్తుంటే/ తురక బూబమ్మతోపాటు.../ అలివేలు మంగమ్మ కూడా ఏడ్చేది..../     అవును...... ఇప్పుడు శుక్రవారం/     తురకోళ్లు ఈదుల గుండా నడస్తా ఉంటే/ మనసుల్ని చీల్చే త్రిశూలాలు గుచ్చుకుంటున్నాయి''

కలిసి మెలసి అన్నదమ్ముల్లా ఉండే వారని వారి మధ్య ఏదో తెలియని శక్తి వారిని విడదీస్తుందని ఆవేదన చెందుతున్న విషయాన్ని చక్కగా వివరించారు.

మై బోరేవాలా! - షేక్‌ పీరా బోరేవాలా అన్న కవితలో ముస్లింల జీవన విధానం వివరించారు. సమాజంలో చిన్న చిన్న పనులు చేసుకుంటూ జీవించే వీరి పట్ల వివక్ష చొరబడింది. వివక్ష కారణంగా సామాజికంగా వెనకబడిపోయినట్లు తెలుస్తుంది.

    ''నా వృత్తిపై చిన్నచూపు/ నాభాషపై చిన్నచూపు/ వెరసి నేనంటేనే చిన్న చూపు/     ఏది మానవీయం? ఏది అమానవీయం?''

ఆర్థికంగా సామాజికంగా వెనుకబడి జీవిస్తున్నారని ఆవేదనను వ్యక్తం చేస్తారు.

స్కైబాబ- 'సూఫీదేవుడు' -

''మనకు చేలెందుకు లెవ్వో - చెల్కలెందుకు లెవ్వో/ పొలమెందుకు లేదో - తలమెందుకు లేదో/ చేతిలో ఆరె ఎందుకు లేదో/ ఇంటిముందు సారె ఎందుకు లేదో/ ఇంట్లో మగ్గం ఎందుకు లేదో/ ఏనాడూ చింత చెయ్యవైతివి అబ్బా/     రిజర్వేషన్‌ మాటెత్తితే/ సర్కారు బిచ్చం మనకెందుకురా అంటివి''

కులప్రస్తావన చేయడం కూడా వారు చేసే పనిని బట్టి, వారికి తెలియకుండా ఏర్పడిందనేది తెలుస్తుంది. మనువు చెప్పిన చాతుర్వర్ణ వ్యవస్థా సిద్ధాంతాన్ని వివరించారు.

''మసీదుని నాలుగు గుమ్మటాలతో భాగించినట్టు/     అందర్నీ పోగులుగా కలిపి నేసిన మతం తానుని/     ఎక్కువ తక్కువ ముక్కలుగా చింపిన/ మనుముల్లాల సంగతి యిది''

కులాలు ఇలా పుట్టాయని తెలియజేసే గ్రంథాలు తమకు లేవని మహ్మమద్‌ ప్రవక్తలు కూడా చెప్పలేదని అయినా కుల విభజన చాపకింద నీరులా విస్తరించిన తీరుని వివరిస్తారు.

    ''ప్రవక్తలు ఎక్కడా చెప్పిన గుర్తులేదు/ కుట్ర ఎలా జరిగిందో కూడా తెలియదు/ నా చాప కింద నేల మాత్రం నదికోతకు గురైంది''  

తినడానికి తిండి కడుపు నిండా నింపుకోడానికి ఎన్నో రకాల పనులు చేసుకుంటూ జీవించే వారిని ఓసిగా కేటాయించడం వారిని మరింత అభివృద్ధికి దూరం చేసిన వైనం ఈ కవితలో కనిపిస్తుంది. టిఎండి రఫి ''నేను ఓసీ నెట్లైతినో''

''కాసులు పండే భూముల్లేవు/ డాలర్లిచ్చే చదువులు లేవు/     కడుపు నింపే కులవృత్తుల్లేవు/     ఏమీ లేకున్నా మరి ఓ.సీ. నెట్లయితినే/ మనసు నిండా మైనారిటీ భయం''  

దూదిని సాపు చేసి పరుపులు కుట్టి దూదేకుల వారు జీవనం సాగిస్తుంటారు. వీరు సమాజంలో ఎదుర్కొనే అవమానాలను -

    ''అందరూ నన్ను మనిషిలా కాక/ ఏకిపెట్టిన దూదికుప్పలా చూస్తూ/ మాటల్లోనే ఊదిపారేయాలని ఉబలాటపడతారు/ మా పుట్టింటోళ్లు మాత్రం అచ్చం తురకదాన్నయిపోయానని/ ఖరారు చేసుకున్నారు''   కవిత్వీకరిస్తారు.

''కూటికి పేదయినా కులానికి నవాబునేనని/ మధ్యయుగాల అనాగరిక ఫూడల్‌ భావాలకు ప్రాణం పోస్తాడు ఒకడు/......./ఏ సాయిబు లేని చోట దూదేకులోడే పీరు సాయిబని/ నన్నొక సామెతను చేసి/ అపహాస్యంలోకి గిరాటు వేస్తాడు ఇంకొకడు''  

దూదేకుల వారిని తక్కువ చేసి చూడటం అన్ని కులాల్లో ఉన్నట్టే ఇక్కడ కనిపిస్తుంది. మహ్మద్‌ అక్బర్‌ ''గవాహ్‌'' కవితలో

    ''చిన్నతనంలో సలామాలేకుం 'మామూ'/ అని ఆదాబ్‌ చేసినపుడు/     నీ నోటి మాట నిజం కావాలంటూ దీవించాడు/ ఇప్పుడు హసీనాను పెళ్లి చేసుకుంటానన్నప్పుడు/     దూదేకే కులం వాడినని/ దూది పింజలా/ నా మనసును తీసిపారేసిన/ ఈ ముస్లిం సమాజం''  

 ముస్లింలు తమలో తాము హెచ్చుతగ్గులు చేసుకొంటూ విభజించుకున్న తీరుని తెలియజేశారు.

జీవన విధానం దుర్భరంగా సాగుతున్నట్లు ఖాజా ''ఎంగిలిపీక'' అన్న కవితలో కనిపిస్తుంది.

''సంగీతమే లేని బతుకులోంచి/ సరిగమల నెత్తుటి జలపాతాన్నై/ సన్నాయి కర్రలోంచి నిత్యం చొంగ కారుతుంటాను/ ఒక అనుమానిత అవమానిత గొడ్డునై/ మెడలో గుదిగొయ్య వేలాడేసుకుని/ అగ్రహారాల మెట్ల దగ్గర బిక్కుబిక్కున తచ్చాడుతుంటాను''

ముస్లింలు ఈ దేశంలోనే పుట్టినప్పటికి భాష వేరని, సంప్రదాయాలు భిన్నమని అడుగడుగున హింసిస్తూ హక్కులు లేకుండా బానిస సంకెళ్లు చుట్టుకొంటున్న తీరుని

ఎస్‌. షమీఉల్లా 'విశ్వాస ప్రశ్న' ద్వారా ప్రశిస్తున్నాడు-

    ''నీవు, నేనూ ఈ భూమ్మీదే గదా పుట్టాం/ నా తాత ముత్తాతలు/ ఈ దేశం కోసమే గదా ప్రాణాలర్పించారు/ మరి, నీకున్న హక్కులు/ నాకెందుకు లేకుండా పోయాయి''

ఉపాధి అనేది అందరికి ప్రధానం కోటి విద్యలు కూటి కొరకు అని అందరికి తెలుసు. పెద్ద చదువులు వారికి ఆకాశ కుసుమమే. చిన్న చిన్న పనులు చేసుకుంటూ జీవనం సాగిస్తుంటారు. బాల కార్మిక వ్యవస్థ ఇంకా ఇప్పటికీ కొనసాగుతుంది.

''బస్టాండులో పల్లీలమ్ముతూ/ రోడ్ల వెంట టీ, కాఫీలమ్ముతూ/ అంధకారంలో అయోమయంలో/ రోడ్డుమీదే వాడి బాల్యం గడిచిపోతుంది/ బాల్యం మల్లెపువ్వులా వాడిపోతుంద'' ని అన్వర్‌ ''మల్లెపూల అక్బర్‌'' కవిత్వీకరిస్తారు.

''ముస్లింల షీర్‌ఖుర్మాలాగా మల్లెపూలు/ మల్లెపూలు పిల్లగాని శరీరం ఒక్కతీరు/ మల్లెపూవు పూటకే వాడిపోతుంది/ చౌరస్తాలో పూటపూటకు వాడిపోతూ పసితనం''  

చిన్న చిన్న పనులు చేసుకొంటున్న ముస్లింలు, ప్రభుత్వం వారిపట్ల సవతి తల్లి ప్రేమను చూపడంలో ఎదుర్కొంటున్న సమస్యలు అనేకం. ఎం.యూసుఫ్‌ అలీ ''జనాజా''లో  

''గింజ గింజకు నడుమ బతుకు గిర్నీల నలిగి/ బట్టల బండి లాగుకుంటూ/ రోజూవారీ చచ్చుకుంటూ/ రోడ్డుపక్క గతుకుతున్న'' ముస్లిం బతుకు చిత్రం దర్శనమిస్తుంది.

 బీబీ 1874లో బ్రిటీష్‌ సైనిక బలగాలను ఎదుర్కొని మాతృభూమి కోసం ప్రాణాలు పెట్టింది. ఆమె  ధైర్యసాహసాలను బ్రిటీష్‌ అధికారి హెర్రనీ లారెన్స్‌ ''ఎక్కడా కూడా ఇంతకు మించిన శౌర్య ప్రతాపాలు మేము చూడలేదు'' అని పేర్కొన్నారు. (భారతస్వాతంత్రోద్యమం: ముస్లిం మహిళలు - సయ్యద్‌ నశీర్‌ అహమ్మద్‌) బేగం అజీజున్‌ బ్రిటీష్‌ సైన్యాలతో ధైర్యంగా పోరాడింది. ముస్లిం స్త్రీలు దేశం కోసం తమ ప్రజల రక్షణ కోసం రక్తాన్ని చిందించగల పరిపాలనా సమర్థులున్నారన్నది నిజం. ఇది చరిత్ర. దేశాన్ని పాలించగల చేవ గల స్త్రీలు విలువలేకుండా మనిషిలా కాకుండా యంత్రంలా చూడబడుతున్న తీరుని కవిత్వీకరించారు-

మున్వరున్నిసా ''గుడియా'' -

''నేనొక గుజరాతీ బొమ్మను/ మారణ 'హోమాగ్ని'లో మాడిన అబలను/ నిన్ననేడురేపు లేనిదాన్ని/ ఒక్కరాత్రి తప్ప''

స్త్రీ అంటే ఇంతేనా ఆమె పరిధి తగ్గించబడింది. ఎందుకు ఈ స్థితిలో కనిపించాల్సి వచ్చిందో రచయితే ముగింపులో వివరించారు.

    ''మేము ముద్దొచ్చే ముద్దు బొమ్మలమే/ అయినా మాకు ముద్దు మురిపాలు లేవు/ కన్నవాళ్ల అసహాయతకు/ కటిక పేదరికానికి/ బలిపీఠం ఎక్కుతున్న వాళ్లం/ మేము కేవలం బొమ్మలం!''

షంషాద్‌ బేగం ''ప్రాణమున్న లాస్‌'' రాసిన కవితలో

''ఏడాదికొక కొత్త జన్మనెత్తుకునే యంత్రాన్నై...../  ఇదే నా తన్‌ఖా లేని నౌక్‌రీ ఐనప్పుడు/ నిజంగా నేను రివాజుల పింజ్రాలో/ నిస్సహాయపు దీవానీని/ ఖిల్వత్‌ నుండి బయటకు రాలేని/ అసహాయపు దిల్‌వాలీని    

మహెజబీన్‌ ''ఖిల్వత్‌''

''మాడిమసైపోయే కలల కారాగారం నుండి/ తప్పించుకున్న వాస్తవ స్వప్నాన్ని నేను''/ ..../ నా పాట మీద, మాట మీద పర్దా అడ్డు పడేది/ రసోయిఘర్‌, ఖిల్వత్‌ యీ రెండింటి మధ్య/ నాకు జీవితం కావాలి/       చార్‌ దివారీ లేని ఇల్లు కావాలి''    

ఈ సమాజంలో స్వేచ్ఛ కావాలని నాలుగు గోడల మధ్య బంధించవద్దని కోరుకొంటుంది.

 ''వాజిదా ఖాతూన్‌ 'పర్దా' కవిత్వంలో

''ఆచార బంధనాలతో చేశారు నిన్ను బానిసను/ తెచ్చి పెట్టుకున్న కృత్రిమ అందాలతో/ మహిళలు అవుతున్నారు ప్రపంచ సుందరులు/ సహజమైన నీ అందాలను బుర్ఖా మాటున దాచి/ నిన్ను సమాధి చేస్తున్నారు/ బహెనా! కాస్త ఆలోచించు!''

షహ్‌నాజ్‌ ఫాతిమా ''ఔరత్‌'' కవితలో

''చూపుల్లోనైనా భావానుభూతులను/ వ్యక్తం చేసే హక్కులేని కళ్లున్న కబోధి/....../ హక్కులన్నీ ఉన్నట్లు భ్రమింపచేస్తున్న/ ఆత్మద్రోహులకు ఊడిగం చేస్తున్న శ్రమజీవి''  

ముస్లిం స్త్రీలు వివక్షకు గురవుతున్న తీరు ఈ రచయిత్రి తెలియజేసింది. ఎన్నెస్‌. ఖలందర్‌ ''చార్‌ దిన్‌ కీ దుల్హన్‌'' రాసిన కవితలో

''చార్‌ దీనార్‌లు జిందగీల్ని శాసిస్తుంటే/ స్వేచ్ఛని శ్వాసించే జిందగీలు ఉప్పు సముద్రాలే!/.../మరిది ఎంగిలి చూపులు/     ఆడపడుచు స్వైరవిహారం/ అత్తామామల అలుపెరగని పెత్తనం../ నిత్యం ఆమెకు పోఖ్రాన్‌ పరీక్షలే!''    

స్త్రీలు ఇలా వివాహమై విధివశాత్తు భర్తకు దూరంగా అత్తగారింట్లో ఉన్నప్పుడు ఎదురవుతున్న సమస్యలను వివరించారు. స్త్రీ మనస్సున్న మనిషిగా కాక, మగవారికి ఆనందం కలిగించే ఒక బొమ్మ, బానిసలా చూడబడుతున్నట్లు  ''హనీ ఫ్‌ ''మెహర్‌'' కవిత ద్వారా తెలుస్తుంది.

 ''బిస్మిల్లా ఇర్రహిమాన్‌ నిర్రహీమ్‌/     నేనొక బానిసను కొని తెచ్చుకుంటాను/ నువ్వెన్ని సార్లు మానవ జన్మనెత్తి/ మాకు వూడిగం చేసిపెట్టినా రుణ విముక్తురాలివి కాలేవు/ మా కోసం ఇంట్లో అమర్చుకున్న పనిముట్లలో భాగానివి''

ఎవరికిష్టమొచ్చినట్టు వాళ్లు రివాజులు జరిపించుకుపోతున్న తరుణంలో తను నూరేళ్లు జీవించాల్సిన అవసరం లేదంటున్నారని ముస్లింస్త్రీ స్వరాన్ని ఎస్‌. అహ్మద్‌ ఖులా వినిపిస్తుంది.

''ముడి పడీపడగానే/ గొంతు బిగుసుకుంటున్న/ నిఖా వురితాళ్లు/ ప్రేమలేక/ వూపిరాడక/ గిలగిలలాడి చస్తున్న/ షాదీ బంధాలు ఇంకా వందేళ్లెందుకు?'' ఖులా, తలాఖ్‌లు కొన్ని సార్లు పని చేయకుండా ఆనవాయితీలే ఒక్కోసారి జరిగిపోతుంటాయి.

కట్నం దురాచారానికి ముస్లిం స్త్రీలు దూరమేమికాదు కట్నం ఇచ్చి దేహాలనిచ్చి మోసపోతున్నంత కాలం. ఆచారం పేరుతో వివాహాలు వ్యాపారంగా పరిణమించాయని సయ్యద్‌ ఖుర్షీద్‌ 'సవాల్‌' అన్న కవితలో వివరించారు.

''ముక్కు పచ్చలారని పసిబిడ్డలకు/     ఆరుపదుల అరబ్‌ షేఖ్‌తో నిఖా....''

    బాల్యవివాహం దురాచారం కొనసాగుతుంది. చివరికి నష్టపోతుంది ముస్లిం స్త్రీలే.''.......ప్రమేయం లేకుండా/     పసిదేహాల్ని చిన్నా భిన్నం చేసి/ తలాఖ్‌ చెప్పి

వాళ్లు చల్లగా జారుకుంటే/ ఈ తలాఖ్‌ నామాలకు అర్థమేంటి?'' ఇలా ప్రశ్నలతో జరగుతున్న అన్యాయాలను వెలిబుచ్చుతారు.

 అధిక సంతానం అనర్థాలకు ముస్లిం స్త్రీలు సమిధలవుతున్నారని తెలుపుతూ ఎస్‌. షంషీర్‌ అహ్మద్‌ 'సమిధలు' కవితలో చెప్తారు...

''ఆలనా పాలనా లేక/ లేమికి లేకితనం తోడై/ నీ 'మాసూం' పిల్లలు/     బాల నేరస్థులవుతారు/ అర్థం వికటించిన/     'జీహద్‌' యజ్ఞంలో/     బలవంతపు సమిధలవుతారు''

ముస్లిం సమాజంలో తల్లాఖ్‌ ఉండటంవల్ల పెళ్లైన మూడునెలల్లో గర్భవతి కాకముందు మూడు సార్లు చెప్పే సంప్రదాయం వల్ల స్త్రీ జీవితంలో ఎన్ని నమాజులు చేసినా ప్రయోజనం లేదంటున్న షంషాద్‌ బేగం ''పర్సనల్‌లా'' కవితలో

''పొట్టమీది పెద్దాపరేషన్‌ కత్తిగాట్లతో/ వడలిపోయిన సెహరా జ్ఞాపకంగా నన్ను మిగిల్చి/ వాడు నలుగుర్నైనా నిఖా కట్టుకోవచ్చని చెప్తున్న/ నా షరియత్‌ని నిలదియ్యకుండా ఎలా ఉండను?'' అంటుంది. వివాహాల పేరుతో స్త్రీకి జరుగుతున్న అన్యాయం ఈ కవితలో చిత్రించారు.

ముస్లింల పండుగలు జాతరులు చేసుకొనేటప్పుడు కుల మత భేదాలకు అతీతంగా పాల్గొంటారు అందరు కలసి తింటారు. తాగుతారు. చిందులేసుకుంటారు.

రహమతుల్లా ''బీకా అలం'' కవితలో మొహరం పండుగ రోజున ఏం చేస్తారో వివరించారు. ఇది వారికి దుఃఖ దినంగా గడుస్తుంది. ఆ రోజు పాటలు పాడుకుంటారు.

''నిండు బురఖాల గుండెల్లోపట దుఃఖాలాపన/ ......చెప్పులు షోకులూ ఏ ఖుషీలు లేని/ నల్లని బట్టలు నల్లని జండాలు విషాద వదనాలు''    

కులమతాలకతీతంగా ఈ జాతరలో పాల్గొంటారు.

''బీబమ్మ ఊర్లోకు వచ్చే దస్మీనాట/     జనం జనం మస్తు జనం/ తిల్‌ ఫేకే తొ నీచే నైగిరతా - ఉసుకేస్తే ఉసుక రాలదు/     గుట్ట కిందంగా నడిమిట పైనంగ కందూర్లే/ చెట్లకు తలకాయ కిందంగా వేలాడే యాటలే/ బీబమ్మ జాతరంటే కొండంతా జజ్జనకరే''

జంతుబలి, తినడం, తాగడం ఈ పండుగనాడుంటుంది. ఈ పండుగ రోజున గుండం తొక్కడం అన్ని కులాలకు చెందిన వారంతా డప్పు మోగిస్తారు, పీర్లను మోస్తారు

''పీర్లయినా రాళ్లయినా చెట్లయినా పుట్టలైనా/ మొక్కుంటాం కలసిమెలసి నిమ్మలపడ్తం''  పండుగనాడు చేసే పనులన్నీ ఇందులో చెప్పబడ్డాయి.

దర్గాలు మేలు చేసేవని, మొక్కిన మొక్కులు తీరుస్తుందని అందరు నమ్ముతారు. దర్గాలు ఒక మతానికి చెందినవి కాదని భారతీయులందరివని అందరు కలిసి సంక్రాంతి రంజాన్‌ పండుగలు చేసుకోవచ్చని తెలియజేసే కవిత యాకూబ్‌  ''దర్గా దయలో లెక్కకురాని మతం''

''త్యాగం సతతహరితారణ్యం దర్గాలో సమాధి/ వేల లక్షల మొక్కుల్ని అందుకుంటా/ మరణించాక సతతం బతుకుతూనే...../     ఎల్లప్పుడూ పచ్చపచ్చగానే.....''

దర్గాలోకి ఎవరైనా ప్రవేశించవచ్చు. దేవాలయాల్లోకి ప్రవేశం కొందరికి లేదు. దాన్ని గుర్తు చేస్తూ దర్గా గొప్పతనాన్ని చెప్తున్నారు షాజహానా- ''దర్గాదారికి అంటు లేదు'' కవితలో...

''అంటరానితం/ ఆలయ ప్రవేశం జరిగిందని/ శుద్ధి చేసుకోవడం చూస్తుంటే/ అందరినీ/ అలాయిబలాయి తీసుకునే/        దర్గాలు/     ఇప్పుడు ఆకాశమంత కనబడతున్నయ్‌''

ముస్లిం మైనారీటీలు దేశంలో రాజకీయపరంగా ఎదురవుతున్న సమస్యలు, బ్రతుకు బండిని సాగించడానికి చేస్తున్న పలురకాల వృత్తులు ఎదురవుతున్న సమస్యలు, పేదరికంగాను, తగిన ఆస్తిపాస్తులు లేకపోయిన ధనవంతుల వర్గంలో చేర్చడం, ముస్లిం సమాజంలో స్త్రీలు వివాహ సమస్య, బురఖా, అధిక సంతానం, ఉత్పత్తి చేసే యంత్రంగా చూడబడటం, చిన్నపిల్లల కార్మిక విధానం భారతదేశం బాలకార్మిక వ్యవస్థను ప్రోత్సహించొద్దని చట్టం చేసినా ఈ సమాజంలో ఇప్పటికీ కొనసాగుతుంది. బాల్యవివాహాలు, ముసలి వ్యక్తులకిచ్చి వివాహం చేయడం వంటి సాంఘిక దురాచారాలు రూపుమాపాల్సిన అవసరం ప్రతి భారతీయునిపై ఉంది. ప్రభుత్వం వారికి ఆపన్న హస్తం అందించి అభివృద్ధి పథంలో నడిపించాల్సిన అవసరం ఉంది. ప్రతి సమస్యను కవిత్వీకరించిన షాజహానా, స్కైబాబ సంపాదకత్వంలో వచ్చిన 'అలావా' ముస్లింల జీవనానికి అద్దం పడుతుంది.